Στην περιοχή μας νέα γεωστρατηγικά, γεωπολιτικά και γεωοικονομικά δεδομένα έχουν ανατρέψει ισορροπίες δεκαετιών. Αν οι λέξεις δεν έχουν χάσει τη σημασία τους, ας συμπεριφερθούμε επιτέλους ρεαλιστικά

Ας είμαστε λοιπόν ρεαλιστές, πραγματιστές και προσηλωμένοι στην επιδίωξη του εφικτού, όπως ανέφερε ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος μετά τη συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου στις 24 Ιανουαρίου. Υπάρχει πράγματι πιο πραγματιστική εκτίμηση από αυτήν που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η στρατηγική του μονοδιάστατου διακοινοτικού διαλόγου υπήρξε αδιέξοδη και αναποτελεσματική; Και ότι οδήγησε την Τουρκία στο απυρόβλητο και στην αποενοχοποίηση;

Υπάρχει οποιαδήποτε διαφορετική άποψη από την πραγματιστική εκτίμηση ότι από την αποτίμηση των επανειλημμένων γύρων διακοινοτικών συνομιλιών όλες αυτές τις δεκαετίες μετά το 1974, η τουρκική πολιτική επικεντρώνεται σε επιμονή για συνομοσπονδιακό μόρφωμα, παραβίαση της δημοκρατικής αρχής με απαίτηση αριθμητικής ισότητας σε πλείστα όσα πολιτειακά όργανα, απαίτηση για διαρχία και ομοφωνία στη λήψη αποφάσεων με παραγνώριση πλειοψηφίας και μειοψηφίας, εμμονή σε διατήρηση των εγγυήσεων με μονομερές επεμβατικό δικαίωμα;

Και σε μόνιμες παρεκκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο, αφού καταργηθεί το πρωτόκολλο 10 της Συνθήκης προσχώρησης; Δηλαδή σε μόνιμες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών; Ότι στο εδαφικό και στο περιουσιακό οι τουρκικές θέσεις βρίσκονται σε πλήρη σύγκρουση με τις πιο στοιχειώδεις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και του Ευρωπαϊκού Νομικού Πολιτισμού; Ότι αρνούνται καν να συζητήσουν το θέμα των εποίκων προβάλλοντας τον θρασύ ισχυρισμό ότι οι έποικοι είναι νόμιμοι πολίτες της ούτω καλούμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου;»

Υπάρχει δε πιο ανέφικτη και ουτοπική και διακατεχόμενη από ψευδαισθήσεις προσδοκία ότι μέσα από τον διακοινοτικό διάλογο θα αποφασίσουν οι Τουρκοκύπριοι για εκείνες τις παραμέτρους που αποτελούν τον πυρήνα του Κυπριακού, αυτό που αποτελεί τη διεθνή πτυχή του Κυπριακού; Δηλαδή την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, την απομάκρυνση των εποίκων και την κατάργηση των εγγυήσεων.

Δυστυχώς, εκείνο που αβίαστα αλλά και με βαρύτατο κόστος διαπιστώνεται, είναι ότι άκρως ρεαλιστική και πραγματιστική υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια η θέση για το αδιέξοδο ενός ψευδεπίγραφου διακοινοτικού διαλόγου, που παρερχομένου του χρόνου παγιώνει τα κατοχικά δεδομένα. Και άκρως ευσεβοποθική και αιθεροβάμων η άποψη ότι μέσω της διαδικασίας αυτής θα επιτυγχανόταν η «εφικτή» λύση. Θα γίνει επιτέλους κατανοητό το πασίδηλον, έστω και μετά από 40 χρόνια, ότι αντίπαλη πλευρά είναι η Τουρκία; Η οποία πρέπει να υποχρεωθεί να προσέλθει σε μια διεθνή διάσκεψη για να τεθεί προ των ευθυνών της.

Τέλος, ρεαλισμός και πραγματισμός είναι να γίνει κατανοητό ότι πριν από 40 χρόνια το Κυπριακό υπήρχε ως διεθνές πρόβλημα στον κόσμο του ψυχρού πολέμου και των δύο πόλων, που σήμερα αποτελεί μακρινή ανάμνηση. Κι ότι στην περιοχή μας νέα γεωστρατηγικά, γεωπολιτικά και γεωοικονομικά δεδομένα έχουν ανατρέψει ισορροπίες δεκαετιών. Αν οι λέξεις δεν έχουν χάσει τη σημασία τους, ας συμπεριφερθούμε, επιτέλους, ρεαλιστικά.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΟΜΗΡΟΥ
Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων και Πρόεδρος Κ.Σ. ΕΔΕΚ