Ας μην κρίνουμε τι κάνουν οι άλλοι, αλλά ας ρωτήσουμε τους εαυτούς μας κατά πόσον ανταποκρινόμαστε στις δικές μας υποχρεώσεις έναντι των συνανθρώπων μας

Δεν είναι καθόλου πρωτότυπο, αλλά είναι πάντως επίκαιρο. Μόνο οι φτωχοί την πληρώνουν, ή τουλάχιστον αυτοί περισσότερο από τους άλλους. Και μιλώ, βέβαια, για τις φορολογίες, καθώς και για τις μειώσεις μισθών και συντάξεων. Γιατί, όπως θα έχετε προσέξει, ο νέος χρόνος μάς έφερε αυξήσεις στον Φ.Π.Α, στις κατ’ ευφημισμόν έκτακτες εισφορές, τις εισφορές στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων και στους φόρους γενικά.

Ταυτόχρονα, μειώθηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις.

Θα έλεγε κανείς πως έτσι αναποδογυρίζεται πλήρως η ζυγαριά: από τη μια αυξάνονται τα έξοδα κι από την άλλη μειώνονται τα εισοδήματα. Αυτή η εξανέμιση της ισορροπίας μεταξύ εξόδων και εισοδημάτων έχει επηρεάσει και τα μυαλά μας, τις συμπεριφορές μας. Ο κόσμος δεν έχει να φάει, οι μισοί δηλαδή, όχι όλοι για να εξηγούμαστε, και όμως όποιο κανάλι ανοίξεις στην τηλεόραση, να 'σου και ένα μάγειρα να σου τα ψάλλει πώς θα μαγειρέψεις τη μια λιχουδιά μετά την άλλη.

Βρε, πώς να μαγειρέψω ξέρω, φαγητό να μαγειρέψω δεν έχω. Και τι άλλο; η επιδειξιομανία; Ακούω στις εκκλησιές τις προτροπές του ιερέα μας για την ανάγκη να είμαστε όλοι αλληλέγγυοι στις δύσκολες μέρες που περνούμε. Και την άλλη μέρα ακούω τις επώνυμες αγαθοεργίες που έκανε η τάδε και η δείνα στους καημένους τους φτωχούς. Μωρέ φιλανθρωπία είναι αυτή ή σκέτα υποκρισία; Στο τι κάνουμε και στο τι δίνουμε πρέπει να εφαρμόζεται η ρήση «το τι ποιεί η δεξιά σου, να μην το γνωρίζει η αριστερά σου».

Αλλά αυτές είναι μέρες αγάπης. Δεν πρέπει να αφήσουμε τις καταστάσεις να πλημμυρίσουν τις καρδιές μας με θυμό. Ας μην κρίνουμε τι κάνουν οι άλλοι, αλλά ας ρωτήσουμε τους εαυτούς μας κατά πόσον ανταποκρινόμαστε στις δικές μας υποχρεώσεις έναντι των συνανθρώπων μας, και όπου υστερούμε ας πράξουμε ανάλογα. Με πολλή αγάπη, με χαμηλούς τόνους και με γνήσια συναισθήματα προς όλους εκείνους τους συμπατριώτες μας που υποφέρουν σ’ αυτούς τους αλλόκοτους καιρούς. Καλή Χρονιά.