Καθεδρικός Ναός στον Δημόσιο Κήπο

Ο Χάρης Φ. Σοφοκλέους, Σύμβουλος Εταιρικής και Ερευνητής Πολιτικής Επικοινωνίας και Υπ. Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Νεάπολις και Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, αναφέρεται στο ζήτημα ανέγερσης καθεδρικού ναού στον δημόσιο κήπο της Πάφου:

«Είδαμε εσχάτως και κατά περίεργο τρόπο -έπειτα από κάποια χρόνια και αφού μεσολάβησε η ανταλλαγή της επίμαχης έκτασης με αντίστοιχη κρατική γη- να επέρχεται δριμύτερο στην επικαιρότητα το ζήτημα ανέγερσης καθεδρικού ναού στον χώρο του δημόσιου κήπου της Πάφου. Δεν θέλω να είμαι απόλυτος ως προς το τι πρέπει και το τι δεν πρέπει να γίνει και στο κατά πόσον επιβάλλεται ή έστω ενδείκνυται η ανέγερση ναού στο συγκεκριμένο σημείο, πέραν τούτου όμως πιστεύω ακράδαντα ότι η συγκεκριμένη περιοχή, η οποία αποτελεί τοπόσημο και σήμα κατατεθέν για την πόλη της Πάφου, χρειάζεται ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό χειρισμό και κατ’ επέκτασιν ιδιαίτερο σεβασμό.

Πέρα από τον αρνητικό περιβαλλοντικό αντίκτυπο και τον περιορισμό του πρασίνου, που αναμένεται να επιφέρει μια τέτοια ενέργεια, πιστεύω ότι ένα κτίσμα ομοίωμα, για να μην πω κακέκτυπο βυζαντινού ναού, με τρούλους και υπερυψωμένα κωδωνοστάσια, όπως αυτό που φαίνεται σε σχετική εικόνα που είδε το φως της δημοσιότητας, θα συνιστά χειρίστου βαθμού βεβήλωση του χώρου και επιβάρυνση της αισθητικής του τοπίου και θα πλήττει ανεπανόρθωτα τη μοναδική εικόνα της περιοχής.

Επιπλέον, πιστεύω ότι η ανέγερση κακέκτυπων κτισμάτων, οποιασδήποτε μορφής και οποιασδήποτε χρήσης, δεν συνάδει ποσώς ούτε με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του προσφάτως αναβαθμισμένου περιβάλλοντος χώρου, αλλά ούτε με την ιστορική παρακαταθήκη της περιοχής και το στίγμα που έχουν αφήσει στην περιοχή χαρισματικές μορφές του παρελθόντος, όπως ο Χριστόδουλος Γαλατόπουλος, του οποίου παρεμπιπτόντως είδαμε έπειτα από την ανάπλαση του ευρύτερου χώρου να καταργείται (ελπίζω προσωρινά) και η οδός που φέρει το όνομά του επί του συγκεκριμένου σημείου…

Τέλος, πιστεύω ότι τα έργα υποδομής έχουν πιο στέρεα θεμέλια και είναι πιο ωφέλιμα και ουσιαστικά, όταν εδράζονται αφενός πάνω σε σαφείς παρακαταθήκες και όταν σέβονται την ιστορία και τις ιστορικές καταβολές και αφετέρου όταν λαμβάνουν υπόψη τις προοπτικές και το ευοίωνο μέλλον του τόπου, για τον οποίο προορίζονται...».

Άμεση ανάγκη για δεύτερη Τεχνική Σχολή στην Πάφο

Ο Διευθυντής Τεχνικής και Επαγγελματικής Σχολής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης Πάφου, Θεόδωρος (Άκης) Φ. Ηλία, γράφει για την άμεση ανάγκη δημιουργίας δεύτερης Τεχνικής Σχολής στην Πάφο:

«Στην Τεχνική και Επαγγελματική Σχολή Εκπαίδευσης και Κατάρτισης Πάφου φοιτούν σήμερα 595 μαθητές, παρά το γεγονός ότι η δυνατότητα της Σχολής είναι για 500 μαθητές. Αυτό, όπως είναι φυσικό, δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στη λειτουργία του σχολείου. Μερικά τέτοια προβλήματα είναι η ομαλή λειτουργία του ωρολογίου προγράμματος, η έλλειψη εργαστηρίων και ειδικών αιθουσών, προβλήματα στην εφαρμογή των προγραμμάτων στήριξης των μαθητών, προβλήματα στη διοίκηση, στην προσφορά εξειδικευμένης βοήθειας και πολλά άλλα.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των εκπαιδευτικών, αλλά και την εφαρμογή ειδικών προγραμμάτων για προσφορά εξειδικευμένης και επιπρόσθετης βοήθειας στους μαθητές, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι σοβαρά και πολυδιάστατα. Το λυπηρό, αλλά παράλληλα και ανησυχητικό είναι ότι αρκετοί μαθητές αναγκάζονται να φοιτήσουν σε λύκεια, κάνοντας “επιλογές ανάγκης”, αφού είναι αδύνατον να εξασφαλίσουν θέση στην Τεχνική Σχολή Πάφου.

