Τραγική κατάληξη: Πολλοί μακροχρόνια άνεργοι (περίπου 5,1%), μετά από ένα διάστημα αναζήτησης, σταματούν να ψάχνουν για εργασία

Συνήθως αναφερόμαστε στους ανέργους ωσάν να είναι απλοί αριθμοί. Οι άνεργοι όμως δυστυχώς δεν είναι αριθμοί αλλά ο γείτονάς μας, ο αδελφός μας, το παιδί μας, ο σύντροφός μας. Ο άνθρωπος που επιθυμεί να εργαστεί, που έχει προσόντα και όρεξη, αλλά δεν βρίσκει δουλειά, νιώθει μεγάλη απογοήτευση και πικρία. Ο αριθμός των ανέργων αυτήν την περίοδο άγγιξε τις 80.000. Και μια τραγική κατάληξη είναι ότι πολλοί μακροχρόνια άνεργοι (περίπου 5,1%), μετά από ένα διάστημα αναζήτησης, σταματούν να ψάχνουν για εργασία. Η απελπισία τούς οδηγεί στη μείωση της αυτοπεποίθησής τους και νιώθοντας πως δεν μπορούν να πάρουν τα ηνία της ζωής τους στα χέρια τους παραιτούνται.

Είναι ξεκάθαρο πως ο εναγκαλισμός μας με την Τρόικα και των πολιτικών που επιβάλλει, δεν προωθεί την ανάπτυξη. Μια άλλη σοβαρή παράμετρος είναι ότι τα στατιστικά στοιχεία του 2013 αποδεικνύουν ότι στην Κύπρο επήλθε η μεγαλύτερη μείωση του εργατικού κόστους, με καθήλωση των μισθών που ξεπερνά το 15%. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της κερδοφορίας μιας σειράς επιχειρήσεων και εταιρειών από τη μια, και τη συρρίκνωση του οικογενειακού προϋπολογισμού και τη μείωση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών από την άλλη.
Παραθέτουμε αναλυτικά κάποια από τα στατιστικά στοιχεία:

80.000 άνεργοι
*Ένας στους τρεις ανέργους είναι μακροχρόνια άνεργος.
*Ένας στους δύο ανέργους είναι ηλικίας 30-49 χρονών, δηλ. οικογενειάρχης και σε παραγωγική ηλικία.
*40% των νέων κάτω των 25 χρονών είναι άνεργοι.
*5,1% των ανέργων κουράστηκαν πια να αναζητούν εργασία.
*Η μετανάστευση πήρε μαζικές διαστάσεις.

Πώς αλήθεια στηρίζουμε τους ανέργους; Το συνδικαλιστικό Κίνημα της ΠΕΟ έχει καταθέσει τεκμηριωμένες εισηγήσεις, που αξίζει να μελετηθούν από την Πολιτεία όπως:
*Επέκταση του επιδόματος ανεργίας πέραν των έξι μηνών.
*Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
*Δωρεάν χρήση δημόσιων συγκοινωνιών.
*Απαγόρευση διακοπής ρεύματος και νερού σε οικογένειες και με τους δύο γονείς άνεργους.
*Επέκταση της φοιτητικής μέριμνας σε φοιτητές με άνεργους γονείς.
*Προστασία δανειοληπτών που αδυνατούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους, ώστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο εκποίησης της πρώτης κατοικίας.

Πρέπει όμως να είμαστε ρεαλιστές. Η ανεργία δεν μπορεί να μειωθεί, αν δεν υπάρξει ανάπτυξη. Πρέπει τάχιστα να προωθηθούν συγκεκριμένα μέτρα στήριξης της απασχόλησης. Και εδώ το Συνδικαλιστικό Κίνημα καταθέτει τις εισηγήσεις του:
*10% του ετήσιου προϋπολογισμού να διοχετεύεται σε προγράμματα εργασίας και κατάρτισης.
*Παραχώρηση κρατικής και εκκλησιαστικής περιουσίας για στέγαση νέων επιχειρηματιών.
*Διεύρυνση της τουριστικής περιόδου.
*Προγράμματα για νέους τομείς όπως η ψηφιακή τεχνολογία.
*Πλάνο για εκπαίδευση εγχώριου εργατικού δυναμικού στους τομείς φυσικού αερίου.
*Αξιοποίηση πλεονεκτημάτων της Κύπρου για τη βιομηχανική και γεωργική παραγωγή.
*Ενίσχυση των εξαγωγών.
*Έμφαση στην έρευνα και την καινοτομία.
*Επαναφορά των δύο νομοσχεδίων που κατέθεσε η κυβέρνηση Χριστόφια για επέκταση των Συλλογικών Συμβάσεων σε ολόκληρο τον κλάδο.
*Εισαγωγή ρήτρας απασχόλησης στα έργα του Δημοσίου και στα έργα που συγχρηματοδοτούνται.

Σίγουρα το οξύ πρόβλημα της ανεργίας δεν λύνεται μόνο με την εφαρμογή αυτών των εισηγήσεων. Η λήψη όμως κάποιων μέτρων ασφαλώς και βοηθά στην άμβλυνση του προβλήματος. Οι 80.000 άνεργοι είναι συνάνθρωποί μας, που χρειάζονται άμεσα τόσο τη στήριξη της Πολιτείας όσο και τη δική μας, και δεν σηκώνει άλλη ολιγωρία.

ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΠΑΠΑΛΑΖΑΡΟΥ
Μέλος Κ.Ε. ΑΚΕΛ