Η κυρία Ελένη Βλάχου αποτελεί ένα πολύτιμο κομμάτι της δημοσιογραφικής μου ζωής. Της ζωής μου. Η κυρία Ελένη Βλάχου είναι η ίδια ένα μάθημα ζωής. Της ζωής μας. Και το μάθημα έχει και όνομα. Το εξής ένα: Αξιοπρέπεια. «Είναι άπρεπα πράματα τούτα Μαρία μου», είπε. «Να επιστρέψω εγώ στο σπίτι μου τζιαι η Τουρκού στο δικό της. Τούτο είναι το πρέπον», δήλωσε και ήταν απόλυτη.

Κι εγώ βρήκα τον τίτλο: Είναι άπρεπα πράματα τούτα. Ήταν ο τίτλος κάτω από τον οποίο δημοσιεύτηκε στη «Σημερινή» το ρεπορτάζ με τις απόψεις των μανάδων και συζύγων αγνοουμένων για τις πρόνοιες του Σχεδίου Ανάν, όταν πρωτοείδαν, τότε, το φως της δημοσιότητας. «Άπρεπα πράματα». Δυο λέξεις. Η υποχρέωση ενός ολόκληρου λαού για αξιοπρέπεια σε δυο λέξεις. Το χρέος των Ελλήνων έναντι της Ιστορίας, σαφές και αδιαπραγμάτευτο. «Τούτο είναι το πρέπον». Όπως πρέπον ήταν να είχε μάθει πριν κλείσει τα μάτια. Να είχε πληροφορηθεί τι απέγινε ο γιος της ο αγνοούμενος, ο Νίκος της.

Αλύγιστη και περήφανη. Πόσο τη θαύμαζα! Μακριές πλεξούδες, μαύρο μακρύ φουστάνι και μαντίλι, κορμοστασιά ίσια και αγέρωχη. Πανέμορφη στην ψυχή και στην όψη, μέσα από τη σεμνότητα και την αυστηρότητα στο ντύσιμο και στα λόγια. Αξιοσέβαστη. Μια Ελληνίδα, μια Σπαρτιάτισσα, μια Κύπρια ηρωομάνα. Η κυρία Ελένη Βλάχου, από τον Άγιο Αμβρόσιο της Κερύνειας.

Η δασκάλα μου στη μεγάλη σχολή της δημοσιογραφίας και των ρεπορτάζ. Μια από τις δασκάλες μου, για την ακρίβεια. Υπήρξαν κι άλλες εκεί στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας, όπου… θήτευσα επί σειρά ετών από καθήκον, αλλά κι επιλογή, καλύπτοντας δημοσιογραφικά τον αγώνα τους. Για να είμαι δίπλα τους. Για να βλέπω, να ακούω και να μαθαίνω τα «πρέποντα». Για να είμαι δίπλα στην πηγή του δέους που αναδίδει μια ζωή ταγμένη στο χρέος, που στέκει αγέρωχο μπρος στα «άπρεπα» και αντιστέκεται. Για να ξεπληρώνω κι εγώ με τον τρόπο μου ένα χρέος. Υποσυνείδητα, για να αισθάνομαι ότι έχει νόημα η επιλογή που έκανα στα 18 μου να ακολουθήσω αυτό το επάγγελμα. Κυρία Ελένη Βλάχου, σ’ ευχαριστώ. Αιωνία σου η μνήμη…

ΜΑΡΙΑ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ
Δημοσιογράφος