O βρετανικός παράγοντας έχει ξεκάθαρη και πάγια πολιτική στο Kυπριακό. Οι Τούρκοι, επίσης. Εμείς, όχι! Γι' αυτό, δεν δικαιολογείται κανείς να παριστάνει τον «αιφνιδιασμένο» σε Αθήνα και Λευκωσία, όταν αρχίζει και διαγράφεται όλο και πιο ορατός ο κίνδυνος να φορέσει φερετζέ το φυσικό αέριο.

Ο γράφων προειδοποίησε από πενταμήνου τούς εν Αθήναις αρμοδίους, σε υψηλό (πιο υψηλό, δεν γίνεται!) επίπεδο, για το ότι κεντρικός άξονας της σχετικής πολιτικής σε Ουάσιγκτον και Λονδίνο, θα ήταν να στείλουν το φυσικό αέριο του Ισραήλ (και της Κύπρου), στην Τουρκία. Δυστυχώς -και αυτό είναι που θλίβει όσο τίποτε- όταν κρούαμε κάποιοι αναλυτές και διεθνολόγοι τα καμπανάκια του κινδύνου (σε Αθήνα και Λευκωσία...) αντιμετωπιστήκαμε ως κινδυνολόγοι και υπερβολικοί. Στην Αθήνα, τα καθησυχαστικά επιχειρήματα (πάλι από ψηλά...) ήταν του τύπου «μην ανησυχείτε», «ο Νετανιάχου δεν πρόκειται να συναινέσει», «Ισραηλινοί και Τούρκοι είναι σε βαθιά κρίση».

Το ίδιο καθησυχαστικός και ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης. Θα θέλαμε να πιστέψουμε, καλοπροαίρετα, πως η αντίστασή του σε ένα πρόχειρο και κακό ανανοινωθέν έναρξης διαπραγματεύσεων συνετάχθη κατόπιν ρεαλιστικών εκτιμήσεων. Στην πράξη, όμως (και στο τέλος της ημέρας…) δεν πρόκειται να πάει κόντρα στις έξωθεν μεθοδεύσεις. Αλλιώς, γιατί παριστάνει τον σκληρό, αλλά βάζει (ή έστω ανέχεται…) άλλους μέσα στο κόμμα του να μιλούν για αγωγούς μέσω Τουρκίας; Ήδη κατέθεσε μία πρόταση στην τουρκοκυπριακή πλευρά, η οποία αφήνει ανοικτά παράθυρα στη διπλή κυριαρχία και στη διπλή ιθαγένεια.

Καθαρά λόγια: Η Τουρκία θέλει να γίνει ο «νταβατζής» του φυσικού αερίου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και όχι μόνο αυτού. Μετά τις λεκτικές σφαλιάρες Ερντογάν, Νταβούτογλου και Έρογλου, και οι πλέον τουρκόπληκτοι, και οι των πλέον εκγιουσουφακισμένων πεποιθήσεων, οφείλουν να το παραδεχθούν: Δεν ψιχαλίζει, δεν βρέχει! Μας φτύνουν!

Ένα και μοναδικό γερό χαρτί απέμεινε σε Ελλάδα και Κύπρο: Αυτό μιας μελλοντικής οικονομικής ανάκαμψης και ευρωστίας, που περνά μέσα από το φυσικό μας αέριο. Είναι για τούτο που ο Γιώργος Λιλλήκας, μήνες πριν, μιλούσε για προπώληση τίτλων, ώστε να αποφευχθούν τα μνημόνια. Το χαρτί αυτό, τα πλέον σκληρά κέντρα του δυτικού νεοφιλελεύθερου imperium προσπαθούν να το κάψουν.

Μόνη ελπίδα, κατά την άποψή μας, σε Αθήνα και Λευκωσία, η πανελλήνια λαϊκή βούληση και θέληση, ο λαός μας και το ένστικτο αυτοσυντήρησης και επιβίωσης. Αυτό που λειτούργησε στην Κύπρο του 2004 και έδιωξε τον θανάσιμο κίνδυνο. Προσωρινά, όπως αποδείχθηκε, αφού οι ύαινες επιστρέφουν! Το 1974 μυρίστηκαν αίμα, τώρα πετρέλαιο και αέριο!

Η επιτυχία τους περνά μέσα από τη δική μας διάλυση και υποδούλωση. Τη διάλυση, την υποδούλωση και την εθνική λήθη και αφασία! Τι άλλο μπορεί να εννοούσε, χρόνια πίσω, ο παλιός και πολύπειρος διπλωμάτης Monteagle Stearns (κάποτε πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα), όταν έγραφε πως «η Κύπρος προσφέρεται για δημιουργία αεθνικού κράτους»; Και με ποιο δικαίωμα ο οποιοσδήποτε ξένος μάς θέλει αεθνικούς, δίχως ταυτότητα;

Το επί αιώνες πανεθνικό σύμβολο, ο βυζαντινός δικέφαλος, κοίταζε και προς τη Δύση και προς την Ανατολή! Ο αετός πετάει, η ύαινα πατάει! Αν θυμηθούμε ποιοι είμαστε, και βρούμε τη δύναμη να αποτινάξουμε τα μνημονιακά και όχι μόνο δεσμά, υπάρχει ακόμη χρόνος και ελπίδα! Μόνο που στερεύουν αμείλικτα…

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΡΚΑΛΕΤΣΗΣ
Αμυντικός αναλυτής,
θεματική συμμαχία άμυνας
και ασφάλειας Συμμαχίας Πολιτών