Ο δημόσιος βίος, στην ταλαίπωρη πατρίδα μας, μοιάζει με τον τροχό της λεγόμενης «ιεράς εξετάσεως» του σκοτεινού Μεσαίωνα
Ο δημόσιος βίος, στην ταλαίπωρη πατρίδα μας, μοιάζει με τον τροχό της λεγόμενης «ιεράς εξετάσεως» του σκοτεινού Μεσαίωνα. Με τη διαφορά ότι οι καλόγεροι της Ισπανίας και άλλων παπικών χωρών έδεναν στον τροχό των βασανιστηρίων όσους υποψιάζονταν σαν αιρετικούς, μάγους, αμφισβητησίες κλπ, και τους άλλαζαν τον αδόξαστο. Ενώ στη δύστυχη Κύπρο μας σφετερίζονται τον χρόνο, αποχαυνώνουν τον άνθρωπο και του πιπιλίζουν το μυαλό, εκείνοι που πληρώνονται για να τον ψυχαγωγούν, να τον ενημερώνουν και να τον επιμορφώνουν. Το συμπέρασμα εξάγεται από τη συγκριτική των τηλεοπτικών εκπομπών της δημόσιας τηλεόρασης με κανάλια της Ελλάδας, παραδείγματος χάριν το «4 Ε» της Θεσσαλονίκης.
Την Κυριακή επί δίωρο, στην εκπομπή «Σημεία των Καιρών», ο έγκριτος, πρώην εισαγγελέας, δικαστής και νυν δικηγόρος Κωνσταντίνος Λογοθέτης διαπραγματευόταν την έννοια του χρόνου και αντλώντας τα συμπεράσματα του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Μεγάλου Βασιλείου, του Αϊνστάιν και άλλων σοφών, τόνιζε ότι ο χρόνος είναι γραμμικός. Δεν είναι αναστρέψιμος. Δεν γυρνά πίσω. Και ότι δημιουργήθηκε ταυτόχρονα με το Σύμπαν, θα ολοκληρωθεί δε με το τέλος του Σύμπαντος, εάν αυτό συμβεί.
Στην εκπομπή παρενέβαιναν τηλεθεατές, που με τις προσθέσεις και τις ερωτήσεις, τις παρατηρήσεις και τις παραθέσεις γνώσεων συνέτειναν στην επέκταση του διαλόγου σε ένα «ρεσιτάλ» διδασκαλίας, που άρχιζε από τους αρχαίους προγόνους μας κι απλωνόταν στους Χαλδαίους, τους Ασσυρίους, τους Αιγυπτίους, τους Αζτέκους, στην αστρονομία, τα μαθηματικά και γενικά στα θέματα που θεμελίωσαν τον ανθρώπινο πολιτισμό. Η διδακτική δύναμη της παραγωγής, εκπληκτική. Δεν ήταν δυνατό να παρακολουθήσει άνθρωπος την εκπομπή και να μην αποκτήσει γνώση και παιδεία. Η χρησιμότητα του προγράμματος, ανεκτίμητη. (Δευτέρα ώρα 21η έως 23η, με επανάληψη Κυριακή 13η ώρα με 15η).
Αυθόρμητη σύγκριση
Και μοιραία, προέκυπτε αυθόρμητη η σύγκριση των παραγωγών της δημόσιας τηλεόρασης της Κύπρου, που λειτουργεί με τα εκατομμύρια της φορολογίας του λαού, σαν φωτοσβεστική καταιγίδα με αξιοθρήνητα θέματα. Δεν περνά ώρα που να μην ανοίξεις την τηλεόραση και να μην πολυβοληθείς από τις ανούσιες, ακαλαίσθητες και ανόητες σάχλες, που σαν να αποσκοπούν στην αποβλάκωση και απευθύνονται σε κοινό αφελές και υπανάπτυκτο.
Ο «τράουλλος γυρεύκει τσιάκκαν να σσάξει την σκορτόπιστην που του εφόρησεν στο κούτελον τζιέρατα», ενώ ψάχνοντας μουγκρίζει σαν άγριο θηρίο και ωρύεται, αντλώντας από το παραφθειρόμενο διαλεκτικό ελληνικό λεξιλόγιο, αλλά και από το τουρκικό υβρεολόγιο χαρακτηρισμούς του «κκερχανέ», για να εντυπωσιάσει ή να αποθηριώσει τους ατυχέστατους ομοιοπαθείς, να «πιάουν τον σιπέττον να παίξουν τες Μαρίκες που τους κατάντησαν τράουλλους». Άσε που με παρατεταμένη φάρσα επιχειρούν οι φωστήρες να μας ερμηνεύσουν διαλεκτικές ορολογίες από πλάσματα που γελοιοποιούνται, με βιολιστικές υποκρούσεις και λαρυγγισμούς ασματίων για κλάματα, με συμπαρομαρτούσαν ακατάσχετη «τσιαττιστολογία της ορκής του Θεού».
Η πολιτισμική εξαθλίωση
Με όλα αυτά τα κακόγουστα και ευτελή, το μόνον αποτέλεσμα είναι η αποξένωση από τον πανελλήνιο καθομιλούμενο λόγο, η πολιτισμική εξαθλίωση, η πνευματική κατάπτωση και η επιβολή της κακογουστιάς στο κοινό αίσθημα. Αντί να ανεβάζουν το επίπεδο της κοινωνικής ζωής, να καλλιεργούν με γλωσσική ομορφιά την καλαισθησία, να εκπαιδεύουν τον λαό και να τον ψυχαγωγούν, να εμπλουτίζουν το πνεύμα με ιδέες και εμπνεύσεις, προκαλούν με φλύαρη προχειρολογία συγχύσεις και καταπτωτικές επιρροές, ενώ ταυτόχρονα ανακόπτουν τη βελτίωση της γλωσσικής επικοινωνίας με τον άλλον Ελληνισμό, επισωρεύοντας ελεεινολογίες και σαρκασμούς.
Οι υπεύθυνοι άνθρωποι θέλουν να ελπίζουν ότι ο Πρόεδρος και τα μέλη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου θα επιληφθούν του θέματος και θα απαλλάξουν τον κόσμο από τις, αθέλητες έστω, κακοποιήσεις, όσων εκχυδαΐζουν την έκφραση, κακομεταχειριζόμενοι το από χιλιετιών ελληνικό διαλεκτικό ιδίωμα του λαού μας και ευτελίζοντας την αίσθηση του ωραίου που διατήρησε η παράδοσή μας, με την πολυαιώνια πνευματική αντίστασή της στα σχέδια των ξένων κατακτητών του μεσοπολέμου, όπως του Στίβενσον και του Πάλμερ, των υποτακτικών τους και κάποιων αφελών, που αυταπατώμενοι νομίζουν ότι ψυχαγωγούν με την ελληνική διάλεκτο του λαού, ενώ την υποσκάπτουν και την παραφθείρουν, με γλωσσικές αναμείξεις ξενόφερτης οχετολογίας και ατυχείς παρεμβολές, που αλλοτριώνουν την αισθητική, αντί να ανυψώνουν τα επίπεδά της στο μέλλον και να δημιουργούν συνειδησιακή παιδεία, στον παρερχόμενο χρόνο των πρόσκαιρων εθνικών, κοινωνικών και πολιτισμικών δοκιμασιών.
