Με τον θάνατο του Προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου το 1977, η ακρωτηριασμένη Κύπρος εισήλθε στον αστερισμό της έντονης πολιτικής ζωής, αλλά και της κομματικής πειρατείας. Οι εκάστοτε εν τη εξουσία κομματάρχες ταύτιζαν το κράτος με το κόμμα, σηματοδοτώντας μια νέα μαύρη εποχή για την Κύπρο και τον λαό της
Η Κύπρος στη μακραίωνη ιστορία της πέρασε από χίλια μύρια κύματα. Υπέστη τα πάνδεινα από κάθε λογής κατακτητές, επιδρομείς και κουρσάρους. Όμως, ουδέποτε λύγισε. Πουλήθηκε πολλάκις σε αλλόθρησκους, αλλά δεν αλλαξοπίστησε. Ποδοπατήθηκε από τυράννους, αλλά δεν γονάτισε. Η ελληνική ψυχή της αναδυόταν νικήτρια μέσα από τον λάκκο των λεόντων, όπου την έριχναν εχθροί και «φίλοι». Οι άσπονδοι φίλοι επιχείρησαν πολλές φορές να αλλάξουν την εθνική φυσιογνωμία και την ελληνική ταυτότητά της, χρησιμοποιώντας ύπουλες μεθόδους και απάνθρωπες συνταγές. Μάταια, όμως, γιατί, οι από αρχαιοτάτων χρόνων κάτοικοι αυτής της μικρής χώρας, με τη σπουδαιότερη γεωπολιτική θέση στον πλανήτη, πολλούς αφέντες άλλαξαν, δεν άλλαξαν, όμως, καρδιά.
Η τεράστια συμβολή της στην υπόθεση της ειρήνης μέσω της συμμετοχής της στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους ήταν συγκινητική και διεθνώς αναγνωρισμένη. Όμως, οι άσπονδοι σύμμαχοί της, όχι μόνον αθέτησαν τη ρητή υπόσχεσή τους ότι θα δώσουν στην Κύπρο την ελευθερία της, η οποία μεταφραζόταν σε πολιτική ενσωμάτωση στον εθνικό κορμό του ελεύθερου ελληνικού κράτους, αλλά, τουναντίον, οι μετέπειτα ενέργειές τους προσέλαβαν τη μορφή οργανωμένης και καλά σχεδιασμένης καταστολής των εξεγερθέντων Ελλήνων Κυπρίων, που αξίωναν με πυρακτωμένες τις καρδιές τους το ιερότερο των αγαθών.
Με την έκρηξη του αγώνα της ΕΟΚΑ την 1η Απριλίου 1955, οι άσπονδοι φίλοι, συναισθανόμενοι ότι χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, ενέπλεξαν στο τρισάθλιο παιγνίδι τους την Τουρκία, με πρόσχημα την προστασία του τουρκοκυπριακού στοιχείου, το οποίο μέχρι τότε ζούσε ειρηνικά και αρμονικά με τους Έλληνες της νήσου.
Έτσι, ο ρους της Ιστορίας εισήλθε σε νέα φάση, με το δίδυμο Αγγλία - Τουρκία να επιδιώκει τον διαμελισμό της νήσου. Προς τούτο, κατάφεραν και χώρισαν τον κυπριακό λαό σε πατριώτες και προδότες. Έσπειραν τη διχόνοια μεταξύ του πληθυσμού, διευκολύνοντας το βρόμικο έργο τους για διχοτόμηση του νησιού, που άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά με την τουρκική εισβολή του Ιουλίου του 1974.
