Ύστατο καταφύγιο και πάλιν καθίσταται η διαφωνία του ίδιου του κυρίαρχου λαού στην πορεία που διαφαίνεται ότι προετοιμάζει «λύση», που θα θυμίζει επιβολή κατά τις επιθυμίες της Τουρκίας…

Η εκλογή του Νικόλα Παπαδόπουλου στην Προεδρία του ΔΗΚΟ δυνατό να αποτελέσει ένα νέο βάθρο, ενόψει δυσμενών εξελίξεων στο Κυπριακό, για να επιτύχει ο ενδιάμεσος χώρος να αποτελέσει τον τρίτο ισχυρό πόλο στο πολιτικό γίγνεσθαι, που θα συντελέσει στην αποτροπή λύσης του Κυπριακού που να είναι καταστρεπτική.

Το ΔΗΚΟ όμως, πέραν από τις προφανείς πληγές που η προεκλογική περίοδος άφησε, έχει παρελθόν ως προς τον τρόπο επιλογής και στήριξης υποψηφίου για εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, που πρέπει να προβληματίσει, γιατί η απλή συμμετοχή στην εκάστοτε Κυβέρνηση, το ίδιο λάθος διέπραξε και η ΕΔΕΚ το 2008, αποδεδειγμένα δεν βοήθησε την πορεία του Κυπριακού. Συγκεκριμένα, η στήριξη με τον τρόπο που αποφασίστηκε μεταξύ πρώτης και δεύτερης Κυριακής των Προεδρικών Εκλογών του 2008, προς ανθυποψήφιο του Τάσσου, ήταν εσφαλμένη και καταστρεπτική για τον τόπο.

Απέβλεψε σε εξασφάλιση συμμετοχής στην εκτελεστική «εξουσία» και έτσι συντάχθηκε με έναν από τους δύο τότε άλλους ανθυποψηφίους του Τάσσου, που και οι δύο όμως είχαν σαφέστατα διαφορετικές προεκλογικά θέσεις. Ίδιοι λόγοι, πέντε χρόνια μετά, δεν συνηγορούσαν για συνεργασία με τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ, στις Προεδρικές Εκλογές του 2013.

Έστω και με την υπογραφή κάποιων «κοινών» θέσεων, η υποστήριξη με αντάλλαγμα τη συμμετοχή στην Κυβέρνηση αφορούσε σε στήριξη ενός υποψηφίου που, σ’ όλη την πολιτική του διαδρομή, δεν συνέπεσαν οι θέσεις του στο Κυπριακό και σε άλλα μεγάλα θέματα με αυτές που το ΔΗΚΟ υποστήριζε με τον Σπύρο και τον Τάσσο. Μια συνδεδεμένη με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας πορεία, που ήδη έχει προχωρήσει και προχωρεί σε λύσεις ή στη δημιουργία καταστάσεων, ιδιαίτερα μάλιστα ενόψει των όσων διαφαίνονται στο Κυπριακό, στην οικονομία και στον υποθαλάσσιο πλούτο, που είναι έξω από τα «συμφωνηθέντα» προεκλογικά και άρα έξω από τις διαχρονικές αρχές του ΔΗΚΟ και, γιατί όχι, του Ευρωκό.

Εάν το 2008, όπως υποστήριξα τότε, οι δυνάμεις του ενδιάμεσου χώρου παρέμεναν μακριά από την όποια συγκυβέρνηση με ανόμοιες πολιτικές, θα επέτρεπε να τυγχάνουν επιδοκιμασίας και στήριξης οι εκάστοτε ορθές ενέργειες της Κυβέρνησης, αλλά παράλληλα θα υπήρχε κάθε αναγκαία επίκριση και δημοκρατική αντίδραση σε σχέση με κάθε εσφαλμένη απόφαση.

Εάν ακολουθούσε το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ αυτήν την πορεία το 2008, ίσως να μην είχαμε την κοινή δήλωση του Μαΐου 2008 για «νέο συνεταιρικό» Κράτος, ίσως να μην είχαμε τις γενναίες παραχωρήσεις, ίσως να μην υπήρχε το Μαρί, ίσως η οικονομία να μην έφθανε στη σημερινή υποδούλωση στην Τρόικα και στη δυστυχία χιλιάδων συμπολιτών.

