Μας χωρίζουν μόλις τρεις εβδομάδες από τις Ευρωεκλογές και η Ευρώπη απουσιάζει από το προσκήνιο της προεκλογικής εκστρατείας για τις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Από καιρού εις καιρόν είναι χρήσιμο να γυρίζουμε πίσω και να συγκρίνουμε με το σήμερα, ειδικά όταν συγκρίνεις εκτιμήσεις μέσα στο σύντομο χρονικό διάστημα μιας προεκλογικής περιόδου. Έγγραφα στη «Σ» στις 9 Δεκεμβρίου του 2018:
«Εισερχόμενοι μετά τις 7/8 του Γενάρη του 2019 στην προεκλογική εκστρατεία των Ευρωεκλογών, θα είμαστε και πάλι θεατές πάνω-κάτω στο ίδιο σκηνικό με παρελθούσες Ευρωεκλογές. Τι εννοώ; Ενώ η προεκλογική εκστρατεία θα αφορά την εκλογή των Κυπρίων ευρωβουλευτών, εδώ θα διεξάγεται εκστρατεία με θεματολογία την Κύπρο και όχι την Κύπρο και την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη δική μας θέση σ' αυτή. Μέρα νύκτα θα συζητάμε διάφορα θέματα, όπως τα συζητάμε σε προεκλογική περίοδο για βουλευτικές ή προεδρικές εκλογές. Η Ευρώπη για μιαν ακόμα φορά θα απουσιάζει. Και είναι πάμπολλα τα θέματα τα οποία μας αφορούν και είναι ευρωπαϊκά. Τόσο στα ζητήματα της καθημερινότητάς μας, όσο και σε στρατηγικά θέματα του Κυπριακού, της οικονομίας και άλλα».
Δυστυχώς, σήμερα, σχεδόν πέντε ολόκληρους μήνες μετά, η πρόβλεψή μου επαληθεύτηκε. Μας χωρίζουν μόλις τρεις εβδομάδες από τις Ευρωεκλογές και η Ευρώπη απουσιάζει από το προσκήνιο της προεκλογικής εκστρατείας για τις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Τότε, στις 9/12/2018, είχα σταθεί ιδιαίτερα σε κάποια σημεία, όπως, πρώτον:
«Για παράδειγμα, θα ήθελα να δω το Κυπριακό να συζητείται στις Ευρωεκλογές όχι μόνο με τον τρόπο που διαχρονικά το συζητάμε, αλλά πιο εξειδικευμένα και συναρτημένα με την ιδιότητά μας ως κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γίνεται, και ορθά, τόση συζήτηση για τις εγγυήσεις.
»Θα ήθελα, λοιπόν, να δω να συζητείται αυτό το θέμα εξαντλητικά, υπό το πρίσμα της ευρωπαϊκής μας ιδιότητας. Είναι επιτρεπτό, δικαιολογείται, χρειάζεται ένα κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να έχει εγγυητές αλλά κράτη και μάλιστα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης; Είναι σε θέση η Ευρωπαϊκή Ένωση να διασφαλίσει τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα των Ευρωπαίων Κυπρίων (όλων των Κυπρίων) πολιτών της»;
Αυτό που ακολούθησε, αυτό που παρακολουθήσαμε μέχρι τώρα είναι τραγικό. Καμιά, μα καμιά ουσιαστική αναφορά στον ρόλο, τις θέσεις, τις δυνατότητες και την πιθανή παρά πέρα ανάμειξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Κυπριακό.
Έγγραφα επίσης τότε και το εξής:
«Αλλά και στα θέματα της καθημερινότητας, επιτέλους, να λεχθούν οι βασικές, θεμελιακές πραγματικότητες. Τι συνεπάγεται να είσαι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης;». Και συμπλήρωνα, δίνοντας κάποια παραδείγματα, όπως το:
«Να συζητηθεί η σχέση της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου τόσο με το κράτος μας, όσο και με την Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικά την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Αλλά και πέραν της Κεντρικής Τράπεζας, είναι και άλλο θέμα το οποίο βρίσκεται στην ίδια λογική γραμμή. Το ερώτημα πόσες αποφάσεις που αφορούν ένα κράτος μέλος λαμβάνονται στη δεδομένη χώρα και πόσες στις Βρυξέλλες και ποιου είδους».
Πέρα από τα πιο πάνω, στάθηκα τότε και σ’ ένα ιδιαίτερα σοβαρό θέμα για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Θέμα το οποίο σήμερα αναδεικνύουν οι Ευρωπαίοι πολίτες ως ένα από τα τρία κυρίαρχα.
Έγραφα: «Όπως επίσης το κεφαλαιώδες ερώτημα, αν η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σε θέση να προστατεύσει ένα κράτος μέλος από ξένη στρατιωτική επιβουλή και επέμβαση. Και συναφές μ' αυτό το κεφάλαιο, Ευρωπαϊκή Άμυνα και Ασφάλεια. Υπάρχει; Πώς λειτουργεί; Ποια η σχέση της Ευρωπαϊκής Άμυνας και του ΝΑΤΟ και ποια εξάρτηση υπάρχει, αν υπάρχει; Να μάθει ο Κύπριος Ευρωπαίος πολίτης τη σχέση ΗΠΑ - Ευρωπαϊκής Ένωσης - ΝΑΤΟ στο θέμα Άμυνα και Ασφάλεια».
Ούτε και σε αυτά τα κεφάλαια διεξήχθη οποιαδήποτε ουσιαστική συζήτηση. Δεν ακούστηκαν ούτε πληροφορίες, ούτε και θέσεις. Κυρίως, δεν ακούστηκαν προτάσεις.
Στις δημοσκοπήσεις που διεξάγει το Ευρωκοινοβούλιο, τρία θέματα αναδεικνύονται ως τα πρωτίστου ενδιαφέροντος για τους πολίτες: α) Ευρωπαϊκή Ασφάλεια και ΄Άμυνα. β) Κλιματική Αλλαγή και Περιβάλλον, και γ) Μεταναστευτικό. Για την Άμυνα και Ασφάλεια έχω σχολιάσει. Για την κλιματική αλλαγή, που την ξέχασαν παντελώς στην προεκλογική, να πω μόνον ότι μέχρι το 2050 η Κύπρος προβλέπεται να είναι πέραν του 50% έρημος! Και, τέλος, το μεταναστευτικό, με όσα συνεπάγεται και όσα συνδέεται, δεν αξιώθηκε καμιάς προσοχής. Δυστυχώς, όμως, μια πτυχή του, η θέση των ξένων σε μια ευρωπαϊκή χώρα έγινε αντικείμενο συζήτησης εδώ και δεκαπέντε μέρες, γιατί μας υποχρέωσε η τραγική πραγματικότητα. Συμπέρασμα, ένα και κύριο, που αφορά όλες τις δραστηριότητές μας. Να σοβαρευτούμε.
