Δύσκολα και περίπλοκα είναι τα πραγματικά προβλήματα του απλού κόσμου, προσφύγων και μη, που για 40 χρόνια παρακολουθούν τους πολιτικούς να τους παραμυθιάζουν πως είναι στο πλευρό τους

Το Εθνικό Συμβούλιο, στην τελευταία του συνεδρία, συζήτησε το θέμα του ξεπουλήματος των περιουσιών στα κατεχόμενα με στόχο την εξεύρεση τρόπων μείωσης του αριθμού προσφυγών στην επιτροπή αποζημιώσεων.

*Πρώτη διαπίστωση είναι που η συζήτηση αυτή γίνεται 40 χρόνια μετά την εισβολή. Μήπως βιαζόμαστε;
*Δεύτερη διαπίστωση είναι που ακόμη και μετά που αποφάσισαν να συζητήσουν το θέμα, δεν έχουν καταλήξει και η συζήτηση θα συνεχιστεί. Για πόσο, άραγε, για ακόμη σαράντα χρόνια;
*Τρίτο, αν όντως θέλουν να λύσουν το πρόβλημα, ένας τρόπος υπάρχει.

Να καταλάβουν τον λόγο που οι περισσότεροι, τουλάχιστον, που προσφεύγουν στην επιτροπή αυτή, το κάνουν απλά διότι δεν αντέχουν άλλο να περιμένουν. Ή μάλλον για να το θέσουμε πιο καθαρά, εκείνοι στους οποίους οφείλουν, τράπεζες, Δημόσιο κτλ., δεν μπορούν να περιμένουν και τους πιέζουν. Το ακούμε εξάλλου καθημερινά. Για παράδειγμα, ο νέος Ανώτατος Εκτελεστικός Διευθυντής μεγάλου τραπεζικού οργανισμού, από την πρώτη μέρα του διορισμού του, τίποτε άλλο δεν λέει, έστω με ευγενικό τρόπο, από το ότι θα εισπράξει, θα κυνηγήσει, θα γονατίσει τους οφειλέτες. Έχει καταλάβει τι έγινε εδώ πριν από 40 χρόνια ή τι έγινε τα τελευταία πέντε χρόνια με την κρίση αυτή;

Άρα, το Εθνικό Συμβούλιο και η Βουλή, δύο αποφάσεις, ιστορικές υπό τας περιστάσεις, πρέπει να λάβουν:
*Πρώτο, να θεσμοθετήσουν ότι κανείς δεν φυλακίζεται, πτωχεύει, ή του κατάσχεται η περιουσία, όταν δεν μπορεί να πληρώσει. Οι συνέπειες της εισβολής, αλλά ιδίως της τρέχουσας οικονομικής κρίσης, έχουν λυγίσει και τους πλέον αξιόχρεους οικογενειάρχες και επιχειρηματίες.

*Δεύτερο, αγοράζει τις κατεχόμενες περιουσίες, το Κράτος, από όλους που θα θελήσουν να το κάνουν, πληρώνει τα χρέη των εμπλεκομένων προς τις τράπεζες, Δημόσιο κτλ., και επιστρέφει τις περιουσίες στους αρχικούς ιδιοκτήτες όταν και εφόσον μπορέσουν να εξοφλήσουν τις οφειλές τους. Και το ποσό του χρέους χρεώνεται με ένα πολύ χαμηλό επιτόκιο, τα δε χρέη -προς τράπεζες, το Δημόσιο κτλ.-εξοφλούνται με έκπτωση. Με αυτό τον τρόπο και το ξεπούλημα των περιουσιών θα μειωθεί, και θα απομακρυνθεί ο ορατός κίνδυνος ριζικής αλλαγής της περιουσιακής κατανομής των κατεχομένων, που δεν είναι άσχετος με την επιδιωκόμενη λύση του «Κυπριακού».

Θα μειωθούν, επίσης, έστω και με έκπτωση, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, τα περισσότερα των οποίων είναι ακούσια και απότοκο των λαθών άλλων, και θα αποκτήσει το Κράτος, έστω και προσωρινά, επιπρόσθετα περιουσιακά στοιχεία, χρήσιμα στις προσπάθειες στήριξης της οικονομίας. Και ανάλογες διευθετήσεις, παρεμπιπτόντως, μπορούν να αποφασιστούν και για μη πρόσφυγες, όπου επιπρόσθετα, και υλοποιώντας την εισήγηση του Προέδρου, μπορούν να γίνουν παράλληλα διευθετήσεις ενοικίασης των όποιων περιουσιών, ιδίως της πρώτης κατοικίας, δεδομένου, βέβαια, ότι οι οδηγίες της Κεντρικής Τράπεζας, περί διαβούλευσης με τους δανειολήπτες, ακολουθηθούν αυστηρά.

Ξέρουμε ότι πολλοί θα πουν ότι αυτά που εισηγούμαστε είναι δύσκολο να γίνουν, ότι είναι περίπλοκα κτλ. Τους απαντούμε πως το ίδιο και χειρότερα δύσκολα και περίπλοκα είναι τα πραγματικά προβλήματα του απλού κόσμου, προσφύγων και μη, που για 40 χρόνια παρακολουθούν, με όλη την αξιοπρέπεια που μπορούν να διατηρήσουν, τους πολιτικούς να τους κοροϊδεύουν και να τους παραμυθιάζουν πως είναι στο πλευρό τους. Θα είναι, όμως, στο πλευρό τους όταν θα αρχίσουν οι μαζικές φυλακίσεις, κατασχέσεις και πτωχεύσεις;

ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΙΟΛΑΡΗΣ
Οικονομολόγος