Εάν το ΔΗΚΟ ακολουθούσε άλλη πορεία έστω το 2013, ίσως να μην είχαμε στις 15/3/2013 το «πιστόλι στον κρόταφο» και το κούρεμα, ίσως να μην υπήρχε ως έχει σήμερα ζήτημα ιδιωτικοποιήσεων Ημικρατικών Οργανισμών, ίσως να μην είχαμε συμφωνία για διαπραγματευτές στο Κυπριακό που θα συνομιλούν με Ελλάδα και Τουρκία, που αποτελεί προδιαγραφή μιας έμμεσης απαράδεκτης πορείας προς τετραμερή και τα όσα πιεστικά ακολουθούν, που προαναγγέλλουν ένα καταστρεπτικό «κλείσιμο» του Κυπριακού.

Η απόφαση στήριξης και η συμφωνία συγκυβέρνησης με τον κ. Αναστασιάδη μού επέβαλε προσωπικά να διαφοροποιηθώ με την απόφαση του ΔΗΚΟ, έχοντας πάντα κατά νουν την ισχυρή άποψη ότι οι αγώνες για αλλαγή δεν γίνονται απλώς χάριν εξασφάλισης αξιωμάτων. Όλοι όσοι πιστεύουν στη σημασία του ενδιάμεσου χώρου, χρωστούν να συντελέσουν στην πραγμάτωση της επιδίωξης αυτής, που θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί, χάριν της προσπάθειας για ορθή λύση και σωτηρία του τόπου, αμέσως μετά το Δημοψήφισμα.

Προσπάθεια που τότε απέτυχε, αδικαιολόγητα. Προσωπικά «δεν ξεχνώ» και απαιτώ απελευθέρωση, όπως και πλήρη εφαρμογή και σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κοινοτικού κεκτημένου σ’ όλη την έκταση της νήσου. Η Τουρκία είναι ο μεγάλος υπαίτιος και ένοχος παραβίασης του διεθνούς δικαίου, παραμένει όμως στο απυρόβλητο ακόμη και σήμερα, παρά τα σαράντα χρόνια της επεκτατικής πολιτικής της. Μια βουλιμία που έχει σχέση με την επιδίωξή της για επικυριαρχία στην Κύπρο και στη συνεκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου μας, η οποία αντιμετωπίζεται δυστυχώς από την πλευρά μας εθελότυφλα. Εκτός και εάν τίποτε δεν έγινε τυχαία.

Εκτός και εάν αποτελούν μεθόδευση προς λαθροαναβίωση λύσης, ανάλογης προς το σχέδιο Ανάν. Η εντολή όμως του δημοψηφίσματος είναι υπαρκτή, ισχύει, δεσμεύει και είναι υπέρτερη από την όποια με ή χωρίς συμμαχίες, εκλογική εντολή προς τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Είναι δε σαφής: όχι λύση τύπου σχεδίου Ανάν, που διαμορφώνει ρατσιστική διάκριση και διαχωρισμό. Είναι ανάγκη να υπάρχει μνήμη και σεβασμός στην εντολή αυτή, στην κρατική υπόσταση και στη λαϊκή αξιοπρέπεια.

Εάν η απόφαση για υποστήριξη του κ. Αναστασιάδη προεκλογικά ετίθετο σε εσωτερικό δημοψήφισμα, ως ένα εξαιρετικά σοβαρό θέμα που επιτρέπει το Καταστατικό του ΔΗΚΟ, ίσως το εκλογικό αποτέλεσμα του Φεβρουαρίου του 2013 να ήταν διαφορετικό. Τη διαφωνία μου με τη γραμμή Χριστόφια την αποκάλεσαν άλλοι, ως στάση του «ανεπίσημου» ΔΗΚΟ, τη δε συγκυβέρνηση με τον κ. Αναστασιάδη την ονόμασαν «παρακολούθημα» εξουσίας, χάριν κάποιων θέσεων εξουσίας.

Προτιμώ λοιπόν από «ανεπίσημο» ΔΗΚΟ επί κ. Χριστόφια, να ανήκω τώρα με βάση τις ίδιες ιστορικές διαφορές στο κυπριακό ζήτημα, στην αντιπολίτευση. Ύστατο καταφύγιο και πάλιν καθίσταται η διαφωνία του ίδιου του κυρίαρχου λαού στην πορεία που διαφαίνεται ότι προετοιμάζει «λύση», που θα θυμίζει επιβολή κατά τις επιθυμίες της Τουρκίας.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος