Στις 7 Φεβρουαρίου 1956 στην Αμμόχωστο, θυσιαζόταν από τα πυρά των Άγγλων ο ήρωας Πετράκης Γιάλλουρος. Το όνομά του έμελλε να γραφτεί στην ιστορία σαν αιώνιο παράδειγμα αρετής, τόλμης και αυταπάρνησης. Είναι λίγος ο χώρος για να γράψεις γι΄ αυτό το παλληκάρι που ξεψύχησε με τη γαλανόλευκη σημαία στα δεκαεφτά του χρόνια. «Ο άνθρωπος» έγραψε σε μια επιστολή στους γονείς του «δεν έρχεται στον κόσμο για να τρώει και να πίνει και γενικά να απολαμβάνει όλα τα υλικά αγαθά, γιατί αυτά δεν έχουν καμιάν αξία, γιατί είναι εντελώς πρόσκαιρα, αλλά για να αισθάνεται και να έχει ορισμένα ευγενή ιδανικά, για τα οποία να είναι έτοιμος να θυσιάσει και αυτήν ακόμη τη ζωή του. Ένα δε εκ των σημαντικότερων από αυτά τα ιδανικά, είναι και η αγάπη για την πατρίδα».

Αυτός ήταν ο Πετράκης Γιάλλουρος. Τα λόγια έγιναν πράξη. Και η πράξη θυσία. Ένας άριστος μαθητής με όνειρα, με ελπίδες και ιδανικά. Σιγόβραζε μέσα του η Ελευθερία της Κύπρου. Υπήρξε ο σημαιοφόρος του Γυμνασίου Αμμοχώστου, δείχνοντας τον δρόμο του χρέους. Αλλά, μήπως και σήμερα δεν μας δείχνει αυτό τον δρόμο; Πενήντα οκτώ χρόνια από τότε. Σε μια μαθητική διαδήλωση, φώναζες με όλους τους συμμαθητές σου το γνώριμο σύνθημα «ΕΛΛΑΣ ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΣ». Με υπερηφάνεια ανέμιζες την ελληνική σημαία, όταν δέχτηκες τη θανάσιμη σφαίρα του Άγγλου στρατιώτη πέφτοντας νεκρός σε μια παγερή μέρα του Φεβρουαρίου του 1956. Προτού κλείσεις για πάντα τα γαλανά σου μάτια, πρόλαβες να φωνάξεις δυνατά: «Πεθαίνω, ζήτω η Ελλάδα!» και ξεψύχησες.

Το βράδυ, στην κηδεία σου, κόσμος πολύς μαζεύτηκε στο Ριζοκάρπασο και έψαλλε τον εθνικό ύμνο. Λουλούδια πολλά στο φέρετρό σου. Και η βροχή αδιάκοπη να σμίγει με τα δάκρυα ολόκληρου του κυπριακού Ελληνισμού. Πετράκη Γιάλλουρε, βαριά μάς άφησες κληρονομιά από τότε. Μάθαμε στο πρόσωπό σου και στα λιγοστά γράμματά σου να διαβάζουμε ιστορία. Μάθαμε να απαγγέλλουμε ένα-ένα τα φωνήεντα της Λευτεριάς γιατί μας λείπει σαράντα ολόκληρα χρόνια. Κάπου στον χρόνο, γράφει ένα γράμμα σε μια φίλη του στην Αλεξάνδρεια, αποδείχνοντας τον σεβασμό του και τη μεγαλοψυχία του. Μέσα από τις λίγες λέξεις, ξεχειλίζει ο πατριωτισμός και η αγνή του αγάπη για το ιδεώδες της Ελευθερίας:
«Αγαπημένη μου Σούλα,

Δεν θέλω να ανησυχείς και να λυπάσαι για μένα. Εάν συμβεί τίποτα, τούτο θα είναι και η μεγαλύτερη τιμή για έναν Έλληνα και πρέπει και εσύ σαν Ελληνοπούλα, να είσαι υπερήφανη. Δεν θα αργήσει αγαπημένη μου να έρθει η μέρα της Λευτεριάς της Κύπρου. Μου το λέει η ψυχή των ηρώων της και το πιστεύω με όλη μου την καρδιά…»

Αιωνία σου η μνήμη, αθάνατε Πετράκη Γιάλλουρε. Το δικό σου σχολείο έκανε το καθήκον του για την πατρίδα. Το δικό μας σχολείο σήμερα έχει υποχρέωση να διαβάζει τα δικά σου γράμματα και να παίρνει εκείνα τα διδάγματα που τόσο ανάγκη έχουμε στη δύσκολη εποχή μας.

ΣΟΦΟΚΛΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