2014, μια νέα χρονιά ξημέρωσε για τη μαρτυρική Κύπρο και ο καθένας εύλογα διερωτάται, ποιο το μέλλον μας, με όλα αυτά που βιώνουμε; Η γενιά των €600 και των ανέργων είναι να διερωτάται κανείς εάν έχει προοπτικές να δημιουργήσει οικογένειες, Ζήσαμε τα τελευταία χρόνια μιαν απατηλή επίπλαστη ευημερία, κτισμένη πάνω σε μια κινούμενη άμμο, χωρίς στέρεες βάσεις. Η οικονομική παρακμή, του εύκολου χρήματος, της διαφθοράς, των σκανδάλων, με κυρίαρχο στοιχείο το εγώ, δημιούργησε αναντίλεκτα μια εγωκεντρική κοινωνία.
Ο ωχαδελφισμός, η αδιαφορία, η πλήρης ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής με κυρίαρχο στοιχείο τη μωροφιλοδοξία, συνέβαλαν καθοριστικά στην απαξίωση των πολιτών προς την πολιτική και τα κόμματα. Αυτή η αρνητική πραγματικότητα, εάν αφεθεί να συνεχιστεί, θα είναι καταστροφική για την ημικατεχόμενη πατρίδα μας. Όλοι αυτοί που για χρόνια προσπαθούν να επιβάλουν τα δικά τους άνομα γεωστρατηγικά πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα στην Κύπρο θέλουν ένα λαό δουλικό, μίζερο, υποτακτικό, χωρίς αποθέματα αγωνιστικότητας για να αντισταθεί.
Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν είναι το τι κάνουμε όλοι εμείς, για να ανατρέψουμε αυτούς τους σχεδιασμούς. Το πρώτο που έχουμε να κάνουμε είναι να ανασυνταχθούμε και αυτό που χρειάζεται πρώτα και κύρια για να γίνει αυτό είναι η γνήσια, ειλικρινής αυτοκριτική, με αυτογνωσία, και ο καθένας να αναλάβει τις όποιες ευθύνες τού αναλογούν. Αυτό θα πρέπει να γίνει και σε προσωπικό επίπεδο, κομματικό και κυρίως σε ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα. Εκτελεστική και νομοθετική εξουσία έχουν, σίγουρα, τις μεγαλύτερες ευθύνες.
Το πολιτικό μας σύστημα ως τέτοιο και όσοι το συναποτελούν με τις αποφάσεις τους έχουν οδηγήσει την Κύπρο σε αυτήν την κατάντια, με τους πολίτες της στα συσσίτια, στη φτώχια και στην ελεημοσύνη. Και, δυστυχώς, αντί να βρούμε όλοι μαζί λύσεις, το σύστημα που βρίσκεται υπό κρίση και αδιέξοδα προτάσσει την φιλανθρωπία, ως μέγα επίτευγμα προσφοράς προς τους απλούς ανθρώπους. Μάλιστα, διά μέσου κάποιων Μ.Μ.Ε., προσπαθούν κάποιοι να το εκμεταλλευτούν και πολιτικά-κομματικά αλιεύοντας ψήφους.
Ο πειστικός λόγος που πηγάζει μέσα από τις πραγματικές πολιτικές ξεκάθαρες θέσεις και που στηρίζεται στα πιο βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα όπως: η αγνότητα, η απλότητα, η λιτή ζωή, η καθαρή σκέψη, ο ανειρήνευτος αγώνας κατά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, κατά της αδικίας και του «κρύψε να περάσουμε», κατά της διαφθοράς και των σκανδάλων, θα πρέπει να γίνουν τα καθημερινά μας εργαλεία. Μόνο έτσι θα παραχθεί γνήσια πολιτική σκέψη και να έχουμε αποτελεσματική δράση, να ξανακερδηθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών.
Ο αγώνας αυτός δεν είναι εύκολος, αντίθετα, είναι ως να παλεύουμε με τα κύματα σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα, για το άπιαστο όνειρο της δικαιοσύνης, της ισότητας, της αξιοπρέπειας. Γι’ αυτό χρειάζεται γνώση, αντικειμενικότητα, υπομονή, επιμονή, πίστη και αφοσίωση στον αγώνα και στα ιδανικά, και κυρίως γνήσια επαφή με τους ανθρώπους του κόπου και του μόχθου, των παραγωγικών κινητήριων δυνάμεων που βρίσκονται στον στίβο της καθημερινής επιβίωσης. Πυξίδα πλεύσης μας ας γίνουν οι ανθρώπινες αξίες.
Ο Κ. Μαρξ, στο συναπάντημα με τους αρχαίους Έλληνες, τον πολιτικό Περικλή και τον φιλόσοφο Αριστοτέλη, μας αφήνουν ως κληροδότημα μια βασική αρχή, αυτήν που λέει ότι η πολιτική είναι επιστήμη, που θα ωθήσει την ανθρωπότητα προς τα μπρος και ο άνθρωπος έχει την ευθύνη να την αξιοποιήσει ορθά. Επομένως, λοιπόν, έχει δίκαιο και ο ποιητής, όταν μας λέει «ο καθείς με τα όπλα του», να τα αξιοποιήσει όσο το δυνατόν καλύτερα, πιο δημιουργικά, για να βγάλουμε την Κύπρο από τα σκοτάδια στο φως. Αυτό και εάν είναι πατριωτικό καθήκον.
ΠΑΝΙΚΟΣ ΧΑΜΠΑΣ
Γ.Γ. ΕΚΑ
