Σήμερα θα ασχοληθώ με τα αίτια της κρίσης όλων των θεσμών στη χώρα μας από μίαν άλλη σκοπιά και συγκεκριμένα την ψυχολογική-χριστιανική μεριά (δεν είμαι θεολόγος, αλλά μόνο γιατρός των σωμάτων των ανθρώπων). Για τις ψυχές των ανθρώπων, τις θεραπείες τις έχει η Εκκλησία. Η κυριότερη και μόνη αιτία των δεινών μας σήμερα είμαστε εμείς οι ίδιοι οι γονείς, που με τις πράξεις μας έχουμε γίνει άφρονες, όπως λέει και το Ευαγγέλιο. Ορισμένοι από εμάς συσσωρεύουμε πλούτη εις βάρος των άλλων και των παιδιών μας.

Τους καταστρέφουμε το μέλλον τους, νεαρά έξυπνα παιδιά δεν έχουν δουλειά και φεύγουν για άλλες χώρες. Όταν τους ρωτάς γιατί το κάνουν, η απάντηση είναι ίδια, στην Κύπρο δεν έχουμε μέλλον και για να βρεις δουλειά πρέπει να έχεις μέσα ή να είσαι από «τζάκι». Η αξιοκρατία πήγε περίπατο εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Οι πλείστοι από όσους μας διοικούν είναι μετριότητες. Έχουν ένα πόστο που απαιτεί πολύ περισσότερα απ' ό,τι μπορούν να προσφέρουν, έχουν όμως τη θέση (δύναμη - όχι γνώση και φυσικά όχι ηθική). Το αποτέλεσμα το βλέπουμε καθημερινά και δεν χρειάζονται λεπτομέρειες. Πολλοί από αυτούς που έχουν τις θέσεις είναι γονείς. Αρκετοί από εμάς που δεν έχουμε τις θέσεις είμαστε επίσης γονείς.

Εκείνους τους λείπει η ηθική, εμάς όμως μας λείπει το θάρρος να πούμε τη γνώμη μας και να ψηφίσουμε τους σωστούς πολιτικούς, όταν καλούμαστε στις κάλπες. Μας λείπει η παρρησία να στείλουμε όλοι επιστολές διαμαρτυρίας στα κόμματά μας, να αλλάξουν, και όχι να περιμένουμε να μας βολέψουν κι εμάς και τα παιδιά μας, όπως γίνεται μέχρι τώρα.

Αυτό είναι που εννοεί το Ευαγγέλιο, όταν λέει «αμαρτίαι γονέων παιδεύουσιν τέκνα», διότι δεν υποφέρουν μόνο εκείνοι που δεν έχουν να φάνε, αλλά υποφέρουν και τα παιδιά εκείνων που έχουν πολλά να φάνε, διότι οι γονείς αυτών που αμαρτάνουν (κλέβουν) δίνουν το «σωστό» παράδειγμα στα παιδιά τους και αναπαράγουν το κατεστημένο «ο κλέψας του κλέψαντος», φάτε τωρά που ήβραμεν. Τα παιδιά αυτά, με τη σειρά τους, θα γίνουν και αυτοί «καλοί πολίτες» με ναρκωτικά, τζόγο, αυτοκτονίες, εκμετάλλευση κ.ά., λόγω των καλών προτύπων που τους έχουν δώσει οι γονείς. Πότε επιτέλους θα ξυπνήσουμε και δεν θα ζούμε εγωιστικά; Πότε θα καταλάβουμε ότι είμαστε ένα απειροελάχιστο στοιχείο του σύμπαντος, το οποίο έχει παρελθόν, παρόν και κυρίως μέλλον, από το οποίο εξαρτώνται τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας;

ΝΙΚΟΣ ΔΑΝΟΣ
Διδάκτωρ Ιατρικής του Παν. Ερλάνγκεν - Νυρεμβέργης Γερμανίας, Ειδικός Παθολόγος