Οι επιδρομικοί πολεμικοί και πολιτικοί μηχανισμοί ούρλιαζαν. Τα πανδαιμόνια από τις κατάφωρες προκλήσεις πυρπολούσαν την ατμόσφαιρα. Και οι ηγεσίες; Οι ηγεσίες περί άλλα ετύρβαζαν

Ο Νίκος Καζαντζάκης δεν φοβόταν την αμάθεια. Φοβόταν την ημιμάθεια. Γιατί η αμάθεια είναι κατανοητή και επιδέχεται βελτιώσεις, ενώ η ημιμάθεια αποπνέει όλα τα συμπτώματα της πεισματικής βλακείας, που γεννά μοιραία σφάλματα. Και όταν η ημιμάθεια κυβερνά ή συμβουλεύει, οι συνέπειες προκαλούν πανωλεθρίες. Πανωλεθρίες που βαρύνουν την ιστορία της χιλιετίας.

Την επιχειρηματολογική συνεπικουρία ανακαλύπτει ο ερευνητής στα πολιτικά, τα πολεμικά και τα ευρύτερα γεγονότα των εθνικών μας διαμορφώσεων, από τα βάθη της Μικράς Ασίας των εννέα εκατομμυρίων, (J.C.RASSEL «Resent Advances in Medieval Demography» Σελ.99, 1965), στη σημερινή κατάντια των δυο χιλιάδων γερόντων της Κωνσταντινούπολης. Και από την ανά τους αιώνες Ελληνική Κύπρο στη σημερινή ημικατεχόμενη και απειλούμενη με ολοκληρωτική τουρκοποίηση πατρίδα. Επειδή σε κρίσιμες ώρες η αυταπάτη κι η αλαζονεία δεν επέτρεπαν σωστούς υπολογισμούς του εχθρού και των προθέσεών του, και επειδή μοιραίοι ηγέτες νόμιζαν πως διαθέτουν την επάρκεια νικηφόρας αντιμαχίας, αλλά καταλαμβάνονταν ανεπαρκείς στις αντιπαραθέσεις.

Η γνωριμία του εχθρού
Η ημιμάθεια και το πείσμα της δεν επέτρεπαν τη γνωριμία του εχθρού. Δεν έβλεπαν την τακτική και τους προγραμματισμούς του. Τις μεθοδεύσεις, την υπομονετική προπαρασκευή των δυνάμεών του και την επιλογή του χρόνου ενεργοποίησης των σχεδιασμών του. Και παράλληλα δεν είχαν συναίσθηση των αντιστασιακών αδυναμιών έναντι του επιδρομέα. Η εθνική συρρίκνωση αποδεικνύει του λόγου το ασφαλές. Από την Καρπασία στο φάντασμα των Βαρωσίων. Από την Κόκκινη Μηλιά στον Έβρο. Το «Στρατηγικό βάθος» του Νταβούτογλου διαλαλεί τις τουρκικές βλέψεις. Στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου ενισχύεται η πλημμυρίδα των εποίκων, που υποβλέπουν τα απομένοντα ελεύθερα εδάφη. Τα πλήθη των παρανόμων μεταναστών και οι έποικοι μετατρέπουν τον Ελληνισμό σε μειονότητα!

Η μειονότητα στη Βόρεια Ελλάδα οργανώνεται και διεκδικεί «ανεξαρτησία» κατά το Κυπριακό μοντέλο. Χιλιάδες ξένοι εξοπλίζονται σ’ όλη την επικράτεια. Στην Κύπρο δεν κουβαλάνε όπλα. Μπορούν εύκολα να πάρουν από δίπλα, απ’ όπου και διοχετεύτηκαν! Και ηγεμονίες αναπαύονται στα παπλώματα της επιμενίδιας ημιμάθειάς τους. Δεν προετοιμάζονται. Αντίθετα, αποδυναμώνουν πολεμικά και αποσαρθρώνουν επιχειρησιακά. Επιμένουν στη στρατιωτική θητεία. Διακόπτουν τον εξοπλισμό. Διασπαθίζουν τα χρήματα για την άμυνα σε γαλαντομίες του ανωτάτου άρχοντα που «είναι Πρόεδρος και κάνει ό,τι θέλει», φουσκώνουν τους λογαριασμούς της λησταρχίας από τις μίζες και δεν κατακεραυνώνουν τους ενόχους. Καταβρόχθισαν πυραύλους και κανόνια τα αρπακτικά, από τα ενοικιασμένα δυάρια μετακόμισαν σε ιδιόκτητα παλάτια και μόνο ένας κλέφτης κλείστηκε στο φρέσκο στην Ελλάδα. Στην Κύπρο κανείς…

Οι τουρκικές προκλήσεις βροντούσαν καμπάνες, το ένα μετά το άλλο τα ελληνικά εδάφη σκλαβώνονταν κι οι ηγεμόνες ξεκούφαιναν τον κόσμο με τους φαφλατισμούς. Και όμως, οι κίνδυνοι βοούσαν. Και όμως, η κατακτητική τουρκική τακτική οργίαζε. Οι επιδρομικοί πολεμικοί και πολιτικοί μηχανισμοί ούρλιαζαν. Τα πανδαιμόνια από τις κατάφωρες προκλήσεις πυρπολούσαν την ατμόσφαιρα. Και οι ηγεσίες; Οι ηγεσίες περί άλλα ετύρβαζαν.

Η στρατηγική των Τούρκων
Η στρατηγική των Τούρκων βασίζεται στη μίμηση. Η τακτική τους είναι επαναλαμβανόμενη στη χιλιετία από τον Τουγκρίλ Μπεκ και τον Κιλιντζή Ασλάν μέχρι τον Τζαχά, τον Μουράτ τον Β΄, τον Μωάμεθ, τον Ινονού, τον Κεμάλ, τον Ετζεβίτ. Και οι φύλακες δεν έχουν γνώση. Κοιμούνται τον νήδυμο. Οι προετοιμασίες αναταραχής εντός του ελληνικού εδάφους, φαεινότερες ηλίου. Οι εξοπλισμοί των μυριάδων μεταναστών είναι πασίγνωστο γεγονός. Και οι πολιτικοί της Αθήνας αλληλοβρίζονται και αλληλολοιδορούνται σε κράτος αμφισβήτησης, την ώρα που τα εχθρικά πυροβόλα στοιχίζονται στον Έβρο και στις μικρασιατικές ακτές, και τα παιδιά στην Κωνσταντινούπολη τραγουδούν εν χορώ στα σχολεία τη μανία τους «να σκοτώσουν με τα νύχια τους το καθένα χίλιους Ρωμιούς και να διαβούν τον Έβρο για να μεγαλώσουν την Τουρκία». Όσο για τους Έλληνες, ενισχύουν την τουρκική αγορά της Πόλης με τις χιλιάδες επισκέψεις και από το Ερτζιάν, με υπόκρουση τα μουγκρητά των τανκς, εκδράμουν στα παζάρια της Άγκυρας, χωρίς ίχνη καταισχύνης.

Το εφιαλτικό ερώτημα
Και το ερώτημα εγείρεται εφιαλτικό: Πότε, επιτέλους, οι ημιμαθείς θα εγκύψουν στην ιστορία για να πληροφορηθούν ότι όσα συμβαίνουν κι όσα επέρχονται είναι επαναλήψεις γεγονότων, που αιματοκύλησαν στη διαδρομή του χρόνου τον κόσμο μας; Και ότι οι ιστορικοί δραματικών περιόδων, ο Ακροπολίτης, ο Γρηγοράς, ο Παχυμέρης, αλλά και ξένοι, όπως ο Calmette, o Babinger, o Guilland, γράφοντας την ιστορία, προειδοποιούν για τους εφιάλτες που θα επέλθουν αφανιστικοί, γιατί ο εχθρός προπαρασκευάζεται και καραδοκεί όπως έκανε επί χίλια χρόνια, μιμούμενος το χθες, για να αιματοκυλίσει το αύριον;