Ο Δήμαρχος, η Magusa και το χάλι μας

Ο Ρομπέρτος Σαβεριάδης αναφέρεται στον αγώνα ποδοσφαίρου που διοργανώθηκε στην Πύλα, μεταξύ της Νέας Σαλαμίνας και της Μagusa:

«E, όχι και Μagusa, κύριε Δήμαρχε, η πόλη του Ευαγόρα, η κατεχόμενή μας Αμμόχωστος. Ντροπή και πάλι ντροπή. H N. Σαλαμίνα όπως και η Ανόρθωση, ήσαν τα δύο ποδοσφαιρικά σύμβολα της πόλης και επαρχίας της Αμμοχώστου.
Κάθε Κυριακή, θυμάμαι, γέμιζε ασφυκτικά το γήπεδο το ΓΣΕ (Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρα), όπου πήγαινε ο κόσμος να παρακολουθήσει την αγαπημένη του ομάδα.

Μετά την εισβολή του 1974 και κατοχή υπό των Τούρκων της πόλης της Αμμοχώστου, τα δύο σωματεία μεταφέρθηκαν προσωρινά στη Λάρνακα. Η ψυχή τους όμως παρέμεινε στην αγαπημένη τους πόλη, την Αμμόχωστο.

Δεν πήγε, λέει ο κ. Ακιντζί, να παρακολουθήσει τον αγώνα. Φαίνεται δεν του άρεσε το γήπεδο.

Κύριε Δήμαρχε της κατεχόμενης Αμμοχώστου (όχι Μagusa), όταν η ελληνοκυπριακή πάσης λογής ηγεσία, χωρίς έμπνευση και ανίκανη, δέχεται για τόσα χρόνια τα καμώματα του κάθε Ακιντζί, γιατί να έχουμε την απαίτηση να μας σεβαστούν και να μας βοηθήσουν οι ξένοι, που, στο κάτω-κάτω, και αυτοί τα συμφέροντά τους μόνο εξυπηρετούν;

Το άνοιγμα του οδοφράγματος της Δερύνειας, σας είχα πει κ. Δήμαρχε, θα σπεύσουν να το εκμεταλλευτούν οι Τούρκοι με τον σταδιακό εποικισμό ολόκληρης της πόλης της Αμμ/στου, αναμένοντας τις χιλιάδες των τουριστών, από Αγία Νάπα και Πρωταρά. Μιλούμε βέβαια για πολλά λεφτά.

Υπάρχουν λαοί που τους αξίζει να ζουν σκλάβοι. Είναι οι λαοί αυτοί που αρνιούνται να πολεμήσουν για τη λευτεριά τους. Επειδή σκλάβοι ευημερούν».

Η αρμονία της φύσης

Ο Νίκος Ρώσσος μάς καλεί, την επόμενη φορά που θα βρεθούμε στην ύπαιθρο, να προσέξουμε τη μεγάλη αρμονία που εμφανίζουν οι σχηματισμοί των φυτών και των δέντρων:

«Ας ξεκινήσουμε με ένα πεύκο στο δάσος, στηρίζεται στον κορμό του, στη συνέχεια βλέπουμε τα κλωνάρια που στηρίζονται στον κορμό. Από κάθε κλωνάρι ξεπετάγονται οι νύχοι που προβάλλουν αραδιασμένοι σε ίσες αποστάσεις όπως ένα ωραίο μπουκέτο. Όλα είναι ρυθμισμένα με μεγάλη επιμέλεια.

Κατεβαίνουμε στο έδαφος για να θαυμάσουμε τις ωραίες κίτρινες μαργαρίτες, πλαισιωμένες από μια συντροφιά από φουντωτά χορταράκια βαλμένα σ’ έναν κύκλο από δέκα με δώδεκα κλαριά. Δίπλα μας τραβά την προσοχή ένας θάμνος, που κάθε του κλωνάρι αποτελείται από πλατιά αρμονικά φύλλα. Δεν μας ξεφεύγουν οι ανθοί που πλημμύρισαν την πορτοκαλιά, ούτε τα ωραία λουλούδια στη μεγάλη τους καταπληκτική ποικιλία.

Αναρωτήθηκα, λοιπόν, πώς όλος αυτός ο πλούτος μας ήρθε. Σκέφτηκα πως δημιουργείται ένα σπίτι. Ξεκινά με την πρόσκληση προς τον αρχιτέκτονα να μας ετοιμάσει τα σχέδια. Θα του πούμε τι ποσό διαθέτουμε, τι μέγεθος πρέπει να έχει, πόσα δωμάτια, αν η στέγη θα είναι με κεραμίδια ή από τσιμέντο, αν προτιμούμε τούβλα για τους τοίχους ή άλλο υλικό και πολλές άλλες πληροφορίες. Στη συνέχεια θα ζητηθούν οι προσφορές για να εξασφαλιστεί ο πιο συμφέρον εργολάβος.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι θα πρέπει να υπάρχει ο αρχιτέκτονας, ο εργολάβος, κάποιος για να φροντίσει να κτιστεί το σπίτι ή οτιδήποτε άλλο. Το ίδιο λοιπόν ισχύει και για τα φυτά, τα δένδρα και τα λουλούδια. Δεν είναι τυχαία η καταπληκτική αρμονία στον σχηματισμό τους, δεν γίνανε από μόνα τους.

Άρα πρέπει να αναζητήσουμε τον Αρχιτέκτονα όλων αυτών και άλλων δημιουργημάτων, που δεν είναι άλλος από τον Ουράνιο Πατέρα μας, τον Θεό της Δημιουργίας του Σύμπαντος, που έστειλε το γιο του Κύριον Ιησού Χριστό να μας φανερώσει τον τρόπο που πρέπει να ζούμε για να χαριστούμε την ωραία αιώνια Βασιλεία Του».

Τα αξέχαστα κοσμικά κέντρα της Λεμεσού

Ο Γιαννάκης Σ. Τσαγγαρίδης, αναπολώντας τα νεανικά του χρόνια, γράφει για τα αξέχαστα -για τον ίδιο- χορευτικά κέντρα της Λεμεσού:

«Ένα αναπόσπαστο μέρος των παιδικών και νεανικών μου χρόνων είναι τα παλιά αξέχαστα κοσμικά και χορευτικά κέντρα της χιλιοτραγουδημένης πόλης του γλεντιού και του καρναβαλιού ωραίας Λεμεσού τις περιόδους 1950-1975. Το καλοκαιρινό κοσμικό χορευτικό κέντρο «Το Ακρογιάλι» στην παραλία, εδώ όπου έπαιζαν ελληνικές και κυπριακές ορχήστρες και παρέλασαν μεγάλοι Έλληνες τραγουδιστές όπως οι Τόνυς Μαρούδας και Σώτος Παναγόπουλος συνοδεία βιολιού και κλαρίνου από τον αθάνατο Μιχαλάκη Γιασεμίδη.

Το «Μπριττάνια», Φραγκίσκου Ρούσβελτ, χορευτικό, οικογενειακό και μπουζουξίδικο κοντά στη ΚΕΟ, «Ο Κήπος του ψαρά», το χειμερινό και το καλοκαιρινό στον Δημόσιο Κήπο, οικογενειακό, κοσμοπολίτικο γλέντι, τραγούδι, χοροί, ακόμη και μπουζούκι, τραγουδούσαν οι αξέχαστοι Γιάννης Βογιατζής, Ζαγοραίος κ.ά. Του «Πεγιάζη» στη Γερμασόγεια, εδώ όπου πήγαινε η αριστοκρατία με κυπριακές και ελληνικές ορχήστρες.

Εδώ τραγούδησαν οι Μάγια Μελαγία, Φώτης Δήμας κ.ά. και έπαιζε μπουζούκι ο γνωστός Μέλιος Στυλιανού. Το «Φουρνούι» στην Πλατεία Ηρώων με τον γνωστό Ηρακλή στο μπουζούκι και τη Δήμητρα στο τραγούδι. Το Ξενοδοχείο Αστήρ με κυπριακές και ελληνικές ορχήστρες ειδικά για τη Νεολαία του 1960-1970, έπαιζαν τα νεανικά συγκροτήματα PRG και ACES Βαρωσίων, με διαγωνισμούς μοντέρνων χορών «Σιέικ», Latin music κ.ά.

