«Ποιαν αξία μπορεί να έχει ένα Πάσχα, αν δεν δώσουμε χώρο στο μυαλό, για να χωρέσει η ψυχή;»

Είσαι νέος. Η ζωή σου είναι γεμάτη από ταχύτητα, εικόνες, ηλεκτρονικά σήματα. Σου αρέσει να δοκιμάζεις καινούργια πράγματα, καθετί που σου επιτρέπει να ξεχωρίζεις ανάμεσα στους φίλους, αλλά και να απομακρύνεσαι από τις συνήθειες των ηλικιωμένων. Και καλά κάνεις, όταν στέκεσαι με κριτικό μάτι μπροστά στους παλαιότερους και τις νοσταλγικές αναμνήσεις τους, που σου δημιουργούν την αίσθηση πως όλα όσα έζησαν πριν γεννηθείς ήταν καλύτερα. Θέλεις τα δικά σου ενδιαφέροντα, τη δική σου ζωή.

Για στάσου, όμως. Δεν γίνεται να δημιουργήσεις ένα περιβάλλον ολότελα διαφορετικό. Αναμφίβολα αξιολογείς όσα δέχεσαι, για να απορρίψεις μερικά στοιχεία και να κρατήσεις άλλα, πάνω στα οποία θα κτίσεις ένα αύριο, ομορφότερο από αυτό που κληρονομείς. Είναι εδώ, στις επιλογές που θα κάνεις, τι πετάς και τι κρατάς, που κρύβονται οι δυσκολίες, αλλά και παγίδες.

Σκέφτεσαι, για παράδειγμα, πως είναι στιγμές που απορρίπτεις προτάσεις, όχι επειδή αυτή καθαυτή η πρόταση σε χαλάει, αλλά γιατί ο τρόπος που παρατηρείς να εφαρμόζεται από το κατεστημένο δεν σε γεμίζει. Μήπως κάπως έτσι δεν αντιμετωπίζεις και το Πάσχα;

Ποιαν αξία μπορεί να έχει ένα Πάσχα, αν περιορίζεται στις φλαούνες και τα αβγά; Πώς μπορεί να χαρεί η οικογένεια τη σημαντικότερη γιορτή της Χριστιανοσύνης, αν δεν αλλάξουμε την προσέγγιση μεταξύ μας, αν δεν μιλήσουμε με ένα καινούργιο λόγο, αν δεν δώσουμε χώρο στο μυαλό για να χωρέσει η ψυχή, αν δεν ανταλλάξουμε ματιές γεμάτες καταδεκτικότητα, ανεκτικότητα και αγάπη;

Οι καμπάνες στις εκκλησιές κτυπούν και για σένα, που μέχρι τώρα μένεις μακριά, νιώθοντας ότι όντας νέος και δυνατός δεν έχεις ακόμη ανάγκη τη βοήθεια του Θεού. Κτυπούν και για σένα, που λες πως οι ακολουθίες είναι γραμμένες σε αρχαία γλώσσα. Μην απομακρύνεσαι, φτάνει που μπορείς να βρεις χώρο στην καρδιά σου για το «Χριστός Ανέστη». Ο Χριστός δεν ανέβηκε στον σταυρό και δεν αναστήθηκε για τους σπουδαγμένους, τους καθώς πρέπει, τους σίγουρους. Όλη η επί γης βιωτή του μαρτυρεί πως απευθύνεται στον καθένα που είναι τώρα αλλού, ταλαντεύεται, πνίγεται στα αδιέξοδα. Αρκεί που μιλά μέσα σου η φωνή της συνείδησης.

Συναισθάνεσαι τους κινδύνους που συνεπάγεται η ενασχόλησή σου μόνο με το σώμα, τα υλικά αγαθά, τις ηδονές της μόδας, που δίνουν μια πρόσκαιρη ευχαρίστηση, κι ύστερα μιαν αϋπνία, ταραχή και υποτονικότητα. Παρατηρείς ακόμη φίλους που, για να σβήσουν την πνευματική δίψα, καταφεύγουν σε ανατολικές θρησκείες και μαθήματα διαλογισμού. Κι αυτά μαρτυρούν πως δεν μπορεί κανένας άνθρωπος να ζήσει χωρίς Θεό.

Ο αληθινός Θεός είναι δίπλα σου. Μην ψάχνεις να τον ερμηνεύσεις επιστημονικά, δεν χωρά στη λογική. Αγάπησέ τον. Η πίστη φωλιάζει στην ψυχή, κι αν του ανοίξεις την πόρτα, αρχίζεις μια νέα ζωή. Ο πνευματικός σου θα σε βοηθήσει να διαγράψεις μια πορεία κοντά στον Χριστό, έναν πατέρα που συγχωρεί αυτόν που ειλικρινά μετανιώνει, χωρίς να απορρίπτει? πάνω στον σταυρό, στην ύστατη στιγμή της ζωής του, ο ληστής κέρδισε τον παράδεισο.

Ναι, τα μηνύματα της Ανάστασης είναι όλο χαρά. Δίνουν την ακλόνητη υπόσχεση του πραγματικού Θεού για μια ζωή που συνεχίζεται πέρα από τη φθορά. Ο Χριστός νίκησε τον θάνατο, για να δώσει σε μας τη σιγουριά της αιώνιας χαράς κοντά του. Απομένει σε μας να αποφασίσουμε, αν θα δεχτούμε τις στερήσεις και τους περιορισμούς που συνεπάγεται το συμβόλαιο μαζί του. Αλλά, μην πείτε, γιατί να υπάρχουν προϋποθέσεις για την σωτηρία? θα έκανε κανείς -εργοδότης, πολιτικός, φίλος- δωρεές και χάρες σε σας, χωρίς να ζητά την αφοσίωσή σας;

Από πού, λοιπόν, να ξεκινήσεις τη νέα σου πορεία; Έλα στην ακολουθία της Ανάστασης, και κάνε τον κόπο να μείνεις μέχρι το τέλος. Εκεί, θ’ ακούσεις τον Κατηχητικό Λόγο, όπου ο Ιωάννης Χρυσόστομος μιλά σε εμάς με συγκλονιστική ευσπλαχνία: “Αν έχεις εργαστεί από την 1η ώρα, δέξου σήμερα το αρμόζον όφελος. Αν ήλθες μετά την 3η ώρα, γιόρτασε με ευχαρίστηση. Αν έφτασες μετά την 6η ώρα, μην αμφιβάλλεις. Αν έφτασες μόνο στην 11η ώρα, μην απελπίζεσαι. Ο Δεσπότης μας δέχεται τον έσχατο, και τον πρώτο, και τον τελευταίον ελεεί και τον πρώτο θεραπεύει”. Κι αν αργήσεις μιάμιση ώρα να γευτείς τις φλαούνες και τα κόκκινα αβγά, τι πειράζει; Δεν συμφωνήσαμε ότι η χαρά του Πάσχα δεν περιορίζεται στις φλαούνες;

ΞΕΝΟΦΩΝΤΑΣ ΧΑΣΑΠΗΣ PH.D.
[email protected]
Σύμβουλος και Εκπαιδευτής Στελεχών Επιχειρήσεων και Νέων