Το ζητούμενο είναι αν αυτός ο λαός, που δούλεψε και δουλεύει σκληρά, θα επανέλθει σε μια φάση ευδαιμονίας, γιατί απλώς και το αξίζει και το δικαιούται

Παντού, όπου κι αν βρεθείς, σε στέκια, σε καφενεία, σε χώρους δουλειάς, το σημαντικό θέμα των συζητήσεων και αναζητήσεων, το κύριο θέμα, δεν είναι άλλο από την τεράστια κρίση που μας ταλαιπωρεί εδώ και αρκετό καιρό και πώς θα μπορέσουμε να το ξεπεράσουμε. Σχεδόν οι πάντες είναι μελαγχολικοί, θα έλεγα και απαισιόδοξοι, το κλίμα, η συνολική περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν εμπνέει, όσο αισιόδοξος και να είσαι, επηρεάζεσαι… εξάλλου βλέπεις, παρακολουθείς και τι στην πράξη γίνεται έξω στην αγορά.

Από τους λίγους αισιόδοξους, και πάντα χαμογελαστός, ο Υπουργός των Οικονομικών. Φαίνεται ότι δεν ζει στο πετσί της την κυπριακή κοινωνία, μάλλον έχει απορροφηθεί από τα λογιστικά, τους αριθμούς και την αριθμητική της Τρόικας… αλλά φευ, δεν είναι, δεν πρέπει να είναι αυτός ο ρόλος ενός Υπουργού Οικονομικών στη φάση που ολόκληρη η Κύπρος βιώνει ειδικά αυτήν την περίοδο. Ζούμε, και όλοι το αναγνωρίζουμε, πρωτόγνωρα πράγματα, αν συνεχίσουμε έτσι, θα διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός, θα περάσουμε σε μια κοινωνία άλλων παλαιότερων εποχών με πολύ πλούσιους και πολύ φτωχούς, αυτό κι αν ακόμη το βλέπουν οι πολιτικοί μας, δεν φαίνεται να τους προβληματίζει ιδιαίτερα, ή, έστω, δεν φαίνεται να είναι έτοιμοι να αναλάβουν το βάρος μιας προσπάθειας που θα σώσει τον τόπο, τον λαό μας, και θα επαναφέρει μια κατάσταση καλής και ποιοτικής ζωής.

Το μεγάλο ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι αν θα περάσουμε απλώς την κάθε εξέταση της Τρόικας, το ζητούμενο είναι αν αυτός ο λαός, που δούλεψε και δουλεύει σκληρά, θα επανέλθει σε μια φάση ευδαιμονίας, γιατί απλώς και το αξίζει και το δικαιούται. Αυτό το ζητούμενο, δυστυχώς, δεν φαίνεται να είναι και το κύριο ζητούμενο, γι' αυτούς που διαχειρίζονται, από το όποιο πόστο, την τύχη αυτού του λαού. Αν παρακολουθήσει κανείς το τι δηλώνουν, και με τι πραγματικά ασχολούνται οι πολιτικοί μας, σε καθημερινή βάση, εύκολα θα διαπιστώσει ότι όλα όσα τίθενται πιο πάνω είναι απλές αλήθειες, όπως αλήθεια μεγάλη είναι, δυστυχώς, ότι για άλλη μια φορά οι πολιτικοί μας στη μεγάλη τους πλειοψηφία δεν έχουν συγκεκριμένες προτάσεις, συνθηματολογούν, λαϊκίζουν, δεν είναι έτοιμοι να οδηγήσουν τον λαό και τον τόπο σε σωστικές ατραπούς…

Η Κύπρος είναι μια μικρή χώρα, που εύκολα μπορεί να ξεπεράσει τα προβλήματά της, έχει ένα σωρό πλεονεκτήματα, και βάσεις γερές για να μπορεί ν' ανταπεξέλθει, αλλά χρειάζεται στρατηγική, και αυτό ακριβώς που μας λείπει είναι αυτή η στρατηγική, οι στόχοι, και η τακτική για να φτάσουμε στους στόχους μας. Κάθε, φορά, όμως, που ακούει κανείς μέτρα, πολύ εύκολα αντιλαμβάνεται -δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό- ότι όλα γίνονται σπασμωδικά, η έγνοια των κρατούντων είναι να ικανοποιήσουν τα νούμερα της Τρόικας... και αυτό, φυσικά, δεν είναι στρατηγική, είναι σπασμωδικά πηδήματα σε χειρότερα μονοπάτια κοινωνικής εξαθλίωσης.

Τι, όμως, πρέπει πραγματικά να γίνει; Μάλλον ανασύνταξη δυνάμεων, και αξιοποίηση της ευρύτερης κοινωνίας των πολιτών. Όλοι έχουμε ιδέες, εισηγήσεις, σκέψεις, για κάθε τομέα όπου δραστηριοποιούμαστε, αλλά κανένας δεν φαίνεται έτοιμος να τις ακούσει, όλα περιστρέφονται γύρω από τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες ντε φάκτο διαδρομές, στα ίδια στεγανά και κυκλώματα, οπότε, μάλλον καιρός είναι να ανοίξουν πρώτα τα αφτιά τους αυτοί που μας κυβερνούν και να ακούσουν και άλλους πολίτες, αυτούς που ζουν την καθημερινότητα και την πραγματική αγορά, την πραγματική κοινωνία. Πώς θα γίνει αυτό; Μόνο αν σε κάθε Υπουργείο συσταθούν και οργανωθούν ομάδες δράσης, μελέτης και επεξεργασίας εισηγήσεων και προτάσεων. Ομάδες που δεν θα έχουν καμιά, μα καμιά σχέση με τα στεγανά της κρατικής μηχανής, αλλά και ολόκληρου του κατεστημένου κυκλωματικού πολιτικο-οικονομικο-κοινωνικού στάτους του μέχρι τώρα αλωμένου και διεφθαρμένου ιστού. Κάπου εδώ έξω, μέσα στην ίδια την κοινωνία, υπάρχουν οι λύσεις. Λύσεις που όλοι όσοι είναι μέρος ουσιαστικά της κρίσης δεν μπορούν, ούτε να δουν, ούτε να προτείνουν.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