Τις τελευταίες εβδομάδες όλη η συζήτηση για το εθνικό θέμα περιστρέφεται γύρω από την επιδίωξη του Προέδρου Αναστασιάδη για την έκδοση κοινού ανακοινωθέντος, πριν από την έναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών. Πολλοί αφελείς αντικατοχικοί πατριώτες εξ αυτού του γεγονότος πιστώνουν τον Πρόεδρο Αναστασιάδη με αντικατοχικές αντιστάσεις και με προσπάθεια επανατοποθέτησης του Κυπριακού σε σωστές βάσεις.

Οι κύκλοι αυτοί πλανώνται πλάνην οικτράν. Αυτό που γίνεται είναι ένα παιχνίδι ισορροπιών, κατά το οποίο ο κ. Αναστασιάδης, για να μην έρθει σε ρήξη με το ΔΗΚΟ και το ΕΥΡΩΚΟ, επιδίδεται σε ανέξοδους φραστικούς λεονταρισμούς, ενώ την ίδια στιγμή στο πολιτικο-διπλωματικό παρασκήνιο επιδίδει τα πραγματικά του διαπιστευτήρια. Διαπιστευτήρια ξενοδουλείας, υποτέλειας και συμβιβασμού με τα κατοχικά τετελεσμένα.
Το ως άνω αποδεικνύεται ξεκάθαρα απ’ αυτό τούτο το κείμενο των προτάσεων Αναστασιάδη προς Έρογλου, το οποίο κατ’ ουσίαν αποτελεί σχέδιο ενδιάμεσης λύσης και όχι κοινού ανακοινωθέντος.

Στις προτάσεις αυτές περιέχονται άκρως επικίνδυνες πρόνοιες, οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο την ύπαρξη του κυπριακού Ελληνισμού και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρόνοιες οι οποίες ξεπερνούν κατά παρασάγγας τις ολέθριες προτάσεις Χριστόφια, για τις οποίες τόσο επικρίθηκε ο τέως Πρόεδρος. Στις προτάσεις Αναστασιάδη για πρώτη φορά περιέχεται η έννοια της διπλής κυριαρχίας και της τριπλής ιθαγένειας. Αναγνωρίζεται, δηλαδή, ότι εκτός από την κυριαρχία και την ιθαγένεια του κοινού κράτους, ιθαγένεια και κυριαρχία θα έχουν και τα συνιστώντα κρατίδια, χωρίς μάλιστα να υπάρχει ιεραρχία μεταξύ ιθαγένειας και κυριαρχίας του κοινού κράτους από τη μια και του κρατιδίου από την άλλη.

Γεγονός πρωτοφανές διεθνώς για κάθε μορφής ομοσπονδία, είτε εθνοτική είτε διοικητική, διά του οποίου θεσπίζεται η ντε γιούρε διχοτόμηση. Πολύ περισσότερο επικίνδυνη από τα πιο πάνω είναι η πρόνοια ότι το κατάλοιπο εξουσίας θα ανήκει στα συνιστώντα κράτη και όχι στην Κεντρική Κυβέρνηση. Δηλαδή, οποιαδήποτε εξουσία δεν ανατίθεται ρητώς στην Κεντρική Κυβέρνηση θα ανήκει στα συνιστώντα κρατίδια. Η πρόνοια αυτή είναι σαφώς συνομοσπονδιακή και ξεπερνά και αυτήν ακόμα την έννοια της εθνικά απαράδεκτης διζωνικής ομοσπονδίας.

Από τα πιο πάνω διαφαίνεται ότι η εθελόδουλη πολιτική ηγεσία και ιδίως η Κυβέρνηση Αναστασιάδη παραμένουν αμετανόητα ανανιστές και ταγμένοι στην παντί τρόπω εξεύρεση λύσης ξεπουλήματος των δικαίων του λαού μας και νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής. Προβάλλουν ως δέλεαρ την οικονομική ανάπτυξη, διά της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου και επιστράτευσης προς εξαπάτηση του λαού το αντεθνικό και αντιλαϊκό μεγάλο κεφάλαιο, την ντόπια και ξένη πλουτοκρατία, η οποία έχει μόνο στόχο τη συσσώρευση κερδών, και δεν έχει καμιά έγνοια για την πατρίδα και τα ιδανικά της.

Ο Νίκος Αναστασιάδης αποδεικνύεται ένας ακόμα επικίνδυνος Πρόεδρος, επικαλούμενος ως άλλοθι την ολέθρια διακυβέρνηση Χριστόφια. Το κίνημα Ελληνικής Αντίστασης θα τον ξεσκεπάσει, όπως έπραξε και με τον προκάτοχό του, γιατί η ελευθερία του λαού και τα δικαιώματά του παραμένουν αμετάθετος στόχος του και σκοπός ύπαρξής του.

ΚΡΙΝΟΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ
Πρόεδρος Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης