Εκ του αποτελέσματος, οι επιδόσεις του Υπουργού ήταν άριστες. Άριστες διότι η οικονομία τρέχει με υψηλούς ρυθμούς, χωρίς ελλείμματα, η ανεργία είναι στο μισό σε σχέση με το 2013 και τα ΜΕΔ έχουν μειωθεί πιο κάτω από το μισό

Το μεγαλύτερο «πλην» ήταν η ενίσχυση των κεφαλαίων της Συνεργατικής Τράπεζας διότι πέρα από το βάρος που φορτώθηκε ο φορολογούμενος, η ενέργεια αυτή συνιστά άνιση μεταχείριση μεταξύ των πολιτών

Δεν είναι εύκολο να κρίνει κανείς κατά πόσον μια απόφαση είναι ορθή ή λανθασμένη, έστω και εκ των υστέρων, ακόμα και αν έχει στη διάθεσή του όλες τις πληροφορίες και τα δεδομένα κάτω από τα οποία έχει ληφθεί η απόφαση. Πόσω μάλλον, όταν καλούμαστε να κρίνουμε τον Υπουργό Οικονομικών μιας χώρας, ο οποίος παρέλαβε μια πολύ δύσκολη κατάσταση το 2013 και έπρεπε να τη διαχειριστεί χωρίς καθυστέρηση. Έκτοτε, ο Υπουργός Οικονομικών έλαβε πολλές δύσκολες αποφάσεις, οι οποίες ήταν μεν αντιλαϊκές, αλλά ωφέλιμες για την οικονομία και την κοινωνία.

Είναι πραγματικά εύκολο να ασκεί κανείς κριτική στον Υπουργό Οικονομικών για τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί, διότι απλώς οι αποφάσεις ήταν δύσκολες, και οι δύσκολες αποφάσεις δεν μπορεί να ικανοποιήσουν όλους. Θεωρώ ότι οι όποιες αποφάσεις δεν πρέπει να κρίνονται εκ των υστέρων, αλλά εκ του αποτελέσματος. Κρίνοντας λοιπόν εκ του αποτελέσματος, οι επιδόσεις του Υπουργού Οικονομικών στο πηδάλιο του Υπουργείου Οικονομικών ήταν άριστες.

Άριστες διότι η οικονομία τρέχει με υψηλούς ρυθμούς, χωρίς δημοσιονομικά ελλείμματα, η ανεργία είναι στο μισό σε σχέση με το 2013, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια εντός του τραπεζικού συστήματος, που κατά γενικήν ομολογίαν ήταν το μεγάλο αγκάθι του τραπεζικού συστήματος, έχουν μειωθεί πιο κάτω από το μισό.

Μπορεί τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια να συνεχίζουν να υφίστανται, όμως τα μισά είναι πλέον εκτός των ισολογισμών των τραπεζών, με αποτέλεσμα η χρηματοπιστωτική σταθερότητα της χώρας να ενισχύεται.

Η καλύτερη αξιολόγηση όμως είναι αυτή που προέρχεται από τη διεθνή κοινότητα, τους διεθνείς θεσμούς, όπως είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι οίκοι αξιολόγησης, στους οποίους βασίζονται αυτοί που μας δανείζουν. Διότι χωρίς τους επενδυτές που μας δανείζουν, η Κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να αναχρηματοδοτήσει τα χρέη που άλλοι δημιούργησαν, καθώς αυτά λήγουν. Με τις συνεχείς αναβαθμίσεις της κυπριακής Οικονομίας και τη βελτίωση του αξιόχρεου της Κυπριακής Δημοκρατίας, το κόστος μακροχρόνιου δανεισμού της Κυβέρνησης από τις αγορές έχει υποχωρήσει στο ιστορικό χαμηλό 2,7%.