Όλες οι άλλες επαρχίες της Κύπρου διαθέτουν από τρεις Τεχνικές Σχολές η καθεμία, οι οποίες δίνουν την ευχέρεια σε όλους τους μαθητές των επαρχιών αυτών να φοιτήσουν στον κλάδο και ειδικότητα που επιθυμούν. Αυτό φυσικά δεν μπορεί να γίνει στην επαρχία της Πάφου, δημιουργώντας έτσι μαθητές δυο ταχυτήτων. Η λειτουργία κάποιων ειδικοτήτων που θα συστεγάζονται με άλλο λύκειο της επαρχίας μας αποτελεί πρόχειρη λύση, η οποία δεν θα επιλύσει το πρόβλημα, αλλά θα δώσει επιφανειακές απαντήσεις. Με αυτήν τη λύση επιλέγουμε γι' ακόμη μια φορά τη μετριότητα. Επιλέγουμε την εύκολη, αλλά σίγουρα όχι την ποιοτική λύση στο πρόβλημα. Το κρίσιμο, όμως, ερώτημα είναι: Εάν αφορούσε τα δικά μας παιδιά, την ίδια απόφαση θα παίρναμε;

Άμεσα, λοιπόν, και χωρίς άλλη καθυστέρηση θα πρέπει να γίνει σχεδιασμός για μία νέα Τεχνική Σχολή στην Πάφο. Στη συνέχεια, το έργο θα μπορούσε να χωριστεί σε δυο φάσεις. Η πρώτη φάση να υλοποιηθεί άμεσα, ώστε η νέα Τεχνική Σχολή να έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει 250 περίπου μαθητές. Εάν σε μερικά χρόνια ο αριθμός των μαθητών που επιλέγουν την Τεχνική Εκπαίδευση συνεχίσει να αυξάνεται, τότε να προχωρήσει η υλοποίηση της δεύτερης φάσης.

Έτσι, με μικρότερο κόστος θα μπορέσει άμεσα να υλοποιηθεί η ανέγερση νέας Τεχνικής Σχολής. Ταυτόχρονα, θα δοθεί η δυνατότητα στους μαθητές της Πάφου να κάνουν τις επιλογές που επιθυμούν, ενώ παράλληλα θα έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με τους συμμαθητές τους στις υπόλοιπες επαρχίες της Κύπρου».

Ανάπλαση της ανθρώπινης φύσης μέσω της τεχνολογίας

Ο Χαράλαμπος Μερακλής αναφέρεται στην ανάπτυξη της σύγχρονης τεχνολογίας και στην επίδρασή της στη ζωή των ανθρώπων:

«Βρισκόμαστε απέναντι σε μια κυριολεκτικά ποιοτική μετάλλαξη της σύγχρονης τεχνολογίας, που ξεκινά από τη Βιοπληροφορική, την τεχνητή Νοημοσύνη, τη Γενετική Μηχανική και φθάνει μέχρι τη Βιοϊατρική, που σχετίζεται άμεσα με τη διατήρηση και όχι με την ανάπτυξη των ανθρώπων.

Ενώ η ανθρωπότητα διανύει μια πολύχρονη οικονομική - κοινωνική κρίση και μια πλανητική οικολογική υποβάθμιση, οι υπεραισιόδοξοι βιο-ανανεωτές τονίζουν ότι θα υπάρξει μια συνολική βελτιωμένη κατάσταση για τους περισσότερους ανθρώπους από την ανοδική πορεία των ανθρωπίνων κοινωνιών παρά την εργασιακή υποτίμηση της παραγωγικής αξίας των ανθρώπων σε σχέση με τα μηχανικά τους υποκατάστατα, τη μείωση των εργασιακών αποδοχών, της ανόδου της ανεργίας, της υποβάθμισης των υφιστάμενων κοινωνικών παροχών και των ανασφαλειών που θα προκύψουν από τις νέες οικολογικές καταστροφές, τις νέες επιδημίες που θα πλήξουν τον πλανήτη καθώς επίσης και τη βεβαρημένη ζωή που θα έχουν οι άνθρωποι στις μεγαλουπόλεις.

