Εάν θέλουμε να παρουσιάζουμε έργα τέχνης υψηλής ποιότητας, θα πρέπει να μην ξεχνάμε πως, η ποιότητα, στη λεπτομέρεια φαίνεται

Παρακολούθησα πρόσφατα το θεατρικό μουσικό έργο «Η Όπερα της Πεντάρας» του Μπρεχτ που είχε ανεβάσει ο ΘΟΚ. Θα ήθελα, ως ένας απλός θεατής, να σας παραθέσω τις γενικές εντυπώσεις που έχω αποκομίσει. Στο σύνολό της, η παράσταση μού άρεσε πολύ. Εκτίμησα πως θα πρέπει να είχε γίνει σκληρή δουλειά για το ανέβασμα αυτού του έργου. Οι ηθοποιοί αποδώσανε τον ρόλο τους με επιτυχία τόσο στον λόγο όσο και στην κίνηση και το τραγούδι, ο δε πιανίστας διατήρησε τη μουσική υπόκρουση σε ψηλά επίπεδα. Διερωτώμαι όμως κατά πόσον αυτά ήσαν αρκετά για να σαγηνεύσουν το ακροατήριο και να το κρατήσουν σε ανάταση καθ' όλην τη διάρκεια της παράστασης, μιας παράστασης ενός μιούζικαλ που έχει αξιώσεις υψηλής ποιότητας. Η παράσταση θα μπορούσε εύκολα να ήταν πιο βελτιωμένη τόσο σε σκηνικά όσο και σε μουσική επένδυση. Τα σκηνικά ήταν μεν έξυπνα, αλλά όχι αρκετά πλούσια. Τα πλούσια σκηνικά σε ένα μιούζικαλ δημιουργούν πιο εύκολα την προσδοκώμενη ατμόσφαιρα και προσθέτουν στην εικόνα χρώμα, πέρα από αυτό που μπορούν να δώσουν η γλώσσα και η κίνηση. Μαζί με τη μουσική, τα πλούσια σκηνικά γοητεύουν και συγκινούν το ακροατήριο ακόμη περισσότερο.

Όσον αφορά τη μουσική επένδυση ενός μιούζικαλ, δεν νομίζω ότι μπορούμε να τσιγκουνευόμαστε και πολύ στη χρήση οργάνων που ενδεχομένως θα μας αποδώσουν το κάθε απαιτούμενο αίσθημα στον βαθμό που θέλουμε. Αυτού του είδους η μουσική απουσίαζε από την παράσταση. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα έντονα την ανάγκη χρήσης πνευστών και/ή κρουστών και/ή εγχόρδων οργάνων, έστω και μερικών. Οι ελλείψεις αυτές, εξ ανάγκης, δεν ανέβασαν στα ψηλότερα επίπεδα την ποιότητα του θεάματος. Είναι λογικό πως, με την οικονομική κρίση που έχουμε, δεν ανέμενε κανείς τη χρήση μιας ολόκληρης ορχήστρας. Όμως, η πρόσθεση έστω και μερικών διαφορετικών οργάνων όπως το βιολί, το σαξόφωνο και τα drums, θα συνέβαλλε στην πιο άρτια απόδοση των αισθημάτων και θα ανέβαζε κατά πολύ το επίπεδο της μουσικής επένδυσης.

Δεν συμμερίζομαι τη γενική και αόριστη δικαιολογία ότι επειδή περνούμε μια πολύ μεγάλη οικονομική κρίση, πρέπει το κοινό να μας κρίνει με επιείκεια. Πάντοτε οφείλουμε να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να παρουσιάζουμε το θέαμά μας με τον πιο άρτιο τρόπο που μπορούμε. Εάν θέλουμε να παρουσιάζουμε έργα τέχνης υψηλής ποιότητας, θα πρέπει να μην ξεχνάμε πως, η ποιότητα, στη λεπτομέρεια φαίνεται. Το ακροατήριο έχει τις δικές του απαιτήσεις και προσδοκίες και συνήθως είναι σκληρό στις εκτιμήσεις του. Εάν το ακροατήριο θεωρήσει πως κάναμε πολύ καλή δουλειά, τότε ίσως δείξει κάποια μικρή επιείκεια. Τίποτε άλλο.

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