Οι κυβερνώντες, με πρόμαχο τον Χάρη Γεωργιάδη, ζουν στον δικό τους κόσμο, που δεν έχει καμία σχέση με τον πραγματικό κόσμο στον οποίο ζει η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού

Ο Χάρης Γεωργιάδης παρέλαβε τη σκυτάλη στο Υπουργείο Οικονομικών από τον Μιχάλη Σαρρή, ο οποίος θυσιάστηκε ως «άλλη Ιφιγένεια» -για να χρησιμοποιήσουμε μια φράση του Νίκου Αναστασιάδη- μετά που η Κυβέρνησή του συμφώνησε το καταστροφικό κούρεμα καταθέσεων.

Έκτοτε ο Χάρης Γεωργιάδης ανέλαβε να σηκώσει το -ομολογουμένως- πολύ βαρύ φορτίο της οικονομικής πολιτικής, σε συνθήκες οικονομικής και τραπεζικής καταστροφής που προκάλεσε το κούρεμα καταθέσεων. Με το χαρακτηριστικό ύφος του προωθεί και εφαρμόζει ένα μοντέλο οικονομίας, στο οποίο οι κυβερνώντες ομνύουν δογματική πίστη και αφοσίωση. Με αυτήν την έννοια, ο Χάρης Γεωργιάδης μπορεί να αφήνει τη δική του σφραγίδα στην πολιτική που εφαρμόζεται, πλην όμως αυτή δεν είναι δική του, αλλά των κυβερνώντων. Επομένως, οι ευθύνες για την οικονομική πολιτική δεν είναι προσωπικές (υπάρχουν κι αυτές οι ευθύνες), αλλά πρωτίστως συλλογικές της Κυβέρνησης και του κυβερνώντος κόμματος.

Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά αυτής της πολιτικής;

1. Εφαρμογή μιας μονόπλευρης και ψευδεπίγραφης δημοσιονομικής πειθαρχίας. Μονόπλευρη, επειδή κατ’ ουσίαν η πειθαρχία -η οποία μετατρέπεται σε αναλγησία- εφαρμόζεται μόνον όταν οι δαπάνες αφορούν ανάγκες των πολιτών και της κοινωνίας. Οι κυβερνώντες, με άλλοθι την οικονομική κρίση, απέκοψαν κονδύλια από κοινωνικές πολιτικές και προγράμματα, γεγονός που έπληξε καίρια το κοινωνικό κράτος και το βιοτικό επίπεδο του λαού. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την αναστολή των στεγαστικών και προσφυγικών προγραμμάτων, τη συρρίκνωση των παροχών και των επιδομάτων σε ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού, τη σοβαρή μείωση των δαπανών στην υγεία, την παιδεία, τον πολιτισμό και αλλού.

Η δημοσιονομική πειθαρχία είναι ψευδεπίγραφη, επειδή οι κυβερνώντες, σε αντίθεση με το τι κάνουν στις κοινωνικές πολιτικές, είναι πολύ γενναιόδωροι με τις τράπεζες, τους πλούσιους και τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα. Η στήριξη σε τράπεζες και το ξεπούλημα του Συνεργατισμού στην Ελληνική Τράπεζα εκτόξευσαν το δημόσιο χρέος από τα 15 δισεκατομμύρια ευρώ στα 23. Φόρτωσαν, δηλαδή, στους ώμους των φορολογουμένων και των επόμενων γενεών οκτώ ολόκληρα δισεκατομμύρια σε χρέος. Για να αντιληφθούμε τα μεγέθη, η αύξηση του χρέους ισούται σχεδόν με τον ετήσιο προϋπολογισμό του κράτους.

Με άλλα λόγια, οι κυβερνώντες κόβουν τα ψίχουλα της κοινωνικής πολιτικής και ρίχνουν δισεκατομμύρια στη μαύρη τρύπα των τραπεζών.

Επιπρόσθετα, με συνοπτικές διαδικασίες οι κυβερνώντες φρόντισαν να δώσουν όλα τα εργαλεία στις τράπεζες για εκποιήσεις, για πώληση δανείων, έδωσαν φορολογικές απαλλαγές σε τράπεζες και την ίδια ώρα, κατήργησαν τη φορολογία ακίνητης περιουσίας για τις μεγάλες αξίες στα ακίνητα, καθώς και τους φόρους κατανάλωσης στα αυτοκίνητα πολυτελείας.

Για την προστασία της πρώτης κατοικίας, της μικρομεσαίας επαγγελματικής στέγης και των μη βιώσιμων δανειοληπτών οι κυβερνώντες έμειναν στις δεσμεύσεις και τις διαβεβαιώσεις, οι οποίες δεν υλοποιήθηκαν ποτέ.