Το «Συρτάκι», χορευτικό, οικογενειακό στη Λεωφόρο Μακαρίου, με ιδιοκτήτη τον αξέχαστο Νίκο Καζαντζίδη και τον ηθοποιό Γιώργο Ζένιο, τραγουδιστή και με βιρτουόζο μπουζουξή τον Μέλιο Στυλιανού από τον Κάτω Μύλο και μετέπειτα διευθυντή του Ξενοδοχείου και του Καμπαρέ Ίσλαντ στην Πλατεία Ηρώων, το «Καστέλλα» στην παραλία, επίσης χορευτικό κέντρο με ορχήστρες κυπριακές των Μπόνη, Γιασεμίδη και του Λογγίνου, όπου πήγαιναν οι ερωτευμένοι να χορέψουν τα μεθυστικά τανγκό και βαλς της εποχής και οργάνωναν διαγωνισμούς χορών. Τραγουδούσαν η Γιοβάννα και ο αξέχαστος Νίκος Γούναρης.

Αυτά αναπολώ, αλλά λυπούμαι που δεν μπορώ να τα ξαναζήσω!».

Ποιου η ευθύνη καταστολής θορυβωδών οχημάτων;

Ο Αδάμος Κόμπος, δημοτικός σύμβουλος της ΕΔΕΚ Λεμεσού, θίγει το πρόβλημα των θορυβωδών οχημάτων και ζητά μιαν απάντηση από τον αρμόδιο Υπουργό:

«Για χρόνια πολεμούσα με άρθρα και επιστολές μου στον Τύπο, όπως και με επιστολές μου προς τους αρμοδίους υπουργούς διαφόρων κυβερνήσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας, για το θέμα των θορυβωδών οχημάτων, αυτοκινήτων και μοτοσικλετών, χωρίς να καταφέρω οτιδήποτε μέχρι σήμερα. Συνεχίζεται αυτή η πολύ ενοχλητική κατάσταση με τους ανεγκέφαλους νεαρούς να εφαρμόζουν στα οχήματά τους θορυβώδη εξώστ, προκαλώντας σ’ όλους εμάς ψυχική και άλλη διαταραχή.

Όμως, μετά από τόσα χρόνια, πήρα την απάντηση από το στόμα του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως, κυρίου Ιωνά Νικολάου, ο οποίος απερίφραστα μου είπε ότι δεν είναι δουλειά της Αστυνομίας να κυνηγά του οδηγούς των θορυβοποιών οχημάτων. Καλά, του λέω, ποιος θα κάνει αυτήν τη δουλειά της καταστολής αυτών των παρανομιών των ανεγκέφαλων και χαμένων νεαρών; Δεν γνωρίζω, μου απαντά. Συνεχίζοντας, του λέω «δώσε μου το δικαίωμα σαν εθελοντής αστυνομικός, μαζί μ’ έναν κανονικό αστυνομικό, και σε μια βδομάδα εάν δεν εξαφανίσω όλους αυτούς τους αθλίους παρανομούντες εγώ θα βάλω σκουλαρίκια και να περιφέρομαι στη Λεμεσό». Και πάλιν η απάντησή του ήταν «όχι, δεν γίνεται».

Άρα, τι να υποθέσω μ’ αυτήν την απροθυμία του πολιτικού υπευθύνου του Σώματος εκείνου, που είναι εντεταλμένος να απαιτήσει με κάθε τρόπο την εφαρμογή των υπαρχουσών νομοθεσιών; Μήπως χρειαζόμαστε γι’ αυτήν την περίπτωση να φέρουμε μισθοφόρους από το εξωτερικό; Περιμένω μιαν απάντηση, κύριε Υπουργέ».

Ο Κύπριος οδηγός

Ο Κυριάκος Πολυκάρπου γράφει για τη νοοτροπία του Κύπριου οδηγού, με αφορμή την αύξηση των θανατηφόρων τροχαίων δυστυχημάτων:

«Με αφορμή την πρόσφατη εβδομάδα εκστρατείας ελέγχου μοτοσικλετιστών και μοτοποδηλάτων, ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως Ιωνάς Νικολάου υπογράμμισε την ανάγκη διαμόρφωσης μιας νέας επικοινωνιακής στρατηγικής για καλλιέργεια οδικής συνείδησης. Ο Υπουργός επικαλέστηκε τα ευρήματα μελέτης, σύμφωνα με την οποία ο Κύπριος οδηγός «παρουσιάζεται ως βιαστικός, ανυπόμονος, απρόσεκτος, που παραβλέπει τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας εντός Κύπρου και δεν σέβεται τους υπόλοιπους χρήστες του οδικού δικτύου. Αντιθέτως, ο Κύπριος οδηγός φαίνεται να παρουσιάζει υποδειγματική οδική συμπεριφορά και να τηρεί τους κανόνες κατά γράμμα όταν βρίσκεται στο εξωτερικό».

