Ο Ταγίπ Ερντογάν πάντα ήταν ξεκάθαρος. ακόμα και όταν η Κύπρος είχε την ευρωπαϊκή προεδρία αυτός δήλωνε ότι «δεν υπάρχει κυπριακό κράτος». Με τον πιο επίσημο τρόπο μιλά για δυο κράτη, και ξεκαθαρίζει αυτό που εννοούσαν εδώ και χρόνια. Εμείς το «βάζαμε κάτω από το χάλι», όπως όλα τα άλλα προβλήματά μας, με την ατάκα «προκλητικές δηλώσεις». Τόσον η Ε.Ε. όσον και ο Ο.Η.Ε. δεν φαίνεται να αντιδρούν ή τουλάχιστον όσο έπρεπε, όταν τους «φτύνει» κατάμουτρα προσβάλλοντας, μέσω Κύπρου, τόσο την Ε.Ε. όσο και τα ψηφίσματα του Ο.Η.Ε. Ο Ερντογάν μάλλον γνωρίζει καλύτερα από εμάς την τραγική θέση στην οποία βρισκόμαστε οικονομικά, όσο και τη διαφθορά σε όλους τους τομείς, σε βαθμό που μας καθιστά αδύναμους ώστε να δικαιολογεί την προετοιμασία του για το τελικό κτύπημα, δηλαδή την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η ψυχολογία του λαού για όλα τα θέματα έχει πιάσει πάτο και η μόνη αντίδρασή του είναι οι ατέλειωτες τηλεοπτικές συζητήσεις, που φέρνουν υπνηλία από την επανάληψή τους. Ενώ ο «πόλεμος» έχει μπει στα νέα δεδομένα μιας άλλης εποχής που δεν θρηνούμε νεκρούς, αλλά θα θρηνήσουμε ολοκληρωτική καταστροφή, εμείς δεν πήραμε χαμπάρι. Περιφερόμαστε και συμπεριφερόμαστε σαν οι άσχετοι, που κολλήσαμε στον 20ό αιώνα.

Ο κάθε «πόλεμος» έχει τις απώλειές του, τις νίκες του και τους ήρωές του, και ο λαός αυτός απέδειξε στη νεότερή του ιστορία ότι δεν χρειάζεται σκέψη ούτε ιδιαίτερη πρόσκληση για να θυσιάσει τα αμούστακα παιδιά του για την πατρίδα. Σε αυτό το νέο είδος «πολέμου» τα αμούστακα δεν έχουν ρόλο, γιατί, αν είχαν, θα έδιναν τη ζωή τους χωρίς σκέψη. Αυτός ο «πόλεμος» μπορεί, όμως, να έχει τους δικούς του ήρωες. Αυτούς που ευνόησε η Κύπρος για να μετατραπούν σε εκατομμυριούχους. Αυτούς που μετέφεραν τον πλούτο εκτός Κύπρου και όλους αυτούς που μπορούν να μοιραστούν τη χλιδή και να μετατραπούν σε ευεργέτες και ήρωες μιας καινούργιας εποχής. Όπως ο απλός πολίτης υπερασπίστηκε με κάθε μέσο και τίμημα την πατρίδα και σε προέκταση τα δικά τους συμφέροντα σε πάμπολλες περιπτώσεις, έτσι και αυτοί χωρίς δίκες, χωρίς έρευνες, χωρίς προτροπές, ας βάλουν το χέρι στην καρδιά και ας σκεφτούν, έστω και την υστάτη, τι μπορούν να κάνουν για να σώσουν αυτόν τον τόπο, που τόσα αγαθά τους πρόσφερε.

Αυτή η μάχη δεν μπορεί να κερδηθεί από τον λαό, αλλά από τους «έχοντες». Ας ανοίξουν τα «χρηματοκιβώτια» με τα χρυσαφικά και τα διαμάντια, ας επαναπατρίσουν σε μια νύχτα όλα όσα βρίσκονται έκτος Κύπρου, ας επιστρέψουν πίσω όσα καταχράστηκαν αυτοί που καταχράστηκαν, και ας μετατραπούν στους νέους ήρωες αυτής της διεφθαρμένης εποχής. Ας κερδίσουν την υστεροφημία τους κάνοντας το πρώτο βήμα και ο λαός θα κάνει το επόμενο.

Γιατί όλα αυτά να φαντάζουν σαν όνειρο και αυταπάτη και πιο οικεία, «λογική», ρεαλιστική και πραγματική να φαίνεται η εικόνα παιδιών να ξεψυχούν για την πατρίδα, παρά το άνοιγμα «χρηματοκιβωτίων»;
Το μόνο που θυμάμαι από τη γιαγιά μου ήταν ότι στον τάφο πήρε μαζί της ένα ασήμαντο δαχτυλίδι, που είχε ανάγλυφη τη βασιλική κορώνα της Ελλάδας, αντίτιμο που έλαβε όταν έδωσε όλα τα χρυσαφικά και ασημικά της στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η κάθε εποχή δίνει την ευκαιρία για ήρωες και ευεργέτες, και οι σελίδες της ιστορίας είναι λευκές. Αυτός ο «πόλεμος» μπορεί να κερδηθεί, αν κάποιοι δουν τη μεγάλη εικόνα.