Με τον θάνατο του Προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου το 1977, η ακρωτηριασμένη Κύπρος εισήλθε στον αστερισμό της έντονης πολιτικής ζωής, αλλά και της κομματικής πειρατείας. Οι εκάστοτε εν τη εξουσία κομματάρχες ταύτιζαν το κράτος με το κόμμα, σηματοδοτώντας μια νέα μαύρη εποχή για την Κύπρο και τον λαό της. Η ένταξη της νήσου στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, που έγινε κατορθωτή χάρις στην ειλικρινή, συνετή και καλά μελετημένη στρατηγική Αθηνών - Λευκωσίας, αναπτέρωσε τις ελπίδες για ερχομό της κυπριακής άνοιξης. Μάταια, όμως. Η κομματοκρατία έκανε το «θαύμα» της. Οι πολιτικοί ηγέτες, θέτοντας το κομματικό συμφέρον υπεράνω του εθνικού, σκόπιμα ή μη, δεν αξιοποίησαν το νέο ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο, που άνοιγε ευοίωνες προοπτικές για τον τόπο.
Τουναντίον, εκμεταλλεύθηκαν προς ίδιον όφελος την ελεύθερη διακίνηση προϊόντων και εργαζομένων για να πλουτίσουν. Αντί να θωρακίσουν τους θεσμούς με κανόνες αξιοκρατίας, ισοπολιτείας και χρηστής διοίκησης, όπως αρμόζει σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, επικέντρωσαν τη δράση τους στο κυνήγι του εύκολου πλουτισμού, ανοίγοντας την ακόρεστη όρεξη στους κάθε λογής κερδοσκόπους, τραπεζίτες και άλλους, να κατασπαράξουν τον δημόσιο πλούτο, σύροντας τα πλατιά στρώματα του λαού στη φτώχια και την κοινωνική περιθωριοποίηση. Στο ίδιο έργο θεατές σε διαφορετική σκηνή.
Οι έμποροι των εθνών κάνουν ανενόχλητοι τη δουλειά τους σε βάρος των στρατηγικών συμφερόντων της Κύπρου, ενώ οι έσωθεν πολιτικοί «σωτήρες» επιδίδονται σε ένα ανελέητο παιχνίδι λεηλασίας του παραγόμενου πλούτου, σύροντας τον τόπο στην κοινωνική άβυσσο, στην εθνική απαξίωση και τον πολιτισμικό στραγγαλισμό.
Μόνη διέξοδος για να υπερβεί η Κύπρος τα φρικτά πάθη της, είναι να ξεσηκωθούν οι τίμιοι πολίτες, οι υγιείς κοινωνικές, πνευματικές, πολιτισμικές και εθνικές δυνάμεις, που ευτυχώς αφθονούν στον τόπο μας σήμερα, συγκροτώντας κοινό μέτωπο, με σκοπό την εξυγίανση του πολιτικού βίου, αλλάζοντας άρδην τον κομματικό χάρτη και εδραιώνοντας τις αρχές της Ισοπολιτείας, της Αξιοκρατίας, της Διαφάνειας και της Χρηστής Διοίκησης.
Αυτό μεταφράζεται σε εμπέδωση συνθηκών ορθόδοξου πολιτικού βίου, με εύρυθμη λειτουργία της Δημοκρατίας και των νευραλγικών θεσμών που διέπουν ένα δημοκρατικό πολίτευμα. Παράλληλα, σημαίνει την ανάδειξη άξιων ηγετών που θα εμπνεύσουν τον λαό, θα τον γαλουχήσουν με ιδανικά και αξίες, δημιουργώντας ένα ισχυρό υπόβαθρο για ριζική ανασυγκρότηση της χώρας σε όλα τα επίπεδα.
Τότε μόνο θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για ψυχική ενότητα του λαού και εθνική ομοψυχία, στοιχεία αναγκαία για να συνθλιβεί το σαθρό κατεστημένο και να ανοίξει ο δρόμος για ένα ελπιδοφόρο αύριο κοινωνικής δικαιοσύνης και εθνικής ανάτασης. Μόνον έτσι θα νικηθεί το κράτος του διαβόλου και θα φεγγοβολήσει η ζωηφόρος Ανάσταση στη νήσο των Αγίων, η οποία, δυστυχώς, στις μέρες μας μετετράπη σε χώρα των αχρείων!
ΞΕΝΗΣ Χ. ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ
iep.org.cy
Δημοσιογράφος,
Πρόεδρος Ινστιτούτου Ελληνικού Πολιτισμού
