Η επιθυμία και διεκδίκηση για δικαίωση του τόπου από τη βάρβαρη τουρκική εισβολή, κατοχή και εποικισμό, δεν εκφράστηκε μόνο ως μήνυμα «Τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια», ούτε σαν αγώνας του Σωματείου Αδούλωτης Κερύνειας ή της δράσης του ευρισκόμενου στην προσφυγιά Δήμου της Κερύνειας. Τη διατράνωσε συστηματικά και ο Λαογραφικός Όμιλος Κερύνειας, με τις πολλές εκδόσεις του και κυρίως με την αναφορά στο ερώτημα «τί είμαι;», όπου δίδει την απάντηση ότι, «Είμαι η γλώσσα που μιλώ ό,τι γνωρίζω και ό,τι βιώνω για τον τόπο μου και τους προγόνους». Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι πολιτικοί που σταθερά υποστηρίζουν πως δίκαιη θα είναι η λύση του κυπριακού προβλήματος εισβολής και κατοχής, μόνο εάν η όποια συμφωνία δικαιώνει την Κερύνεια.
Προχθές προστέθηκε και το βιβλίο του Δρος Νίκου Αγγελίδη, με τον τίτλο «Στον πηγαιμό για την Κερύνεια», που το παρουσίασαν με εξαίρετο και αναλυτικό τρόπο ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας κ. Ατταλλίδης και ο φιλόλογος κ. Νίκος Παναγιώτου. Σ’ αυτό το βιβλίο αντί προλόγου ο συγγραφέας ιατρός γράφει:
«- Έφυγαν, παππού, τα χελιδόνια;
- Δεν έφυγαν, παιδί μου. Διώχτηκαν!
Τους βλέπω. Δυο πάνω στο ανήφορο. Τραβούν τον δρόμο τους. Ευτυχισμένοι του χθες, ταλαίπωροι του σήμερα, ποιος ξέρει τι θα απογίνουνε αύριο!
- Μα θα γυρίσουνε, παππού! Δεν είναι έτσι;
- Ναι, παιδί μου, θα γυρίσουνε! Δεν ξέρω πότε, μα σίγουρα θα γυρίσουν!».
Και αρχή - αρχή του πρώτου κεφαλαίου μάς προβληματίζει:
«Άραγε, υπάρχει ακόμα Κερύνεια; Άραγε ζουν και υπάρχουν ακόμα οι μνήμες, που φωλιάζουν στο μυαλό μου τόσα χρόνια μετά την τούρκικη εισβολή και το ξεσπίτωμα, μνήμες που όμως δεν εννοούν να ατονήσουν κι επιμένουν να διαφεντεύουν και να ξεπετιούνται κάθε τόσο έντονες και κυρίαρχες; Να, εδώ για παράδειγμα είναι ο δρόμος, ένας δρόμος στενός, που φέρνει ολόισια στο σπίτι του παππού και συνεχίζει φιδοφέρνοντας δίπλα στο μεγάλο περιβόλι με τον ελιόμυλο και τις ελιές, ανάμεικτες με άλλα δέντρα οπωροφόρα. Να μου πεις σπουδαίο πράγμα αυτό! Ένας μικρός δρόμος και τούτος χωρίς πρωτοτυπίες.
Ναι, μα αν τον ανακατώσεις λίγο με την αύρα της θάλασσας κι αν του προσθέσεις λίγες πινελιές αλμύρας και λίγη οσμή λεμονιού από το λεμονοδάσος του παππού, κι αν ακόμα τον ανακατώσεις με το κελάηδημα των πουλιών και με τα χρώματα του ουρανού και της φύσης, χρώματα απαλά, μεσογειακά χρώματα που μετουσιώνονται το δειλινό, χρώματα απαλλαγμένα από τη ζέστη της μέρας, τότε θα ιδείς να προβάλλει ένα άθροισμα ανεπανάληπτο, μια πανδαισία μοναδική, ένα σύνολο, που δίκαια διαφεντεύει στο μυαλό μου και μένει κυρίαρχο, έστω κι αν έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε!».
Αυτός ο τόπος και οι ανθρώποί του δεν ξεχνούν ιστορία, πολιτισμό και θυσίες. Έχει αξιοπρέπεια, που την οφείλει στην ελευθερία του και στην πίστη του στο δίκαιο. Χρειάζεται ηγεσία που να αγωνιστεί σταθερά για τον σεβασμό όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για λύση δίκαιη και λαό απαλλαγμένο από κατακτητές. Μέχρι τότε την υπόσχεση αυτή ανανεώνουν παλιές και νεότερες γενιές, όπως μας υποδεικνύει το πολύτιμο αυτό βιβλίο.
ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος
