Είχα καλέσει σε πρόσφατη επιστολή μου τον κ. Αναστασιάδη να στρέψει τους πολιτικούς του στόχους προς επίλυση του Κυπριακού, εκμεταλλευόμενος τα νέα γεωστρατηγικά δεδομένα που διαμορφώνονται στην περιοχή. Όμως, τα δύο μεγάλα κόμματα ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ εξακολουθούν να αναλώνονται ακόμη σε κοκορομαχίες, για το αν υπήρξε επιτυχής ή όχι η τριήμερης επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας στο Λονδίνο.

Τα πράγματα χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής, με μια Τουρκία να φαίνεται αποφασισμένη να κρατήσει όμηρο την Κύπρο, μη αποδεχόμενη μία και μόνο κυριαρχία στο νησί, σε ενδεχόμενη διευθέτηση του εθνικού μας θέματος. Και ο λόγος που επιθυμεί η γείτων να διατηρεί ένα είδος σταθερής de jure κυριαρχίας στον Βορρά, είναι το προφανές ενδιαφέρον της να χρησιμοποιεί τη νήσο ως προέκταση των χειρισμών ή των βλέψεών της (κάτι σαν ένα μακρύ χέρι), στο ενεργειακό παιχνίδι που εξελίσσεται εδώ και αρκετούς μήνες.

Η ενδεχόμενη μία και αδιαίρετη κυριαρχία της κυπριακής Δημοκρατίας αποκόπτει τον άξονα που επιθυμεί να αναπτύξει η Άγκυρα στην πλούσια λεκάνη της Λεβαντίνης, όπου ρόλο διαδραματίζουν σήμερα πολλοί και ισχυροί παίκτες. Και επιμένω όταν λέω πολλοί παίκτες, διότι δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε τον τεράστιο υποθαλάσσιο πλούτο της Αιγύπτου, η ΑΟΖ της οποίας ανέρχεται σε 122 τρις κυβικά πόδια φυσικού αερίου, ποσόν περίπου τριπλάσιο από τα συνολικά αποθέματα Ισραήλ-Κύπρου-Λιβάνου.

Και δεν είναι τυχαίες οι αναγνωριστικές έρευνες, που διεξάγει παρενοχλητικά το τουρκικό Barbaros στο οικόπεδο 3, ανοικτά της Αμμοχώστου. Είναι η απάντηση της Τουρκίας στο έμπρακτο ενδιαφέρον της ιταλο-κορεατικής κοινοπραξίας ENI/KOGAS στα οικόπεδα 5 και 6 της κυπριακής ΑΟΖ. Και εκείνο που οφείλουμε να γνωρίζουμε είναι ότι η ισχυρή αυτή χώρα, όταν δεν ευρίσκει νομικά ερείσματα στις διεκδικήσεις της, καταφεύγει στη λεγόμενη δυναμική πολιτική των κανονιοφόρων…

Βέβαια, η γείτων ελπίζει και σε νομική αναγνώριση των δικαιωμάτων της στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, λαμβάνοντας ως προηγούμενο την επιτυχή διευθέτηση παρόμοιων διενέξεων μεταξύ Μάλτας-Λιβύης. Θεωρώ, λοιπόν, ότι η Κύπρος μπορεί σε αυτήν τη συγκυρία να παίξει έναν σταθεροποιητικό ρόλο στην περιοχή. Αυτό ενισχύεται και από την πρόσφατη ειρηνευτική διαμεσολάβηση της Κ.Δ., στις διαφορές οριοθέτησης θαλάσσιας ζώνης μεταξύ Ισραήλ-Λιβάνου.

Αν, λοιπόν, αδράξουμε την ευκαιρία προώθησης λύσης με την απέναντι πλευρά, με όρους που δεν θα μας υποβαθμίζουν ως κράτος, τώρα που επείγεται και η Τουρκία για διευθέτηση, για να κατευνάσει και τα δικά της εσωτερικά προβλήματα, αλλά και να βγει από την απομόνωση στην οποία τελευταία περιήλθε σε σχέση με παραδοσιακούς της συμμάχους, όπως π.χ. τις Ηνωμένες Πολιτείες, θεωρώ ότι οι ελπίδες ειρήνευσης στην Ν.Α. Μεσόγειο εμφανίζονται σήμερα περισσότερες παρά ποτέ άλλοτε στο παρελθόν.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Ερευνητής, εκπαιδευτικός