Μετά από μισόν αιώνα ψευδαισθήσεων έρχεται η πραγματικότητα να μας "φτύνει" καθημερινά ότι τίποτα δεν λειτούργησε σωστά. Όπου και αν κοιτάξεις, φαίνεται ότι ο ερασιτεχνισμός, η ανέχεια, η πλεονεξία αλλά προπαντός η έλλειψης γνώσης και σοβαρότητας μάς μετέτρεψε σε μια κοιλιόδουλη κοινωνία, που δικαιολογούσε τα πάντα με επιλεκτική μνήμη. Έγινε τρόπος ζωής να κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί και να σφυρίζουμε αδιάφορα, συμπεριφερόμενοι σαν παντογνώστες Κροίσοι, μέχρι η σήψη και η δυσοσμία να μας αναγκάσουν να τρέχουμε πίσω από τις εξελίξεις.

Κανένας δεν εξεπλάγη για την τριτοκοσμική κατάσταση στις φυλακές, μιας και από την πολιτική, το τραπεζικό σύστημα αλλά και κάθε οργανισμό η διαφθορά εθεωρείτο φυσιολογική εξέλιξη των λειτουργών τους. Αν το μυστικό της ευημερίας και σε προέκταση της ευτυχίας ενός λαού είναι να βρει κάτι να αγαπά, φαίνεται ότι μετά από 50 χρόνια "δημοκρατίας" δεν το βρήκαμε.

Όσο και αν προσπαθήσαμε μεταξύ ψέματος και αλήθειας, δεν κάναμε την Κύπρο όπως της "αξίζει" ή τουλάχιστον κατά προσέγγιση σ' αυτό που ονειρευτήκαμε. Αντίθετα, σε μια ημικατεχόμενη πατρίδα δολοφονήσαμε εν ψυχρώ, είτε με τις πράξεις μας είτε με τη σιωπή και ανέχειά μας, την "ελπίδα" που, εκ των συνθηκών, ήταν η μόνη στην οποία μπορούσαμε να εναποθέσουμε τους εκαστοτε στόχου και όνειρά μας. Η αναξιοκρατία προκάλεσε την ολική ανεπάρκεια εξαφανίζοντας σταδιακά αλλά σταθερά κάθε ισοζύγιο, δημιουργώντας ένα οικοδόμημα χωρίς θεμέλια, κτισμένο στην άμμο και βασισμένο σε υπέρμετρη υπερβολή.

Ακόμα και αν βρεθεί ο "ακέραιος Μεσσίας" που θα είναι πρόθυμος να διορθώσει τα πράγματα, θα πρέπει να βρει τα κατάλληλα άτομα με ήθος, κύρος αλλά και νοοτροπία, που θα μπορέσουν να σηκώσουν το βάρος της διαφθοράς που εδραιώθηκε και ρίζωσε εδώ και 50 χρόνια σαν "πολιτισμός" και δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη. Ο πολίτης δεν μπορεί να εμπιστευτεί το κράτος όταν αυτό δεν μπορεί να τον εξυπηρετήσει, δημιουργείται έτσι ένα χάσμα μεταξύ τους, που για να γεφυρωθεί θα χρειαστεί διπλάσιος χρόνος απ' αυτόν που το δημιούργησε.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει ούτε ο χρόνος ούτε η διάθεση να μπουν γερά θεμέλια για μια καινούργια Κύπρο. Τα άπειρα "μπαλώματα" που επιχειρούνται, ανακυκλώνοντας τους ίδιους ανθρώπους, πάντα μετά τη γνωστοποίηση της φθοράς, αποδεικνύουν ότι δεν αλλάζουμε, απλώς μεταμορφωνόμαστε εγκλωβισμένοι στο παρελθόν που συμπιέζεται ασφυκτικά με το υποθετικό μέλλον, μη αφήνοντας χώρο για το παρόν.