Και η ανάπτυξη της οικονομίας συνεχίζεται, τα δημοσιονομικά πλεονάσματα διατηρούνται, και το δημόσιο χρέος μειώνεται (αν εξαιρέσει κανείς τον επιπρόσθετο δανεισμό για την εξαγορά των μη εξυπηρετούμενων δανείων της Κυπριακής Συνεργατικής Τράπεζας, μια ενέργεια που ήταν αναγκαία για να μη γίνουν οι εκποιήσεις). Άλλωστε, ήταν αίτημα όλων των κομμάτων να δημιουργηθεί ο «Φορέας Διαχείρισης Κόκκινων Δανείων». Διερωτώμαι γιατί φωνάζουν σήμερα ότι φορτώθηκε ο φορολογούμενος τα €3.5 δις που πλήρωσε η Κυβέρνηση για να αγοράσει τα δάνεια αυτά, αφού αυτοί πίεζαν την Κυβέρνηση να τα αγοράσει, και ακόμα πιέζουν την Κυβέρνηση να αγοράσει και τα μη εξυπηρετούμενα των άλλων τραπεζών.

Για να επιτευχθούν όμως τα πιο πάνω, χρειάστηκαν τολμηρές αποφάσεις, από μέρους του Υπουργού Οικονομικών, διότι ήταν αυτός που θα έπρεπε να φροντίσει να εφαρμοστούν. Θεωρώ ότι τα δύο μεγάλα «συν» του Υπουργού Οικονομικών ήταν, πρώτο η αποφασιστικότητά του να εφαρμόσει το μνημόνιο με φόντο τη δημοσιονομική πειθαρχία, με αποτέλεσμα τα δημοσιονομικά ελλείμματα να μετατραπούν σε πλεονάσματα, και δεύτερο, η διαχείριση της τραπεζικής κρίσης του 2018, που κατέληξε στη μεταφορά εργασιών της Κυπριακής Συνεργατικής Τράπεζας στην Ελληνική Τράπεζα. Ακόμα και οι μεγάλες συντεχνίες θεωρούν την κίνηση αυτή ως «μεταφορά εργασιών», και απαιτούν τη διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Δεν χάθηκε ούτε ένα ευρώ, ούτε μια θέση εργασίας, και ενισχύθηκε η χρηματοπιστωτική σταθερότητα.

Όμως, για να είμαστε δίκαιοι, ο Υπουργός Οικονομικών δεν ήταν τέλειος στο έργο του, αλλά διέπραξε και λάθη. Το μεγαλύτερο «πλην» θεωρώ πως ήταν η ενίσχυση των κεφαλαίων της Συνεργατικής Τράπεζας με €1.5 δις, το 2013, αλλά και η επιπρόσθετη ενίσχυση με €175 εκατομμύρια το 2015. Η ενίσχυση αυτή είχε γίνει συνειδητά για να αποφευχθεί «κούρεμα» καταθέσεων στον Συνεργατισμό και ήταν αποδεκτό απ' όλα τα κόμματα. Όμως ήταν λάθος, κατά την άποψή μου, διότι πέρα από το βάρος που φορτώθηκε ο φορολογούμενος, η ενέργεια αυτή συνιστά άνιση μεταχείριση μεταξύ των πολιτών. Διότι ενώ στις άλλες τράπεζες έγινε «κούρεμα», στον Συνεργατισμό δεν έγινε «κούρεμα» και τον λογαριασμό τον πλήρωσε ο φορολογούμενος πολίτης.

Το δεύτερο μεγάλο «πλην» του Υπουργού Οικονομικών είναι ότι αποδέχθηκε τη σταδιακή κατάργηση των περικοπών στους μισθούς των εργαζομένων του Δημοσίου, ένα τεράστιο κόστος για την Κυβέρνηση και τον φορολογούμενο. Θεωρώ ότι οι μισθοί στο Δημόσιο πρέπει να συγκλίνουν με τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, διότι η μεγάλη ψαλίδα που συντηρείται σήμερα προκαλεί τεράστια στρέβλωση στην αγορά εργασίας. Υπάρχει τεράστιος ανταγωνισμός για μια θέση στο Δημόσιο και αυτό προκαλεί και κοινωνικό κόστος. Βέβαια, δεν είμαι σίγουρος κατά πόσον ο Υπουργός Οικονομικών θα μπορούσε να αποφύγει τις πιο πάνω ενέργειες, διότι όπως αναφέραμε και στην αρχή του άρθρου, οι αποφάσεις θα πρέπει να αξιολογούνται με βάση όλα τα δεδομένα, που μπορεί να μην γνωρίζουμε.

ΜΑΡΙΟΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Βουλευτής του Δημοκρατικού Συναγερμού
[email protected]