Με αφορμή την αναζήτηση πτωμάτων εξαφανισθέντων προσώπων

«Να είσαι σαφέστατη στους φοιτητές σου, ότι:

(1) Η ανθρώπινη ζωή ξεκινά με τη σύλληψη.

(2) Η αξία της ανθρώπινης υπάρξεως είναι άπειρη.

(3) Η έκτρωση συνιστά φόνον ανθρώπινης ζωής.

Αυτά τα αθώα παιδάκια (μεταξύ αυτών και τα 'παιδιά της λίμνης') που με διάφορες προφάσεις δολοφονούνται στα σύγχρονα κρεματόρια των κλινικών κ.λπ., ποιος θα τα αναζητήσει; Ποιο 'σόναρ' θα εισαγάγουμε και από ποίαν χώρα, για να ανελκύσει από τις 'λίμνες' του συνειδητού και ασυνείδητού μας, όπου τα πετάσσουμεν ωσάν ενοχλητικά σκουπίδια, μετά που θα τα δολοφονήσουμεν, είτε 'εντός' είτε 'εκτός' 'βαλιτσών';

Ποιος θα είναι αυτός, ο οποίος θα αναζητήσει τους στυγνούς δολοφόνους των τοιούτων εγκλημάτων;

Η 'κοινωνία' αναζητά τον 'ίλαρχον' (γνήσιον τέκνον και αυτός του 'συστήματος', που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμεν και εγωιστικώς και φιληδόνως το συντηρούμεν και το αναπαραγάγομεν), αλλά ουδέν έλεος επιδεικνύεται για τα δολοφονούμενα, με τις εκτρώσεις παιδιά μας και ουδένας είτε ηθικός είτε αυτουργός δολοφόνος δεν συλλαμβάνεται (μέσα στα αξιοπρεπή σπίτια μας εντός των οποίων πλειστάκις ευρίσκεται), όπου κοιμόμαστε ήσυχοι μετά από κάθε τέτοιου είδους φρικτήν δολοφονίαν!

Ω! Της κορυφαίας υπουλότητας και υποκρισίας μας!

Κύριε, γενού 'ίλεως' και σε εμάς τους 'ιλάρχους' της υποκρισίας και καταστροφής».