Είναι στιγμές που έρχονται και σε βρίσκουν ανέτοιμο. Και σε βάζουν σε πεδίο δράσης που δεν το θέλησες, δεν το επιδίωξες. Ή ακόμη που το κράτησες στην άκρη του μυαλού και της φαντασίας ως άκρως ανεπιθύμητο. Και έτσι καθώς είσαι συνηθισμένος να περιλούζεσαι στις ακτές της θάλασσας που λέγεται ζωή, βρίσκεσαι ξαφνικά στο πέλαγος που το αφρίζει άνεμος μανιασμένος. Μιλώ για εκείνα τα μεγάλα βάρη που δεν είναι για σένα (ήδη το έκανες συμφωνία με τον εαυτό σου και το πίστεψες κιόλας). Μιλώ για τη διάλυση μιας σχέσης δικής σου ή των προσφιλών σου που ήτανε ώς τότε σίγουρη και που πάνω της κοιμόσουν ευτυχισμένος? για τη στρέβλωση του χαρακτήρα αυτού που πίστεψες? για τον πόνο που άφησε ο αγαπημένος που έφυγε για ταξίδι χωρίς επιστροφή. Μιλώ ακόμη για την αλλαγή ενός κόσμου που για τόσα χρόνια έκτισες μέσα σου και που τώρα πάει να γκρεμιστεί. Και συ, μετά την αποκάλυψη των στιγμών αυτών που κουβαλούν τόσο μεγάλα βάρη, μένεις εκστατικός. Δεν πιστεύεις πως είσαι ήδη στα ανοικτά του ωκεανού και κλυδωνίζεσαι.

Τι κάνεις; Δες τη φουρτούνα που ξεκίνησε και αναμέτρησε την πείρα σου. Έμαθες να κρατάς γερά το πηδάλιο στις φουσκοθαλασσιές που κρύβουνε κινδύνους; Άλλο και αυτό που στην εποχή μας οι άνθρωποι δεν ασχολούνται παρά με την ακτή. Δροσίζουν τα πόδια τους εκεί που σκάει το κύμα. Για το βάθος της θάλασσας που προβάλλει εμπρός τους ούτε λόγος να γίνεται. Τα ξέβαφα, η ενασχόληση με τα βότσαλα, αυτά τους ελκύουν. Μα αν ακόμη τούτο δεν μπορείς, κρατήσου από κάπου για να σωθείς από το βύθισμα. Πάρε σωσίβιο το χέρι του διπλανού σου. Ποιος είναι αυτός, μη με ρωτάς.
Αν θα τον γυρέψεις ετούτη την ώρα, μάταιο? δεν θα τον βρεις. Θα έπρεπε να τον είχες εκεί δίπλα σου, από καιρό, σκέπη κραταιά.

Και έτσι αν από πηδάλια και τρικυμίες είσαι άπειρος, ένα σου μένει. Ότι μέσα σου έχεις κρυμμένες δυνάμεις, καταχωνιασμένες στα υπόγεια του ασυνειδήτου σου. Δεν είναι απ’ αυτές που εύκολα εκδηλώνονται, απλά γιατί ποτέ δεν τις επικαλέστηκες. Είναι εκεί όμως όσο κρατά το ταξίδι της ζωής. Και αν χρειαστεί και βρεθείς σε μύριους κινδύνους, μην το ξεχνάς, θα βγουν από τα αμπάρια και θα σταθούν δίπλα σου, πυξίδα αλάθευτη στην πορεία του βίου. Έχω παρατηρήσει το φαινόμενο αυτό πολλές φορές, σε βεβαιώνω. Πάνω εκεί στα αναποδογυρίσματα έχω δει τη δειλία να μεταμορφώνεται σε θάρρος πρωτόγνωρο? την απελπισία να μεταλλάσσεται ξαφνικά σε ακάθεκτη δύναμη, το φως να λιγοστεύει και να περιχύνεται λαμπρότερο, τη ζωή να σβήνει προς στιγμή και να ανασταίνεται ενδοξότερη... Ενόσω το πλοίο του βίου δέρνεται από τα κύματα, μην αποκάμεις απ’ την πρώτη. Μη σπεύσεις και βυθιστείς από απιστία στα νερά, ωσάν σύγχρονος Πέτρος. Μόνο περίμενε. Και αν ακόμη δεν μπορείς, θα τα καταφέρεις. Έχεις το δυνατό χαρτί. Είναι οι δυνάμεις σου κρυμμένες κάπου.

ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
Διευθυντής στο Γυμνάσιο Καλογερόπουλου