Η παιδεία, και κυρίως η ελληνική, αποτελεί τη σανίδα σωτηρίας και τη μοναδική ηλιαχτίδα ελπίδας για το αύριο
Βαθμιαία οδηγηθήκαμε στο πέρας του 2013. Θυμάστε πώς ξεκίνησε αυτό το δίσεκτο έτος; Οι υποσχέσεις υπερφίαλες, η απόληξη απογοητευτική. Από μιαν αναμενόμενη εκλογική αναμέτρηση, οδηγηθήκαμε μετά πυρός και σιδήρου στην πρωτοφανή αυτή οικονομική καταβαράθρωση της νήσου μας. Ποιος θα το ‘λεγε άραγε; Αυτό το ονομαστό νησί, το πλούσιο, το άνετο, το όμορφο, το ξέγνοιαστο, με τους ανέμελους, σίγουρους, ευκατάστατους, «ιδεολόγους» κατοίκους του, θα οδηγείτο σε μια τέτοια τραγική κατάσταση; Πώς γίνεται μια θάλασσα να στερέψει; Ο ήλιος να μην ανατείλει; Μια αυγή να μη φανεί ποτέ; Αλλά δεν είδε κανείς τις μέλισσες του Ονήσιλου. Δεν ένιωσε διόλου τα αμέτρητα κεντρίσματά τους. Δεν φοβήθηκε από τις φρενήρεις φωνές των σειρήνων…
Κι όταν το ποδοβολητό των βαρβάρων έφτασε στη Λευκωσία, έπιασαν άλλη έγνοια. Τους πήρε να ψάχνουν την αιτία και την έμπλεξαν με τα χρώματα. Άλλοι είπαν είναι κόκκινη, άλλοι είπαν είναι μπλε. Άλλοι παρέμειναν στις αποχρώσεις. Αντί να δουν το φως, κοίταξαν στη σκιά, λογαριάζοντας τις πτυχώσεις της. Μες στο έρεβος τούτο λοξοδρόμησαν. Ύστερα την έριξαν αλλού, στ’ άστρα, στον ουρανό και στο σύμπαν. Νόμισαν πως έτσι θα απαλλαχθούν από τις ευθύνες που τους βάραιναν. Φόρεσαν το υψηλό προσωπείο και για μιαν ακόμα φορά πορεύθηκαν σε αλλότρια μονοπάτια. Ώσπου οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο. Απελπισμένοι και καταρρακωμένοι, επιχείρησαν να βρουν την έξοδο αυτού του λαβύρινθου. Θα τη βρουν άραγε;
Θα χρησιμοποιούσουν πάλι αυτά τα tablets και τα λοιπά τεχνολογικά-αποχαυνωτικά επιτεύγματα; Δεν νομίζω να προσφέρονται για την αναγέννηση εθνών… «Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή». Απαιτεί αυτοκριτική και βαθιά ενδοσκόπηση. Ας ανοίξουμε τα παράθυρα, και ας δούμε τις αλήθειες που το σκότος έκρυβε. Θα πονέσει, είναι σίγουρο. Θα είναι όμως το πρώτο βήμα. Ας ανατρέξουμε στα αθάνατα διδάγματα των προπατόρων μας. Δεν είναι ντροπή, όχι. Γιατί σήμερα διαδίδεται ότι αυτά είναι εθνικιστικές κινήσεις φανατικών.
Γιατί μπλέξαμε κάποιους όρους με αξίες αθάνατες. Την εθνική κενότητα τη μεταφράσαμε με έναν σύγχρονο διεθνισμό και την αγάπη και τη στροφή προς τα ιδεώδη του έθνους τα ονομάσαμε αλλότριους εθνικισμούς. «Όταν το θεμέλιο του γένους δε κτιστεί σωστά, οι απόγονοι θα γνωρίσουν αναγκαστική δυστυχία». Μπορούμε να ξανακτίσουμε τα θεμέλια, διότι τούτα είναι σαθρά και οσονούπω θα καταρρεύσουν ολοσχερώς. Η παιδεία, και κυρίως η ελληνική, αποτελεί τη σανίδα σωτηρίας και τη μοναδική ηλιαχτίδα ελπίδας για το αύριο. Οι νέοι, αυτοί οι αποχαυνωμένοι και συγχυσμένοι άνθρωποι του 21ου αιώνα, με τις ευτελείς αξίες και τα θολά μυαλά, μπορούν και πρέπει να τα καταφέρουν. Είναι η μαγιά για τη ζύμη του αύριο, κι αν το ζυμάρι παραμείνει πικρό, ίσως ο μελλοντικός κόσμος θα τρέφεται με δηλητήριο.
ΖΗΝΩΝΑΣ ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑΣ
