Η οικονομική κρίση στην Ευρώπη, περιλαμβανομένης και της Κύπρου, ανέδειξε τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος. Τις αμαρτωλές διασυνδέσεις πολιτικών κομμάτων και προσώπων. Και το παλλαϊκό αίτημα είναι αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που θα σαρώσουν τις αγκυλώσεις του χθες και τα κατεστημένα του σήμερα. Με κάθαρση, εξυγίανση και τιμωρία των «τρωκτικών» που λεηλάτησαν και λεηλατούν τον δημόσιο πλούτο. Με κυρίαρχο στόχο την ανάκτηση της αυτοδυναμίας του πολιτικού συστήματος. Μέσα σε αυτό το ζοφερό πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον, προβάλλουν απόψεις για χρεοκοπία της δημοκρατίας, του κομματικού θεσμού, ακόμα και των ιδεολογιών. Κάτι που σε τελική ανάλυση παραπέμπει σε αντιλήψεις ολοκληρωτισμού

. Ευτυχώς, όμως, για τη Δημοκρατία, η «μετακομματική» εποχή δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί, σε πείσμα όλων εκείνων που αμφισβητούν τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές, και επαγγέλλονται το «τέλος των ιδεολογιών και της πολιτικής». Σε πείσμα όλων αυτών η κοινωνία, η οικονομία, οι πάγιες γεωπολιτικές επιδιώξεις, η ιστορική συνείδηση κάθε έθνους και κάθε λαού, εξακολουθούν να παράγουν προβλήματα και αντιθέσεις που μόνο η πολιτική με καθαρές ιδεολογικές προτάσεις μπορεί να εκφράσει και να αντιμετωπίσει. Και πολιτική χωρίς κόμματα με σαφή ιδεολογική ταυτότητα δεν υπάρχει.

Αν η ύπαρξη των κομμάτων είναι τυπική προϋπόθεση για τη λειτουργία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, η καθαρή ιδεολογική τους ταυτότητα είναι ουσιαστική προϋπόθεση δημοκρατικής αξιοπιστίας και νομιμοποίησης. Αυτό είναι το θεσμικό και ιστορικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, ο κάθε πολίτης, ο λαός, ως συλλογικό υποκείμενο, μπορεί να εκφράσει τη βούλησή του, να υπάρξει πολιτικά, να οργανώσει τις κοινωνικές αντιθέσεις και να τις μετατρέψει σε κυβερνητικό πρόγραμμα ή σε αντιπολιτευτική πρόταση. Σε αυτές τις απλές και βασικές προϋποθέσεις οικοδομείται όλο το θεσμικό σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας τους τελευταίους αιώνες.

Οι από «μηχανής θεοί», οι κήρυκες της ιδεολογικής ισοπέδωσης, οι «μαθητευόμενοι μάγοι» που ανακάλυψαν αίφνης το τέλος των ιδεολογιών και της ιστορίας δεν εκφράζουν τίποτε άλλο, εκτός από ένα βαθύτατο και επικίνδυνο συντηρητισμό. Οι κήρυκες της ισοπέδωσης των ιδεολογιών, που επιχειρούν να κρύψουν τα υπαρκτά διλήμματα και τις πραγματικές αντιθέσεις, δεν είναι τίποτε άλλο παρά απολογητές του συντηρητισμού, του νεοφιλελευθερισμού και τελικά του ολοκληρωτισμού.

Καθήκον μας να αρνηθούμε αυτήν την ισοπέδωση. Να απορρίψουμε την ιδεολογικά κίβδηλη άποψη, ότι δεν υπάρχει διέξοδος, ότι είναι μάταιος ο αγώνας για ελευθερία, δικαιοσύνη και αλληλεγγύη. Η απάντηση στην κρίση δεν είναι η άρνηση της δημοκρατίας και των καθαρών ιδεολογικών θέσεων. Η απάντηση είναι να σπάσουν τα αποστήματα της διαφθοράς και της διαπλοκής, και η δημοκρατία να εκπέμψει έναν καινούργιο ζωογόνο άνεμο αξιοκρατίας, αξιοπρέπειας και εμπιστοσύνης, έναν άνεμο που θα σαρώσει τις στρεβλώσεις των πελατειακών σχέσεων και τις κάθε είδους διαμεσολαβήσεις στο κράτος, για την προάσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΟΜΗΡΟΥ
Πρόεδρος της Βουλής, πρόεδρος Κ.Σ. ΕΔΕΚ