Δεν νομίζω πως ο λαός ενδιαφέρεται και τόσο για τα κουτσομπολιά των πολιτικών. Τον λαό τον ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να λυθούν τα προβλήματα που βιώνει

Και ξαφνικά οι πολιτικοί μας άλλαξαν αμανέ. Φαίνεται να το έχουν αντιληφθεί πως ο κόσμος βαρέθηκε να τους ακούει να λένε τα ίδια και τα ίδια, χωρίς πια κανένα νόημα. Αποφάσισαν, λοιπόν, να κάνουν ένα μικρό διάλειμμα. Και έτσι για να μας ενοχλούν, επικέντρωσαν τα πυρά τους στους πρόσφατους διορισμούς των Διοικητικών Συμβουλίων των Ημικρατικών Οργανισμών και δώσ' του φωνές και δώσ' του καβγάδες και δώσ' του διαπληκτισμούς. Μάλιστα, μερικούς πολιτικούς τούς συνεπήρε ο πατριωτισμός και προχώρησαν σε πιο βαθιά νερά. Το μεγάλο παράπονο των μη συγκυβερνώντων κομμάτων είναι ότι οι διορισμοί έγιναν με κομματικά και όχι με «αξιοκρατικά» κριτήρια, ενώ τα συγκυβερνώντα κόμματα, υπερασπιζόμενα τις θέσεις τους, διατυμπανίζουν το αντίθετο. Βέβαια, όλα αυτά γίνονται στο όνομα της «αξιοκρατίας» για το καλώς νοούμενο συμφέρον της πατρίδας. Αν με ερωτάτε, τι είναι αυτή η «αξιοκρατία» και πώς μπορούμε να την προβλέψουμε, θα σας παραπέμψω απευθείας στο Μαντείο των Δελφών.

Αλήθεια, πείτε μου σας παρακαλώ, δεν είναι έτσι που γίνεται από το 1960; Ουδέποτε στα Συμβούλια αυτά έγιναν διορισμοί με διαφορετικά κριτήρια.
Τα κριτήρια παραμένουν, πρώτιστα, κομματικά. Τούτο είναι και λογικό, αφού η Κυβέρνηση αναμένει από τα Συμβούλια να ακολουθούν την εκάστοτε πολιτική της. Εξάλλου, όλοι αυτοί που βοηθούν στην εκλογική καμπάνια του Προέδρου, αναμένουν κάποιαν αμοιβή. Οι θέσεις των Υπουργών και των λοιπών υψηλών δημοσίων λειτουργημάτων δεν είναι αρκετές για να τους βολέψουν όλους. Έτσι γίνεται η διοχέτευσή τους, κατά το πλείστον, σε διάφορα κρατικά και Ημικρατικά Συμβούλια. Τούτο είναι αναγκαίο κακό. Εάν δεν γινόταν έτσι, ίσως το κακό να ήταν μεγαλύτερο, καθότι όλοι αυτοί πιθανότατα θα διοχετεύονταν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στη Δημόσια Υπηρεσία.

Γενικά, φαίνεται ότι ακολουθείται η τακτική να διορίζονται και μερικά πρόσωπα τα οποία εισηγούνται τα αντιπολιτευόμενα κόμματα. Έτσι, δημιουργείται κάποιου είδους ισορροπία και αποφεύγονται οι κατακραυγές από τους αντιπολιτευόμενους, που οπωσδήποτε θέλουν και αυτοί να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην πατρίδα. Στην προκειμένη περίπτωση, φαίνεται ότι οι δεσμεύσεις του Προέδρου ήταν πάρα πολλές και οι λιγοστές θέσεις που απέμειναν για τα μη συγκυβερνώντα κόμματα δεν τους άφησε ικανοποιημένους. Γι’ αυτό και μεγαλοποίησαν το θέμα, ώστε να δημιουργήσουν εντάσεις και να διαμαρτυρηθούν για τα οφίκια που ανέμεναν αλλά δεν πήραν. Στη συνέχεια… κοκορομαχίες. Αυτό είναι όλο. Μακάρι τα κόμματα να έδειχναν την ίδια ευαισθησία σε περιπτώσεις που αφορούν τα προβλήματα του λαού! Αλλά, πού τέτοια τύχη.

Διερωτώμαι σε τι ωφελούν τόσες κραυγές και κατακραυγές, αφού βάσει του Μνημονίου, τα περισσότερα Συμβούλια θα πάψουν σύντομα να υπάρχουν. Εξάλλου, δεν νομίζω πως ο λαός ενδιαφέρεται και τόσο για τα κουτσομπολιά των πολιτικών. Τον λαό τον ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να λυθούν τα προβλήματα που βιώνει. Δυστυχώς, τίποτε το θετικό δεν ακούγεται από τους πολιτικούς μας για τη φτώχια, την ανεργία, την ανασφάλεια και το εξευτελιστικό κατάντημα στο οποίο μας έχουν φέρει. Μόνο ευχές ξέρουν να μοιράζουν. Πέραν τούτου, ας μην ξεχνούμε πως τίποτε το αξιόλογο δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα, ούτε και για τις μεγάλες απάτες του χρηματιστηρίου, των αξιογράφων, και ιδιαίτερα των τραπεζιτών, θέματα που καίνε τους πολίτες. Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει και ας μην το ξεχνούν αυτό οι πολιτικοί μας.

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ
Πολιτικός Επιστήμονας και Νομικός