Στις δύσκολες μέρες που διανύουμε ως χώρα, είναι περισσότερο από ποτέ επιτακτική η ανάγκη δραστηριοποίησης με την πολιτική νέων ανθρώπων με φρέσκες ιδέες και ταυτόχρονα η περιθωριοποίηση των «συστημικών» πολιτικών προσωπικοτήτων. Τα χρόνια, κοινωνικά καρκινογόνα φαινόμενα της τεχνικής πολιτικής πόλωσης εν καιρώ εκλογών για διατήρηση της όποιας κομματικής πελατείας, της ανακύκλωσης προσώπων, της πελατειακής σχέσης μεταξύ πολιτών και πολιτικών κομμάτων, της διασπάθισης δημόσιου χρήματος και της διαφθοράς, απαξίωσαν τους θεσμούς, στρέβλωσαν τις αξίες, αποπροσανατόλισαν τους πολίτες, απαξίωσαν την πολιτική και τελικά οδήγησαν αναπόδραστα στη χρεοκοπία της χώρας. Μαζί με τη χρεοκοπία σκοτώσαμε το κοινωνικό κράτος και διαλύσαμε τον κοινωνικό ιστό, με αποτέλεσμα να βιώνουμε καταστάσεις όμοιες με τις συνέπειες που άφησε πίσω της η βάρβαρη τουρκική εισβολή του 1974.
Απέναντι σε αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα, πρέπει να αντιτάξουμε την αλλαγή σε όλα τα επίπεδα. Κι αυτή η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από τα πρόσωπα που ασκούν την πολιτική. Μόνο έτσι θα μετατοπιστεί το κέντρο βάρους του δημόσιου βίου από τη διαπλοκή στην προοπτική. Αυτή είναι η σημερινή απαίτηση της κοινωνίας των πολιτών. Είναι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό η απομάκρυνση από την προεδρία του ΔΗΚΟ του Μάριου Καρογιάν, ο οποίος «κατόρθωσε» να θεωρείται ο κυριότερος εκπρόσωπος του σαθρού πολιτικού συστήματος.
Η αλλαγή, λοιπόν, πρέπει να επιδιωχθεί από τον καθένα ξεχωριστά. Ξεκινώντας από τα του οίκου του. Έτσι κι εγώ, ως φίλος του ΔΗΚΟ (δεν λέω μέλος του ΔΗΚΟ, γιατί κάποιοι έκριναν ότι είναι περισσότερο «ΔΗΚΟϊκοί» από εμένα και με διέγραψαν), θα ήθελα να δω αυτήν την αλλαγή να συμβαίνει στο κόμμα μου, στην εκλογική διαδικασία της 9ης Φεβρουαρίου 2014, επιλέγοντας νέα πρόσωπα που θα πλαισιώσουν τον νέο πρόεδρο του κόμματος, τον Νικόλα Παπαδόπουλο.
Η εκλογική «μάχη» της 9ης Φεβρουαρίου δεν είναι ένας αγώνας με απλό διαδικαστικό χαρακτήρα, για τον διαμοιρασμό των ηγετικών θέσεων του κόμματος. Είναι η αντιπαράθεση μεταξύ του παλαιού και του νέου, μεταξύ του δοκιμασμένου και του ελπιδοφόρου, μεταξύ της συνέχειας της σημερινής κατάστασης και της ανατροπής, μεταξύ της συντήρησης και της αναγέννησης. Αν πραγματικά κατορθώσουμε να τραβήξουμε μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους δύο αντιμαχόμενους πολιτικούς κόσμους που αναμετρώνται, τότε σίγουρα θα μπορέσουμε να κάνουμε τις σωστές επιλογές, διεκδικώντας, ως κόμμα, ξανά με αξιώσεις την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Και επειδή δεν αρέσκομαι να μιλώ θεωρητικά και εκ του ασφαλούς, θα αναφερθώ σε δύο υποψήφιους για την ηγετική πυραμίδα του ΔΗΚΟ, που κατά την ταπεινή μου άποψη αποτελούν κύριους εκπροσώπους των δύο προαναφερθέντων κόσμων: Τον Μάρκο Κυπριανού, τον οποίο θεωρώ εκπρόσωπο του δοκιμασμένου και του αποτυχημένου, και τον Μαρίνο Μουσιούττα, ο οποίος φέρνει νέες ιδέες και έχει καθαρά χέρια. Ο κόσμος του ΔΗΚΟ, στις 9 Φεβρουαρίου, έχει την ευκαιρία να αλλάξει ριζικά το κόμμα του και να ξαναγίνει φορέας προοπτικής για τον τόπο και τον λαό μας…
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ
