Για τη θλιβερή κατάντια ένοχοι δεν είναι μόνο οι ηγεμόνες που μας κυβέρνησαν. Οι νονοί της επάρατης ρουσφετοκρατίας. Η ενοχή βαραίνει την πολιτική
Πενήντα-τρία χρόνια ήταν αρκετά για να μετατρέψουν τον δημόσιο βίο σε νεότερη «κόπρο του Αυγείου» οι λαθρεπιβάτες των εξουσιών κι όσοι καβαλίκεψαν τα φέρετρα των ηρώων για να επιπλέουν στους βρόμικους χειμάρρους, των οποίων εξέτρεπαν τις ροές ανάλογα με τα σκοτεινά συμφέροντά τους. Και εάν η Κύπρος κατάντησε κοπριά, τεκμηριώνεται από τα αποκαλυπτόμενα σκάνδαλα που παραμένουν σκανδαλωδώς ατιμώρητα, κι από τις ατέλειωτες λίστες της λεηλασίας των δημόσιων ταμείων από τους άπληστους καρεκλοκενταύρους των κρατικών και ημικρατικών οργανισμών και από τις συμμορίες των μεσιτών και των πάσης λογής εργολαβικών μιζαδοριών. Επειδή δεν πιστεύω στην αιτιοκρατία, στην αναγκαιότητα της αναζήτησης της γενεσιουργού αιτίας παντός προβλήματος, υπογραμμίζω πως η αιτία της διαφθοράς δακτυλοδεικτείται από την ώρα της διακοπής του απελευθερωτικού αγώνα, διά της ιστορικής εκτροπής της Ζυρίχης, της εγκατάλειψης της ιδεολογικής ηθικής και της εμφάνισης της κουμπαροκρατίας.
Οι ανιδιοτελείς αγωνιστές βγήκαν από τα Κρατητήρια, κατέβηκαν από το αντάρτικο, πήγαν στα σπίτια τους, ξύρισαν μουστάκια και γένια κι έπιασαν τον κασμά για το μεροκάματο. Τότε, όσοι αρνήθηκαν την τιμή συμμετοχής στον αγώνα ή λιποτάκτησαν, άφησαν μουστάκια για να δηλώνουν με τις τρίχες τα δείγματα του πατριωτισμού τους, έπιασαν θυμιατό λιβανίσματος της ηγεμονίας κι άρχισαν το μάσημα της εξουσίας με τις μασέλες που ακόνιζαν όταν οι άλλοι σκοτώνονταν ή μαρτυρούσαν στα βασανιστήρια. Καθιέρωσαν την αηδή συμπεριφορά των βουρβουλάδων που ανέβαιναν έρποντας και γλείφοντας.
Σχημάτισαν τη νέα κοινωνική, οικονομική και πολιτική τάξη. Με την εύνοια των κυβερνώντων εισήγαγαν στη ζωή του λαού μας την ευνοιοκρατία που γέννησε τη φαυλοκρατία και τερατοποίησε τη διαφθορά σε πανδημία. Η κοπριά του Αυγεία είναι το επίτευγμά τους. Και η κατάρα των συμφορών ήρθε σαν συνέπεια της βασιλείας τους που κάρπισε την κακοδαιμονία. Κατάντησαν την πατρίδα «Λεόντειο εταιρεία» που ο κοσμάκης συμμετέχει στις ζημιές, όχι όμως και στα κέρδη.
Προσέδωσαν και την ερμηνεία στην πολιτική κατά τον Harold Lasswell: «Πολιτική είναι ποιος παίρνει τι, πότε και πώς». Κατάργησαν το αξίωμα του Πεισίστρατου «προσιτό στους πολλούς εκείνο που αποτελεί προνόμιο των ολίγων», που ώθησε τον C. E. Robinson να φωνάξει «Ζήτω η Ελλάς» (σελ. 51). Και τον Albert Einstein στην εξίσωση ΕΓΩ=1/ΓΝΩΣΗ: (όσο περισσότερη η γνώση, τόσο μικρότερο το εγώ. Όσο μικρότερη η γνώση τόσο μεγαλύτερο το εγώ). Μηδένισαν τις αξίες. Εξόρισαν όσους δεν ποδοπάτησαν. Επέβαλαν το «ρουσφέτι» σαν νόμο εξέλιξης. Τα μέσα σαν μέθοδο ανέλιξης. Ανήγαγαν την κουμπαριά σαν μοναδικό όρο «επιτυχίας». Επιδίωξαν κατάρρευση της αξιοπρέπειας. Εφάρμοσαν την ηθική δολιοφθορά της κοινωνίας.
Ευτέλισαν τη φιλία. Ισοπέδωσαν το φιλότιμο. Λοιδόρησαν τα εθνικά ιδεώδη και τα σύμβολα. Έστησαν πάγκους εξαγοράς ανθρώπων. Και καθιέρωσαν την επίπλευση των φελλών. Ιδού η αιτία της κατάντιας της πατρίδας μας. Ιδού η γενεσιουργός αιτία των συμφορών μας. Ιδού πού οφείλεται η δημιουργία της «κόπρου του Αυγείου» που μολύνει τη ζωή, επισωρεύει τη διεθνή χλεύη και την απαξίωση και προκαλεί τις πανωλεθρίες 53 χρόνια. Είναι η αιτία που ακόμα καταδυναστεύει τις αξίες και εμφανίζει μαύρους οιωνούς για επερχόμενους ολέθρους στο εγγύς μέλλον. Αν οι αρμόδιοι θέλουν, μπορούν να δούν τους τύπους των ήλων. Άλλως τε αιμορραγούν εξουθενωτικά και καθημερινά.
Για τη θλιβερή κατάντια ένοχοι δεν είναι μόνο οι ηγεμόνες που μας κυβέρνησαν. Οι νονοί της επάρατης ρουσφετοκρατίας. Η ενοχή βαραίνει την πολιτική. Ας απαντήσει ένα κόμμα ποιον οπαδό του παραμέρισε για την προώθηση ενός άξιου ανθυποψηφίου στους διορισμούς και στις προαγωγές. Όλα τα κόμματα προωθούσαν τους δικούς τους και καταπατούσαν και κατέστρεφαν όσους δεν τους πουλούσαν τη συνείδησή τους. Τα κυκλώματα καταδίκαζαν τους νέους που δεν καταδέχονταν να στηθούν στις δημοπρασίες συνειδήσεων, και οι νέοι άνοιγαν τις ακαδημαϊκές περγαμηνές πανιά κι αρμένιζαν στα ξένα.
Κι όσοι παρέμειναν με την ελπίδα αναγνώρισης των προσόντων τους, κατέληξαν είλωτες πραιτώρων και πραιτωριανών. Ηγεμόνων και «τζουτζέδων». Θύματα της πιο απαίσιας αναξιοκρατίας. Ιδού η αιτία της κακοδαιμονίας. Η «φάμπρικα» των σκανδάλων. Η πηγή των συμφορών. Ο Νίκος Αναστασιάδης επαγγέλθηκε την αλλαγή. Την απαλλαγή από το πολιτικό αγαδολόι, τη μιζαδορία και το «ρουσφέτι», την αναξιοκρατία και την κουμπαροκρατία. Οι αδικίες ωρύονται και προκαλούν. Το αίμα των αδικουμένων «βοά». Ο Πρόεδρος μπορεί να τα καταφέρει.