Το εύρημα της έρευνας καταγράφει μια μεγάλη αλήθεια. Στην Κύπρο μεγαλώσαμε με τη νοοτροπία ότι με ένα τηλεφώνημα σε έναν συγγενή, φίλο ή κουμπάρο που εργάζεται στην Αστυνομία ή γνωρίζει κάποιον από την Τροχαία, η παράβασή μας θα διαγραφεί. Αυτή η αντίληψη είναι μέσα στο DNA μας και, δυστυχώς, δυσκολευόμαστε να την αποβάλουμε, παρά τις δραστικές αλλαγές που έγιναν τα τελευταία χρόνια.

Εξαιτίας αυτής της αντίληψης, που βασίζεται στην ατιμωρησία, η κυπριακή κοινωνία γεννά οδηγούς με επιθετική συμπεριφορά. Η οδική συνείδηση δεν καλλιεργείται μόνο με εκστρατείες και λόγια. Χρειάζεται και η αυστηρότητα του νόμου, τον οποίο ο Κύπριος έδειξε ότι τηρεί όταν βρίσκεται στο εξωτερικό προφανώς όχι από σεβασμό αλλά από φόβο, διότι εκεί γνωρίζει ότι δεν θα του χαριστεί κανένας. Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο φόβος φέρνει κόλαση, λέει μια λαϊκή παροιμία, η οποία φαίνεται να ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωσή μας».

Ευρώπη, ΝΑΤΟ, Τουρκία συγκατέχουν το Κάρμι

Ο Κλεάνθης Ερωτοκρίτου μιλά για το χωριό Κάρμι, που βρίσκεται στον Πενταδάκτυλο και τους σημερινούς κατοίκους του:

«Το χωριό Κάρμι πριν από το 1974 ήταν καθαρά ελληνικό χωριό, κτισμένο ψηλά στον Πενταδάκτυλο, σε ένα μαγευτικό καταπράσινο περιβάλλον με θέα την Κερύνεια και το γαλάζιο της κερυνειώτικης θάλασσας.

Οι σημερινοί “κάτοικοι” της κοινότητας, γύρω στους 2000, είναι εξολοκλήρου Ευρωπαίοι σφετεριστές των περιουσιών μας, κυρίως Άγγλοι και Γερμανοί απόμαχοι λόρδοι, στρατηγοί, διπλωμάτες, πρεσβευτές, κ.λπ. με τα παιδιά και τα εγγόνια τους, κατέχουν ευρωπαϊκό διαβατήριο και έχουν όνομα και επίθετο, που μόνο συγκατακτητές και κλεπταποδόχοι μπορούν να χαρακτηριστούν.

Όλοι αυτοί οι Ευρωπαίοι είναι φίλοι και σύμμαχοι των Τούρκων, που τους έχουν παραχωρηθεί ως αντάλλαγμα, παράνομα, τα σπίτια και η γη τον νόμιμων Ε/κ κατοίκων, δωρεάν ή σε χαμηλές τιμές, για τη βοήθεια και υπηρεσίες που πρόσφεραν στον Αττίλα πριν και μετά το 1974 για ανάκτηση της Κύπρου εις βάρος του κυπριακού λαού. Σήμερα η Κ/Δ αυτούς τους Ευρωπαίους τους προσφέρει δωρεάν ιατρική περίθαλψη και άλλες διευκολύνσεις, η δε Ευρώπη αναπτύσσει οικονομικά με δισεκατομμύρια ευρώ το Κάρμι και την κατεχόμενη Κύπρο. Χωρίς καμία αντίδραση από τις εκάστοτε κυβερνήσεις τα τελευταία 45 χρόνια!!!

Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής, η κοινότητα κατελήφθη από τον τουρκικό στρατό στις 24 Ιουλίου 1974, σε περίοδο εκεχειρίας που δεν σεβάστηκαν καθόλου. Οι περισσότεροι κάτοικοι, γύρω στους 700 εγκλωβίστηκαν, στο χωριό και συνελήφθησαν από τα τουρκικά στρατεύματα. Τους μεν άντρες τούς μετέφεραν στις φυλακές της Τουρκίας για τρεις μήνες, τα δε γυναικόπαιδα τα εκδίωξαν βίαια μετά από μια εβδομάδα στις ελεύθερες περιοχές με τα ρούχα που φορούσαν! Έκτοτε, οι τουρκικές δυνάμεις κατοχής και η παράνομη κατοχική διοίκηση εμποδίζουν την επιστροφή τους».

Τα αήθη σχόλια και οι διαστρεβλώσεις της Ιστορίας

Ο Πρόεδρος του Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης (ΚΕΑ) Κύπρου, Κρίνος Ζ. Μακρίδης, αναφέρει πως οι δύο εθνικές επέτειοι ανέδειξαν δύο εντελώς διαφορετικές όψεις της κυπριακής κοινωνίας:

«Από τη μια ήταν οι συμπατριώτες μας, που όχι μόνο τίμησαν τις επετείους ολόψυχα και συμμετείχαν στις εκδηλώσεις, αλλά δήλωσαν κιόλας ότι, τιμώντας το αθάνατο ΄21 και το έπος του 1955, αναπτερώθηκε το ηθικό τους, αναβαπτίστηκαν στα νάματα της φυλής και ένιωσαν πραγματικά Έλληνες, έτοιμοι για νέους αγώνες. Τα λεγόμενα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης πλημμύρισαν από ελληνικές σημαίες, εικόνες από την Επανάσταση του 1821 και τον αγώνα του 1955, φωτογραφίες των ηρώων, γνωμικά με τα λόγια τους και υποσχέσεις πως ο αγώνας τους θα συνεχιστεί.

Από την άλλη, γίναμε μάρτυρες αυτού που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια και στην Κύπρο και στην Ελλάδα, του θλιβερού φαινομένου να λοιδορούνται οι εθνικοί αγώνες, να διακωμωδούνται, να αμφισβητούνται ιστορικά στοιχεία, ιστορικές πραγματικότητες και ήρωες που χρωστούμε στη θυσία τους τη ζωή και ύπαρξή μας.

Και έτσι φθάσαμε στο σημείο, εκτός από την αθεΐα, να ακούμε αίολα επιχειρήματα και επιστημονικά αβάσιμους ισχυρισμούς, περιβεβλημένους με επιστημονική αληθοφάνεια, που μόνο σκοπό έχουν να μειώσουν τον Ελληνισμό, τις θυσίες και τα επιτεύγματά του.

Ακούσαμε ότι πολλοί από τους αγωνιστές του 1821 ήταν Αλβανοί, ότι το κρυφό σχολειό δεν υπήρξε ποτέ, ότι η οθωμανική αυτοκρατορία ήταν ανεκτική με τις μειονότητες της επικράτειάς της, ότι η Επανάσταση του 1821 κερδήθηκε επειδή αναμείχθηκαν οι ξένοι, όπως στη ναυμαχία του Ναυαρίνου.

Ακούσαμε ότι ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ πρόδωσε τον Αυξεντίου και τον Μάτση, επειδή τους ζήλευε και φοβόταν ότι θα ήταν ανταγωνιστές του, ακούσαμε ότι ο Μακάριος τελικά αποδέχτηκε τις συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου, επειδή τον εκβίαζαν οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες με αποκαλύψεις προσωπικών του αμαρτημάτων.

Ακούσαμε πολλές αηδίες, πολλά αήθη σχόλια, πολλές διαστρεβλώσεις.

Είδαμε τον εχθρό να μας κατακτά χωρίς όπλα, αναίμακτα.

Αλλά εμείς, ως εμπροσθοφυλακή, συνεχίζουμε τον αγώνα της αντίστασης του Ελληνικού Έθνους, επειδή πιστεύουμε στις δυνάμεις και δυνατότητες του Ελληνισμού και επειδή ξέρουμε ότι η μαγιά που υπάρχει είναι πανίσχυρη.

Ο αγώνας μας δεν θα σταματήσει, παρά μόνο όταν οι νέοι καταλάβουν πως πρέπει να είναι ιδιαιτέρως υπερήφανοι που είναι Έλληνες».