Είναι, δηλαδή, η πιο έγκυρη επιβεβαίωση της χρεοκοπίας της πολιτικής και των πολιτικών. Αποθαρρύνοντας τη δημιουργία και την αξιοπρεπή διαβίωση των οικογενειών. Αυτοκτονούμε στην κυριολεξία ως λαός

Όπως απέδειξαν τα γεγονότα και τα αποτελέσματα των συνεχών ραδιουργιών κατά λαών -ιδιαίτερα του Νότου- από μέρους μηχανισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Γιούρογκρουπ, της Τρόικας, αλλά και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η πολιτική των Μνημονίων -διά των δανειστών τους- είναι αυτοκτονία στο σύνολό της. Είναι, δηλαδή, η πιο έγκυρη επιβεβαίωση της χρεοκοπίας της πολιτικής και των πολιτικών. Αποθαρρύνοντας τη δημιουργία και την αξιοπρεπή διαβίωση των οικογενειών. Αυτοκτονούμε στην κυριολεξία ως λαός.

Ναι, αυτοκτονούμε όταν οι πολίτες αποθαρρύνονται να μεγαλώσουν παιδιά. Όταν αυτοκαταργείται το «κοινωνικό κράτος» από ηγεσίες που, στα χρόνια των διακυβερνήσεών τους, πουλούν και δι’ ίδιον όφελος (αυτών και αλλήλων) δίκαιη κοινωνία και εθνικοκοινωνική αξιοπρέπεια, ώσπου να ραγίσουν οι μάσκες. Και τότε αποδομείται καθετί το κοινωνικό, ανθρώπινο και εθνικό.

Τότε η κοινωνία μετατρέπεται (και μετετράπη) σε ζούγκλα παρανόμων και δυστυχισμένων πολιτών, στημένων στη σειρά για ένα πιάτο φαΐ υπό το ψυχρό βλέμμα αρχόντων και γνωστών τραπεζιτών, χρυσοκανθάρων, ληστάρχων του μεροκάματου. Και υπό το βλέμμα επίσης μιας δεκασμένης Δικαιοσύνης κούφιας και επικίνδυνης για την Πολιτεία. Και ναι. Η ανεξαρτησία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και το Διεθνές Ευρωπαϊκό Ταμείο -κυριαρχούμενα από ιεροεξεταστές του Μεσαιωνισμού κατ’ ανθρώπων, ιδεών και της ελευθερίας των λαών- αποτελούν την κύρια ανωμαλία στην πρόκληση της διαρκούς κρίσης.

Όταν, δηλαδή, οι κυβερνήσεις έχουν γίνει δουλικά και ανελεύθερα έρμαια των αγορών που έχουν απαρνηθεί κάθε δικαίωμα και υποχρέωση άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων και εθνικής πολιτικής. Και τι να διαλέξει, άραγε, κανείς; Ευήθειαν ή κακοήθεια; Είτε το ένα ισχύει είτε το άλλο, αμφότερα καθιστούν τους σημερινούς γελοιάφρονες των πολιτικών εδράνων επικίνδυνους για την πατρίδα.

Υ.Γ.: Και όσο θα περνά ο καιρός με αυτούς τους «φασουλήδες» των αντιφάσεων (που λέει και ο Λουί Αραγκόν), τόσο πιο βαθιά θα μπαίνουμε στην παγίδα των νεοφασιστικών (και ευρωπαϊκών) πουργατορίων.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
Πτυχιούχος Νομικών και Πολιτικών Σπουδών