Το πεντάχρονο παιδάκι έβλεπε τη μαμά του να ξεψυχάει, ανήμπορο να της προσφέρει οποιαδήποτε βοήθεια. Αυτό το παιδί είναι ο καθρέφτης, στον οποίο ο καθένας από εμάς οφείλει να κοιτάξει πραγματικά το είδωλό του και όσο αντέξει

Το πρόσφατο τραγικότατο περιστατικό θανάτου μητέρας πεντάχρονου παιδιού προκαλεί πραγματικά ερωτήματα, τα οποία δεν είναι ρητορικά αλλά χρήζουν συγκεκριμένης, εμπεριστατωμένης και πλήρως αιτιολογημένης απάντησης από τις αρμόδιες υπηρεσίες και όλους όσοι εμπλέκονται με το τραγικότατο συμβάν. Η θανούσα μητέρα του πεντάχρονου παιδιού διαβιούσε με τον γιο της σε άθλιες συνθήκες για μεγάλο προφανώς διάστημα και δεν ήταν καθόλου άγνωστη στις Υπηρεσίες Ευημερίας.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται μέχρι στιγμής καταδεικνύουν την αδυναμία της κοινωνίας γενικά να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους περιστατικά και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο χειριζόμαστε ανθρώπους που έχουν ανάγκες και διαβιούν σε συνθήκες πλήρους απαξίωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Το γεγονός ότι το πεντάχρονο παιδί της θανούσας ζούσε κάτω από ένα τέτοιο καθεστώς πρέπει πραγματικά να μας προβληματίσει, αφού ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε τα παιδιά αντανακλά το επίπεδο της ίδιας της κοινωνίας μας. Οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης του παιδιού και της μητέρας δεν ήταν καθόλου άγνωστες στους πολλούς, αλλά προφανώς παντελώς άγνωστες στους υπευθύνους.

Η νενομισμένη νεκροψία της άτυχης μητέρας δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο τα παθολογικά αίτια που προκάλεσαν το μοιραίο, να έχουν προέλθει από τις συνθήκες διαβίωσης της 40χρόνης. Είναι λυπηρό, εν έτει 2014, άνθρωποι να διαβιούν και να πεθαίνουν από την αδυναμία της κοινωνίας να προσφέρει τη δέουσα βοήθεια σε αυτούς. Θα πρέπει να διαλευκανθούν πλήρως οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας, όταν η μητέρα επισκέφτηκε αυτό και εντοπίστηκε διάτρηση του δωδεκαδακτύλου, τα γεγονότα που οδήγησαν τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας να λάβουν την απόφαση για περικοπή του δημοσίου βοηθήματος που ελάμβανε η άμοιρη γυναίκα από το 2010 και γιατί οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν γνώριζαν την κατάσταση της 40χρόνης μητέρας και του παιδιού της, ούτως ώστε να προλάβουν το, υπό τις περιστάσεις, αναπόφευκτο.

Αποτελεί γεγονός ότι το Κράτος σήμερα, υπό τις παρούσες οικονομικές δυσκολίες και προβλήματα που αντιμετωπίζει, έχει περιορισμένους πόρους. Εξ ου και το πρώτο βήμα που πρέπει να ληφθεί και ήδη λαμβάνεται από την Κυβέρνηση είναι η στόχευση των επιδομάτων -η ορθή στόχευση- ούτως ώστε οι διαθέσιμοι πόροι να χρησιμοποιούνται για την εξυπηρέτηση των αναγκών εκείνων που πραγματικά το έχουν ανάγκη. Χρειάζεται και απαιτείται, υπό τις συνθήκες, εξορθολογισμός των σπαταλών των προηγούμενων χρόνων και η παροχή βοήθειας σε εκείνους που την χρειάζονται, με επίκεντρο τις ανάγκες των παιδιών και των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού.

Η τραγική φιγούρα του πεντάχρονου παιδιού και η στήριξη -ψυχολογική και άλλως πως- που πρέπει να του παρασχεθεί, αποτελεί πλέον την έγνοια μας. Έγνοια μας παραμένει φυσικά και η πλήρης διερεύνηση των συνθηκών που οδήγησαν στο συγκεκριμένο περιστατικό. Η κοινωνία μας θα πρέπει να αναλογιστεί τον τρόπο με τον οποίο έχει δράσει και να παραμείνει ανθρώπινη. Ο Οργανισμός Hope for Children και ο Σύνδεσμος για την Καταπολέμηση της Βίας στην Οικογένεια λειτουργούν στην Κύπρο την πανευρωπαϊκή γραμμή στήριξης του παιδιού με αριθμό 116111, την οποία το κοινό μπορεί να χρησιμοποιεί για την αναφορά περιστατικών που αφορούν στα παιδιά και στήριξη αυτών και των οικογενειών τους. Το πεντάχρονο παιδάκι έβλεπε τη μαμά του να ξεψυχάει, ανήμπορο να της προσφέρει οποιαδήποτε βοήθεια. Αυτό το παιδί είναι ο καθρέφτης, στον οποίο ο καθένας από εμάς οφείλει να κοιτάξει πραγματικά το είδωλό του και όσο αντέξει. Η γυναίκα της διπλανής πόρτας, η μητέρα, το παιδί, ο κάθε άνθρωπος πρέπει να επιβιώσει. Στο χέρι μας είναι.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ
Λέκτορας Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας - Ανώτατο Μέλος Διοικητικού Συμβουλίου Hope for Children - UNCRC Policy Center