Συγκλονίστηκε, τάχα μου, η κοινή γνώμη όταν πριν από λίγες μέρες συνέβη το τραγικό γεγονός του θανάτου μητέρας, που ζούσε σε άθλιες συνθήκες μαζί με το πεντάχρονο παιδί της. Και λέω «τάχα μου», διότι, όταν ο «συγκλονισμός» συμβαίνει μετά από ένα γεγονός, τότε δεν είναι συγκλονισμός, είναι «νεκροψία» και προσπάθεια απόσεισης ευθυνών! Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φόρα που «συγκλονιζόμαστε» μετά από τέτοια γεγονότα.

Πρώτα-πρώτα ο μικρός, όπως δήλωσαν περίοικοι, συχνά γυρνούσε στην περιοχή σαν επαίτης. Και τον βοηθούσαν, φαίνεται, δίδοντας του φαγητό και γι' αυτό μπράβο τους. Όμως δεν έκαναν το επόμενο βήμα, να αναφέρουν την περίπτωση στους αρμοδίους, να προλάβουν τα χειρότερα.

Οι αρμόδιοι, δηλαδή το Γραφείο Ευημερίας, έστω και με τον φόρτο εργασίας που επικαλείται, θα έπρεπε να μπορεί να ιεραρχεί τις περιπτώσεις και να βοηθά, ώστε να μη φτάνουν στο σημείο που είδαμε από τις τηλεοράσεις. Από τις εικόνες που είδαμε, είναι προφανές ότι δεν το έχουν κάνει.

Οι ιατροί του νοσοκομείου Λάρνακας δήλωσαν ότι εξήγησαν στη μητέρα τη σοβαρότητα της κατάστασης της υγείας της, αλλά η ίδια αρνήθηκε τη θεραπεία που της πρότειναν. Αυτό και αν είναι ανησυχητικό! Δηλαδή, αν πάει κάποιος στο νοσοκομείο με έμφραγμα, θα τον αφήσουν να φύγει αν αρνηθεί θεραπεία, έστω και αν υπογράψει, αν υπέγραψε σε αυτήν την περίπτωση, ανάληψη ευθύνης; Τι σημαίνει αρνήθηκε. Δεν πήγε με πονοκέφαλο και αρνήθηκε να πάρει τα «πανατόλ». Εγχείρηση χρειαζόταν και μάλιστα αμέσως, άρα έπρεπε να τη βάλουν στο χειρουργείο με το ζόρι. Από τη στιγμή που δεν το έκαναν, εγκλημάτησαν.

Εγκληματεί όμως κατ’ εξακολούθησιν και η κοινωνία μας. Πόσες φορές δεν ακούμε για διάφορα τραγικά γεγονότα; Πόσο πολύ τα θυμόμαστε λίγο αργότερα; Πόσο νομίζουμε πως βοηθούμε, αν δίνουμε κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα κάποια λεγόμενα πακέτα αγάπης;

Η αγάπη προς τον συνάνθρωπο δεν είναι σε πακέτα. Είναι σε αυθόρμητες ενέργειες, που δυστυχώς εκλείπουν. Και το καλό παράδειγμα πρέπει να το δώσει πρώτα η Πολιτεία μέσω των θεσμών της, ιδίως τώρα που διερχόμεθα περίοδο οικονομικής κρίσης. Εξαγγέλλουν κατά καιρούς κάποια μέτρα, όμως παράλληλα βλέπουμε ότι η δυστυχία συνεχίζεται. Γιατί δεν προχωρούν σε πρακτικές λύσεις ανακούφισης, όπως απαγόρευση πτωχεύσεων, φυλακίσεων, κατασχέσεων και άλλων τέτοιων απάνθρωπων ενεργειών, σε περίοδο απίστευτης ύφεσης.

Γιατί ανέχονται, ενώ άλλα διεκήρυτταν λίγους μήνες πριν, μεγάλο τραπεζικό οργανισμό καθημερινά να απειλεί έμμεσα, με ανακοινώσεις του, ότι θα προβεί σε κατασχέσεις; Μήπως θέλουν οι πεντάχρονοι επαίτες να πληθύνουν; Ο πεντάχρονος ορφανός από τη Ρουμανία μας δείχνει τον δρόμο. Θα θελήσουμε να τον ακολουθήσουμε, ή θα συνεχίσουμε να ζούμε στον κόσμο μας μέχρι την επόμενη φορά;

ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΙΟΛΑΡΗΣ
Οικονομολόγος