Επιτέλους άνοιξα την τηλεόραση και είδα να σκάνε χαμόγελα ευτυχίας, που τόσο πολύ μας έχουν λείψει. Χαμόγελα από οικονομολόγους και το σινάφι τους, μετά από ανακοίνωση της Τράπεζας Κύπρου ότι αποδεσμεύει τις καταθέσεις προθεσμίας. Αντί να ζητήσουν ένα συγγνώμη για την ταλαιπωρία και τον στραγγαλισμό του εμπορίου, το παρουσίασαν σαν μέγα ευεργέτημα. Εμείς που δεν είμαστε οικονομολόγοι, ούτε και οι εξυπνότεροι της κοινωνίας, ίσως γι' αυτό δεν είμαστε "καλεσμένοι" στο "γλέντι", διερωτόμαστε ακόμη γιατί μας ήρθε ο λογαριασμός.

Μέχρι χτες γνωρίζαμε ότι, κάνοντας το "κομμάτι" μας, ακολουθούσε ο λογαριασμός. Αυτό, το "άλλος γιορτάζει και άλλος πληρώνει", που το ασπάζονται κυβέρνηση, αντιπολίτευση, τροϊκανοί, δημοσιογράφοι και γενικά κάθε καρυδιάς καρύδι και θεωρείται και νόμιμο, κάπου μας έχει σαλέψει τη λογική.

Αν οι της εκάστοτε εξουσίας δανείζονταν παράλογα ποσά και ξόδευαν αλόγιστα για κοινωφελή έργα, το καταλαβαίνω, να πληρώσουμε γιατί τους ψηφίσαμε, αλλά και γιατί το χρήμα ξοδεύτηκε για έργα υποδομής. Όμως να πληρώνουμε λεφτά που δεν είχαν καμιά σχέση με τον πολίτη, αυτό δεν είναι μόνο άδικο και παράνομο, αλλά όλους εμάς που δεν πήγαμε στο London School of Economics και στο Harvard μάς φαίνεται κλοπή, αντίθετα με αυτούς που αν έχουν στην τσέπη και ένα βραβείο Νόμπελ στα οικονομικά, τους φαίνεται φυσιολογική εξέλιξη τού "βλάκα" να πληρώνει τα χρέη τού "έξυπνου" με νομοθεσία.

Για το ότι κατάφεραν φτηνοί άνθρωποι με ακριβά γούστα να διαχειρίζονται την οικονομία αυτού του τόπου, φταίμε κι εμείς με την ανεξάντλητη ανοχή μας. Αυτό που ενοχλεί αφάνταστα δεν είναι τα κόμματα και τα κινήματα αλλά οι υποσχέσεις τους, όπως για παράδειγμα τα τόσα χρόνια που ακούμε για μείωση της στρατιωτικής θητείας ή πράξεις όπως της προηγούμενης δήθεν προοδευτικής κυβέρνησης, που έβαλε τους ανθρώπους του πολιτισμού στον αναπνευστήρα και της νυν, που στα μουλλωχτά αφαίρεσε τα καλώδια και σφυρίζοντας αδιάφορα αποτελειώνει ό,τι έχει σχέση με τον πολιτισμό. Καταντήσαμε ένας λαός που βρίσκεται μακροχρόνια σε μια μόνιμη αναμονή, χωρίς να έχει ιδέα τι αναμένει, με αποτέλεσμα να αποβλακωθεί και να ζει από περιέργεια να δει τι θα γίνει αύριο, ικανοποιημένος αν έχει ένα πιάτο φαγητό και μια τηλεόραση.