Ο λαός αγωνιά και οργίζεται γιατί περιήλθε σ’ αυτήν τη σημερινή εξαθλίωση στο εθνικό, οικονομικό και ηθικό επίπεδο ως κράτος και εξουσία όχι τυχαία

Προφανώς όλοι οι απλοί πολίτες αναγνωρίζουν ότι διαχρονικά από την ίδρυσή του, το Εθνικό Συμβούλιο και η κάθε κομματική ηγεσία, έχουν στόχο, με τις απόψεις και θέσεις που αναπτύσσονται στον κοινό προβληματισμό, τη σωτηρία του τόπου από την τουρκική απειλή και βουλιμία. Το ερώτημα είναι εάν πέτυχε αυτή η διαδικασία να φέρει αποτελέσματα κατά τον οφειλόμενο και επιδιωκόμενο στόχο.

Η απάντηση είναι προφανής, η Τουρκία αντί να βρίσκεται με δικές μας ενέργειες συνεχώς στο σκαμνί του ενόχου για τις συνεχείς και πολλαπλές παραβιάσεις των αρχών του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ και γενικότερα του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου, επιτυγχάνει από δικές μας παραχωρήσεις ή σφάλματα να προβάλλει νέες απαιτήσεις. Ήδη δεν σταματούν οι βλέψεις της μόνο για δύο κράτη, δύο λαούς, δύο κυβερνήσεις, αλλά αποβλέπει στην περαιτέρω και σταδιακή επικυριαρχία σ’ ολόκληρη την Κύπρο. Άλλωστε υπήρξαν και για την Ίμβρο και Τένεδο διεθνείς συμφωνίες, που εάν τις σεβόταν η Τουρκία, τα δύο νησιά θα είχαν σήμερα άλλη μορφή και βέβαια άλλη σύνθεση πληθυσμού!

Παρά την πρόθεση της θεσμικής και κομματικής ηγεσίας του τόπου, ουδέποτε υπήρξε αναγνώριση ευθύνης στα σαράντα αυτά χρόνια από το ίδιο το Εθνικό Συμβούλιο για την όλη δυσχερέστατη κατάσταση στην οποία περιήλθε το ζήτημα της διάσωσης λαού και κράτους. Βέβαια, το Εθνικό Συμβούλιο δεν είναι όργανο ή θεσμός με αποφασιστική αρμοδιότητα. Είχε και έχει, όμως, τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία, την υποχρέωση να εφαρμόσει την εντολή του κυπριακού λαού που δόθηκε στο δημοψήφισμα του 2004. Μιαν εντολή υπέρτερη κάθε εντολής σε προεδρικές εκλογές και άρα δεσμευτική για κάθε Πρόεδρο και την Κυβέρνηση. Πρόεδρο ο οποίος αναλαμβάνει, μάλιστα, τα καθήκοντά του (όπως και οι Βουλευτές και οι Υπουργοί) διαβεβαιώνοντας πίστη και καθήκον προστασίας της Συνταγματικής τάξης και βέβαια έναντι και των δικαιωμάτων που η Ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση μάς διασφάλισε.

Όμως ούτε η Προεδρία που άρχισε το 2008, αλλά ούτε η νέα Προεδρία του 2013 αντιλήφθηκε ή προσπάθησε να πραγματώσει τη λαϊκή αυτή εντολή του Δημοψηφίσματος, με τη διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής, έξω από τον «ιστορικό συμβιβασμό», ώστε η κατεχόμενη γη να διέπεται απόλυτα από το κεκτημένο και το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντί τούτου, ενδεικτικά και μόνο ας αναφέρω ότι υπήρξε τον Μάιο του 2008 η κοινή δήλωση Χριστόφια / Ταλάτ για νέο «συνεταιρικό κράτος» συνιστώντων κρατιδίων, άρα όχι παρθενογένεση, ενώ τώρα για το «κοινό ανακοινωθέν» έχουμε εγκαταλείψει μεταξύ άλλων την αρχή ότι, η όποια λύση θα είναι το ελάχιστον «μετεξέλιξη» του Συντάγματός μας, η οποία δεν θα εξαρτάται από νέα συμφωνία των δύο κοινοτήτων και θα διασφαλίζει πραγματικά όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κεκτημένο, την κυριαρχία και την ενότητα του κράτους με τους πολίτες, με μια και μόνη ιθαγένεια, που θα εκπροσωπούνται διεθνώς από το ένα και μόνο κράτος.

Προφανώς συνεχίζεται η διαχρονική αυτοδέσμευση στις συμφωνίες του 1977 και 1979, που ήσαν το αποτέλεσμα άλλων τότε συνθηκών και πιέσεων. Συμφωνίες τις οποίες, όμως, η Τουρκία όχι μόνο ουδέποτε σεβάστηκε (κατά το πρότυπο της Ίμβρου και Τένεδου ή Αλεξανδρέττας), αλλά τις καταπάτησε με τον πιο έκδηλο τρόπο με την από τριάντα χρόνια «ανακήρυξη» του ψευδοκράτους, που τώρα επιζητεί την αναβάθμισή του, ισότιμα με την, όπως αποκαλεί την κρατική υπόστασή μας, «Ελληνοκυπριακή Διοίκηση».

Είναι καιρός, επιτέλους, να αντιληφθεί η πολιτική εξουσία μακριά από ευσεβοποθισμούς και χωρίς εθελότυφλη θεώρηση της πραγματικότητας, τι επιθυμεί και τι μεθόδευσε για χρόνια η Τουρκία σε σχέση με την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο λαός γνωρίζει τη βουλιμία και επεκτατική πρόθεση της Τουρκίας. Πρέπει να στηριχθεί στη δύναμη της θέλησης του λαού η πολιτική εξουσία, για να θέσει τα πράγματα στις ορθές διαστάσεις τους, γιατί η Κύπρος κινδυνεύει από αφανισμό λόγω σειράς παραβιάσεων του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου από έναν εισβολέα που επιβάλλει παράνομα στρατιωτική κατοχή, διαίρεση, εκτοπισμό και εποικισμό σε ένα κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο λαός αγωνιά και οργίζεται γιατί περιήλθε σ’ αυτή τη σημερινή εξαθλίωση στο εθνικό, οικονομικό και ηθικό επίπεδο ως κράτος και εξουσία όχι τυχαία. Ας αναλογιστεί τώρα τις ευθύνες του το κάθε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου, έξω από ιδεολογικές ή μικροπολιτικές αντιλήψεις. Σαράντα χρόνια με την ίδια πολιτική του καλού παιδιού, οδηγεί με βεβαιότητα στην οριστική καταστροφή.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος