Στους αγώνες για αποτροπή και αντίσταση κατά του πραξικοπήματος, χλεύαζαν τους υπερασπιστές της νομιμότητας, παρακολουθούσαν αμέτοχοι την συνταγματική εκτροπή και επιβράβευσαν τους πραξικοπηματίες με την αδράνειά τους, αλλά σήμερα οικειοποιούνται τον κάθε μεμονωμένο αριστερό που αυθόρμητα τότε αγωνίστηκε
Μέσα στη δίνη της προεκλογικής αντιπαράθεσης έμελλε να ζήσουμε πολλά. Γνωρίζουμε, βέβαια, πλέον, καλά πως το χρήμα και η διαχρονική διαπλοκή των δύο «πόλων» που συναντώνται στον βερίγγειο πορθμό της ρατσιστικής και ανελεύθερης ΔΔΟ με κάποια ΜΜΕ καθορίζουν το τηλεοπτικό σκηνικό, το οποίο τώρα διανθίζεται από δύο υπερπαραγωγές: τη μεθοδευμένη αντιπαράθεση μεταξύ ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ σε όλα τα μήκη κύματος, αφ’ ενός, και την θορυβώδη, αντιφασιστική, δήθεν, έξαρση του κομμουνιστικού κόμματος της Κύπρου, αφ’ ετέρου. Στην ευρωπαϊκή, όμως, πραγματικότητα, την οποία αμφότεροι ευαγγελίζονται, οτιδήποτε προτείνεις, στοχεύεις και επικαλείσαι οφείλει να είναι συγκεκριμένο και ιδιαίτερα μετρήσιμο.
Όσο ένας φέρελπις ακροδεξιός ρατσιστής δεν μπορεί ποτέ να είναι συνειδητά πιστός χριστιανός, όσο ελληνικά ιδεώδη και εθνικισμός είναι και παραμένουν έννοιες ασύμβατες, όσο η υγιής έκφραση Ορθοδοξίας και η μισαλλοδοξία είναι αμοιβαίως εξαιρετέα γεγονότα, άλλο τόσο δεν μπορεί παρά να ηχεί σαν σχήμα οξύμωρο το αντιφασιστικό παραλήρημα από το κόμμα που προσκύνησε τον Σταλινισμό.
Για τους νεότερους που δεν πρόλαβαν να δουν το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» και τα στυγερά εγκλήματα που έκρυβε η βαριά σκιά του, δεν μπορεί να μην θυμίσουμε πως αυτά τα καθεστώτα, από τα οποία εμπνεύστηκε το κομμουνιστικό κόμμα της Κύπρου, τσάκιζαν την όποια αντίθετη άποψη απ’ όπου και αν προερχόταν. Αυτά τα καθεστώτα, στα οποία θήτευσαν οι διαχρονικοί ηγέτες τους, υπήρξαν -και εξακολουθούν να υπάρχουν- ρατσιστικά μέχρι αηδίας.
Οι μαζικές μεταναστεύσεις μετά την πτώση του σοβιετικού μπλοκ (εδώ τα λένε «μέτωπα», εκεί τα λένε «μπλοκ») μάς έφεραν σε επαφή με ομογενείς, οι οικογένειες των οποίων είχαν βαθιά χαραγμένες τις οδυνηρές εμπειρίες που βίωσαν γενιές Ελλήνων, Ποντίων, Αρμενίων και άλλων εθνικών μειονοτήτων στα βάθη της Σιβηρίας, στο ατέλειωτο σκοτάδι του πολικού κύκλου, απλά και μόνον επειδή έφεραν την δική τους εθνική ταυτότητα.
Αυτοί οι ετεροχρονισμένοι δημοκράτες, που όταν η ΕΔΕΚ ορθωνόταν ανάχωμα στα σχέδια της Χούντας την χλεύαζαν ως περίπου «γραφική», που όταν οι ΕΔΕΚίτες αντιστασιακοί όρθωναν μαζικά ανάστημα ενάντια στην κατάλυση της συνταγματικής τάξης και πάλευαν να κλείσουν με τα λαβωμένα κορμιά τους τις Κερκόπορτες, κρύφτηκαν στις σοβιετικές πρεσβείες και κανάκεψαν τους πραξικοπηματίες με γλυκό καρυδάκι για να πάρουν μπόι και θράσος και να εδραιωθούν ως το μεταπραξικόπημα που δολοφόνησε τον Δώρο Λοΐζου -του οποίου τον αγώνα και τις ρήτρες ενθυμούνται κατά το δοκούν- τολμούν σήμερα να συγκρίνουν τους διαχρονικούς αγώνες της ΕΔΕΚ για ελευθερία, ισοπολιτεία, ανάκτηση της κατεχόμενης γης και στοιχειώδη πανανθρώπινα δικαιώματα που να καταλύουν πραγματικά κάθε έκφραση ρατσισμού και φυλετικής διάκρισης, με εκείνα του νεοφασιστικού μορφώματος στην Κύπρο!
Και έμπλεοι αντιφασιστικού, τάχα μου, οίστρου ωρύονται κατά του ΕΛΑΜ, το οποίο, μεθοδευμένα, με τις αλλαγές στο εκλογικό μέτρο, οι ίδιοι έσπρωξαν στη Βουλή! Και του δίνουν δεκανίκια φανατισμένης αντίδρασης για να συσπειρώσουν τον δικό τους απογοητευμένο λαό, αλλά και για να συσπειρώσουν τον φασισμό τον ίδιο.
Η καπηλεία του ΑΚΕΛ
Βρήκε, λοιπόν, αίφνης νόημα ζωής και καπηλείας το ΑΚΕΛ του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού και επιδίδεται σε πολύ καλά πλασαρισμένο, αντιφασιστικό, τάχα μου, αγώνα. Ενδιαφέρεται, τάχα μου, να μην εκλεγεί το νεοφασιστικό μόρφωμα, ως και να είχε να παραθέσει περγαμηνές αντιφασιστικού αγώνα. Ο αγώνας κατά του φασισμού, όμως, επιμετράται και ποσοτικά και ποιοτικά. Συγκεκριμένα μεγέθη απαντούν στο πώς στέκεσαι και πώς έχεις λειτουργήσει απέναντι σε κάθε φασιστική έκφραση και νοοτροπία. Αλλά…
Στον πιο υπέροχο αντιαποικιακό αγώνα, ως συντεταγμένο κόμμα, υπήρξαν εμφαντικά απόντες!
Στους αγώνες για προάσπιση του νεόδμητου κράτους μας υπήρξαν επιδεικτικά ουδέτεροι και ισοπεδωτικοί, εφευρίσκοντας το ανιστόρητο «δικοινοτικές ταραχές», το οποίο σήμερα μετεξελίσσεται στο… «εκάμαμεν κι εμείς πολλά…».
Στους αγώνες για αποτροπή και αντίσταση κατά του πραξικοπήματος, χλεύαζαν τους υπερασπιστές της νομιμότητας, παρακολουθούσαν αμέτοχοι τη συνταγματική εκτροπή και επιβράβευσαν τους πραξικοπηματίες με την αδράνειά τους, αλλά σήμερα οικειοποιούνται τον κάθε μεμονωμένο αριστερό που αυθόρμητα τότε αγωνίστηκε.
Στον συνεχιζόμενο αγώνα κατά της κατοχής στέκουν απέναντι σε όσους επιμένουμε να μιλούμε για απελευθέρωση και απαλλαγή από τους εποίκους και τους στρατούς, συσχηματίζονται με τον κατακτητή και τον βάζουν μες στην αγκάλη τους.
Στην… άλλη τους αγκάλη, όμως, κλείνουν το κεφάλαιο -αφήνοντας τον Μαρξ να λέει τα δικά του - και αναδεικνύονται σε συμπρωταθλητές διαχρονικής διαπλοκής και νεοπλουτισμού, με απαύγασμα τα τελευταία τραγικά για τον «δικό τους» Συνεργατισμό.
Όταν ετεροχρονισμένοι "δημοκράτες" καπηλεύονται τις θυσίες ενός λαού, ο χρόνος παύει να υφίσταται και κάθε έκφραση γίνεται επίκαιρη. Ας φέρουν λοιπόν τα αντιφασιστικά τους μεγέθη κι ας έλθουν να αναμετρηθούμε. Η ηρωική μαρτυρία της ΕΔΕΚ ενάντια στον φασισμό βρίσκεται ήδη κάτω από την βάσανο της ιστορικής μνήμης. Και η μνήμη, όταν επιστρέφει, εκδικείται.
ΔΡ ΑΝΔΡΕΙΑΝΗ Δ. ΟΔΥΣΣΕΩΣ
Μέλος Π.Γ. Κ.Σ. ΕΔΕΚ
