Στο πρόσωπο του ανθρωπόμορφου κτήνους, που εκμεταλλεύτηκε σεξουαλικά την άτυχη 40χρονη κοπέλα από τη Ρουμανία, βλέπουμε να αποκαλύπτεται το σαθρό, το άπονο και αναίσθητο σύστημα της σύγχρονης νεο-κυπριακής πραγματικότητας, αλλά και των υπηρεσιών κοινωνικής μέριμνας και φροντίδας, που μόνον τέτοιες δεν είναι. Υπηρεσίες που προσπαθούν να φαίνονται προς τα έξω ότι επιτελούν την αποστολή τους, που υποτίθεται πως είναι η προστασία των απόκληρων, των δυσπραγούντων και άτυχων συνανθρώπων μας, που έχουν ανάγκη. Υπηρεσίες, που απέτυχαν πλήρως!

Και όπως μας πληροφόρησαν τα δελτία ειδήσεων, ο πατέρας είναι Κύπριος επιχειρηματίας. Και δεν μας εξέπληξε το γεγονός. Εάν ήταν ένας φτωχός εργάτης ή αγρότης, ένας μεροκαματιάρης, δεν θα έδειχνε τέτοιαν αδιαφορία, τέτοιαν αναλγησία, προς την άτυχη κοπέλα. Θα είχε τη στοιχειώδη ευαισθησία να φροντίσει τουλάχιστον για τις άμεσες ανάγκες επιβίωσης, όχι μόνον της μητέρας, αλλά, κυρίως, του τέκνου του. Γιατί κατά έναν παράδοξο τρόπο, το ήθος, η ανθρωπιά, η ευαισθησία, συναντώνται συχνότερα σε απλούς ανθρώπους του μόχθου και της φτώχιας, και όχι στα πολυτελή ανάκτορα και τις βίλες, όπου ζουν οι ευκατάστατοι και έχοντες και κατέχοντες…

Υπεύθυνο, όμως, για τον θάνατο της γυναίκας αυτής, δεν είναι μόνον το απρόσωπο κράτος μέριμνας. Υπεύθυνοι είμεθα όλοι. Και είμεθα υπεύθυνοι, γιατί εδώ και χρόνια έχουμε κλειστεί στο καβούκι μας, αυτο-απομονωθήκαμε από τον διπλανό, από τον γείτονα, από τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Αφήσαμε να καλλιεργηθεί ένα κλίμα ωχαδερφισμού, απάθειας και εγκληματικής αδιαφορίας, το οποίο πολύ σύντομα θα κληθούμε να πληρώσουμε ακριβά. Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου. Γιατί στη θέση της άμοιρης κοπέλας, αύριο μπορεί να είναι ο ηλικιωμένος πατέρας μας, η μάνα μας, που έκαναν το λάθος να… γεράσουν! Και αν δεν τους έχουμε πετάξει σε κάποιον «οίκο ευγηρίας», θα ζούνε μόνοι, άρρωστοι, εγκαταλειμμένοι και απροστάτευτοι… Στο έλεος του Θεού!

Δεν γνωρίζω αν έχει βρεθεί ο «πατέρας». Αλλά, αν διαβάζει αυτό το κείμενο, θα επιθυμούσα να του πω δύο λόγια: Οι γυναίκες, και ειδικά οι φτωχές, οικονομικές μετανάστριες που έρχονται στην, πάλαι ποτέ, ευημερούσα Κύπρο μας, δεν είναι sex pots, αγαπητέ κύριε. Δεν είναι σκεύη ηδονής. Έχουν καρδιά και ψυχή… Δεν είναι απλά «σπερματοδοχεία», όπου ο καθένας, εκμεταλλευόμενος την οικονομική ή κοινωνική του θέση, εναποθέτει με ζωώδη τρόπο το σπέρμα του, αδιαφορώντας για το ζωντανό, ατυχές πλάσμα που θα γεννηθεί. Και να με συγχωρήσουν τα ζώα για τον παραλληλισμό. Διότι αυτά κινούνται και ενεργούν ενστικτωδώς, ενώ εμείς οφείλουμε να ενεργούμε σύμφωνα και με κάποιους άγραφους, ηθικούς κανόνες… Δεν είμαι τόσον αφελής, ώστε να πιστεύω ότι θα εμφανιστείς αυτοβούλως στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα. Έστω και από μακριά, όμως, βρες έναν τρόπο να βοηθήσεις το παιδί σου. Βρες έναν τρόπο να το στηρίξεις οικονομικά, έστω και κρυβόμενος πίσω από την ανωνυμία. Πίστεψέ με, θα νιώσεις μιαν απίστευτη ηθική ικανοποίηση. Σκέψου ότι πάνω απ’ όλα είσαι άνθρωπος. Και μετά όλα τα άλλα…

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Ερευνητής - εκπαιδευτικός