2. Η οικονομική πολιτική των κυβερνώντων χαρακτηρίζεται από ψευδολογίες, ανευθυνότητα, δογματισμό και έλλειψη ευθιξίας. Οι κυβερνώντες προεκλογικά δεσμεύονται για ό,τι σημαντικό απαιτεί η κοινωνία και μετεκλογικά αποδεσμεύονται με τη μεγαλύτερη ευκολία. Έτσι έκαναν με το κούρεμα καταθέσεων, έτσι έκαναν με τις ιδιωτικοποιήσεις των κερδοφόρων ημικρατικών οργανισμών, με τον Συνεργατισμό, τις εκποιήσεις και τα Μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια και με πολλά άλλα. Και δεν φτάνει που μετεκλογικά αλλάζουν άρδην τις πολιτικές τους και κάνουν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που δεσμεύτηκαν, όχι μόνο δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, αλλά τις ρίχνουν σε άλλους. Ακόμα και σήμερα, που βρισκόμαστε στον έβδομο χρόνο της διακυβέρνησής τους, δεν σταμάτησαν να φορτώνουν τα πάντα στην προηγούμενη κυβέρνηση. Με τον εμμονικό δογματισμό τους στις ιδιωτικοποιήσεις, προχώρησαν σε μιαν απίστευτα κακή συμφωνία για το Λιμάνι Λεμεσού, που οδήγησε σε μεγάλες απώλειες για το κράτος και την Αρχή Λιμένων, της οποίας η οικονομική βιωσιμότητα τέθηκε σε αμφιβολία.

3. Η οικονομική πολιτική των κυβερνώντων χαρακτηρίζεται από αδιαφάνεια, απληστία και ημετεροκρατία. Το πιο τρανταχτό παράδειγμα σ’ αυτόν τον τομέα αποτελεί η επιχείρηση που έχει στηθεί από τους κυβερνώντες με τα «χρυσά διαβατήρια». Τα εκατομμύρια είναι πάρα πολλά και τα επωφελούνται κύκλοι που βρίσκονται πέριξ του Προεδρικού και της Πινδάρου. Παρά το γεγονός ότι αυτή η επιχείρηση έχει προκαλέσει την αντίδραση Ευρωπαίων και άλλων κύκλων διεθνώς, οι οποίοι κατηγορούν την Κύπρο για ξέπλυμα χρήματος και παρά το γεγονός ότι η Κύπρος κατρακυλά στους δείχτες διαπλοκής και διαφθοράς, οι κυβερνώντες συνεχίζουν απτόητοι. Έφτασαν στο σημείο οι κυβερνώντες να κατηγορούν τους ξένους για σκοπιμότητες, όπως έκανε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, του οποίου το δικηγορικό γραφείο που φέρει το επίθετό του έχει ασχοληθεί με δεκάδες περιπτώσεις έκδοσης διαβατηρίων.

4. Οι κυβερνώντες, με πρόμαχο τον Χάρη Γεωργιάδη, ζουν στον δικό τους κόσμο, που δεν έχει καμία σχέση με τον πραγματικό κόσμο στον οποίο ζει η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού. Ο Χάρης Γεωργιάδης δεν χάνει ευκαιρία να διαφημίζει το «success story» που λέει ότι επιτεύχθηκε στην Κύπρο, παραγνωρίζοντας (ή αποσιωπώντας) το γεγονός ότι η χώρα μας είναι πρωταθλήτρια στην Ευρώπη στην εισοδηματική ανισότητα, την εργασιακή και κοινωνική ανισότητα και στον κίνδυνο φτώχιας.

Ο Χάρης Γεωργιάδης επανειλημμένα δήλωσε ότι δεν ανησυχεί για φούσκες στην Κύπρο ούτε και για τις τιμές των ενοικίων. Με ψυχρές και γεμάτες έπαρση δηλώσεις του τύπου «για τα ψηλά ενοίκια ευθύνονται οι νέοι που προτιμούν να ενοικιάζουν αντί να αγοράζουν στέγη» ή «το success story θα φανεί στο τέλος της θητείας της κυβέρνησης», συνεχίζει να προκαλεί την κοινωνία.

Το αποκορύφωμα, βέβαια, της προκλητικότητάς του -μαζί ασφαλώς και των κυβερνώντων- είναι στην περίπτωση της κατάρρευσης του Συνεργατισμού. Ο Χάρης Γεωργιάδης, στον οποίο αποδίδονται μεγάλες προσωπικές ευθύνες για την κατάρρευση, όχι μόνο δεν τις αποδέχεται, αλλά κτυπά και τα ρέστα του ισχυριζόμενος ότι το ξεπούλημα του Συνεργατισμού ήταν επωφελές για την οικονομία!!!

Απύθμενο θράσος και έπαρση από έναν ψυχρό εκτελεστή μιας αντιλαϊκής και ζημιογόνας πολιτικής.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ
Εκπρόσωπος Τύπου ΑΚΕΛ