Η όλως -και άνευ παρεξηγήσεως- κολοβή Δημοκρατία μας, που αβροφρόνως διαλαλεί και την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. (ομού μετά της ανεθνικοκομματικής ιεραρχίας στην Ελλάδα), δεν έχει ένα μονοσήμαντο πρόβλημα πολυφωνικής αντιπροσωπευτικότητας. Αλλά βρίσκεται, εδώ και καιρό, υπό την ξεκάθαρη εθνικοπολιτική και οικονομική κηδεμονία αεριτζήδων εργολάβων και υπεργολάβων με κομψό ετσιθελισμό, που ανέλαβαν -κατ’ ανοχήν και δειλία- να αναδιαμορφώσουν τις συνειδήσεις, τα μύχια των σκέψεων και των ιστορικών γνώσεων και καταβολών μας.

Και περίπου αυθαιρέτως και απροκάλυπτα (και εκ περιτροπής) ελέγχουν ή χλευάζουν θέσμια και παραδόσεις αιώνων, οδηγώντας στην εθνική δειλία και μοιραιότητα. Η απλή κοινή γνώμη δεν χειραγωγείται απλώς. Αλλά και διά των ΜΜΕ προάγεται η εξηλιθίωση και η εκούσια ειλωτεία της μέσω της κραυγαλέας σιωπής της, που καλύπτει τη γενική χρεοκοπία κάτω από το ευρύχωρο χαλί της επίπλαστης ευμάρειας και της αυτοπροαίρετης υποκρισίας (μας).

Γι’ αυτό και ο κομματικοπολιτικός κόσμος -υπό την καθοδήγηση και ευρωπαϊκών συμμαχιών ή προτύπων του- οργανώνει κατά καιρούς την «ανασύνταξή» του, επιδιώκοντας να παρουσιάσει σαν λύση την ψιμυθιωμένη ολιγότητά του. Και επιστρατεύει επί τούτου ηττημένους ανθρώπους και ηττημένες ιδέες, για να παραταθεί ο βίος του και να συντηρηθούν τα προνόμιά του. Πλην όμως και στους στοιχειωδώς πολιτικά εγγράμματους είναι ξεκάθαρο ότι οι υπάρχοντες κομματικοί σχηματισμοί είναι ευνουχισμένες θεραπαινίδες αυτής της κοινωνικοπολιτικής παρακμής, και όχι τολμητίες ανατροπείς της. Υπό συνθήκες κατοχής και εποικισμού.

Όσο όμως ο τουλάχιστον σκεπτόμενος πολίτης εξωθείται στην αποξένωση από την πολιτική και εθίζεται στον κατεστημένο κρετινισμό, τόσο και η «κοινωνία» ασελγεί κατ’ εξακολούθησιν και παντοιοτρόπως στο φυσικό και ιστορικό τοπίο. Αυξάνοντας εκ παραλλήλου και την παραισθησιογόνο παχυδερμία της, ομού μετά της δημόσιας και της ιδιωτικής εθνοπολιτικής και κομματικής χρεοκοπίας, που καταλήγει στην εκούσια ειλωτεία και στη, διά ιστορικού βίου, δουλική υποταγή.

Υ.Γ. Με τον από καθ’ έδρας φενακισμό* και τους λεηλάτες της εθνικής κληρονομιάς μπορεί βεβαίως να επιβιώνει ευχερώς η ευάριθμη κομπανία που ελέγχει τον δημόσιο βίο και την εθνική μας επιβίωση, αλλά δεν συγκροτείται μια ελεύθερη και αξιοπρεπής κοινωνία. Και πολύ περισσότερο δεν παράγεται πολιτική αρτίων και ή εθνοπρεπείς ηγεσίες.

*Σημ: Αυτά εκφράζονται άνευ υστεροβουλίας τινός, αλλά επειδή «σιγάν την αλήθειαν χρυσόν εστί θάπτειν», κατά Πυθαγόρα. Δηλαδή, το να κρύβεις την αλήθεια είναι σαν να θάβεις χρυσάφι! Και υπό τας συνθήκας, ο νοών νοείτω.

**Φενακισμός = εξαπάτηση

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
Πτυχιούχος Πολιτικών και Νομικών Σπουδών