Σ’ αυτούς τους αισιόδοξους για το μέλλον των ανθρώπων είναι ο κορυφαίος Σουηδός γιατρός Hans Rosling, ειδικός στη διεθνή υγεία, και ο διάσημος Βρετανός βιολόγος Matt Ridley, που επισημαίνουν πως η άγνοια σχετικά με τον σύγχρονο κόσμο είναι τόσο διαδεδομένη και επίμονη και πως οι σύγχρονοι και διαρκώς ενημερωμένοι άνθρωποι δίδουν στις πλείστες περιπτώσεις λανθασμένες απαντήσεις στα περισσότερα προβλήματα της ανθρωπότητας ή για την τρέχουσα κατάσταση του πλανήτη.

Επίσης επισημαίνεται πως ο βασικός αποφασιστικός παράγοντας για την ταχύτατη βιοκοινωνική και πολιτισμική εξέλιξη του είδους μας ήταν η προδιάθεση των ανθρώπων να ανταλλάσσουν μεταξύ τους προϊόντα - υπηρεσίες - ιδέες.

Η ειδοποιός διαφορά των σύγχρονων ανθρώπων (Homosapiens) από τους μακρινούς μας προγόνους ή από τα πιο συγγενικά αλλά εξαφανισμένα είδη ανθρώπων (Νεάντερταλ) δεν ήταν γονιδιακή ή εγκεφαλική αλλά μάλλον κοινωνική, η οποία προήλθε από την κοινωνική συνεργασία, καταμερισμό εργασίας και από την παραγωγή - ανταλλαγή εξειδικευμένων προϊόντων, η οποία δεν παρατηρήθηκε σε άλλα πρωτεύοντα.

Αυτήν τη συλλογική νοημοσύνη και δημιουργικότητα την έζησε ο άνθρωπος στις 11 χιλιάδες χρόνια της πορείας του με επιτυχία, που ξεκινά από τη γεωργική και κτηνοτροφική του επινόηση, μέχρι τη σημερινή υπερτεχνολογική εποχή της πλανητικής δικτύωσης, παρά τις μεγάλες κρίσεις που είχε στην πορεία του.
Το μεγάλο ερώτημα που αιωρείται είναι εάν θα ζήσουμε μια σταδιακή απανθρωποίηση του ανθρωπίνου είδους ή βιοτεχνολογικά θα βιώσουμε λύσεις των πλανητικών προβλημάτων».

Κανένας δεν νοιάζεται για το περιβάλλον

Ο Κυριάκος Πολυκάρπου επισημαίνει ότι παρατηρείται αδιαφορία για το περιβάλλον από την κοινωνία, τις Κοινοτικές Αρχές, τις Επαρχιακές Διοικήσεις και τις Περιβαλλοντικές Οργανώσεις:

«Υποτίθεται ότι η προστασία του περιβάλλοντος θα έπρεπε να απασχολεί γενικότερα την κοινωνία μας. Υποτίθεται ότι η οικολογική συνείδηση θα έπρεπε να καλλιεργείται μέσα μας απ’ τα πρώτα βήματά μας σ’ αυτόν τον κόσμο. Και υποτίθεται ότι θα έπρεπε να νοιαζόμαστε για τη φυσική κληρονομιά του τόπου μας. Αλλά για τους περισσότερους το θέμα «περιβάλλον» είναι ήσσονος σημασίας. Δεν το θεωρούν καν πρόβλημα. Γι’ αυτό και επιμένουν να μην το σέβονται, προκαλώντας ανυπολόγιστες οικολογικές καταστροφές. Κάθε χρονιά που περνά η κατάσταση γίνεται χειρότερη και το μόνο που σκέφτονται κάποιοι είναι η ανάπτυξη για τους λίγους. Το κέρδος επιχειρηματιών, ο «πλασματικός» πλούτος κοινοτήτων. Πάντοτε, εις βάρος του περιβάλλοντος. Πάντοτε, εις βάρος της ζωής όλων μας…

Στην κοινότητα Επισκοπειού και δίπλα από τη Μητρόπολη Ταμασσού απεικονίζεται, ιδίοις όμμασι, η αδιαφορία για το περιβάλλον από την κοινωνία, τις Κοινοτικές Αρχές, τις Επαρχιακές Διοικήσεις και τις Περιβαλλοντικές Οργανώσεις. Οι πρόνοιες των οδηγιών της ΕΕ και της κυπριακής νομοθεσίας για τη διατήρηση της φύσης και την προστασία του περιβάλλοντος, χωρίς χαλαρώσεις, εκπτώσεις, παρεκκλίσεις και παραθυράκια, δεν γίνονται σεβαστές. Γι’ αυτό Κυβέρνηση και Βουλή οφείλουν, στο πλαίσιο της περιβαλλοντικής ευθύνης και της συμμόρφωσης με το περιβαλλοντικό κεκτημένο, να επιβάλλουν τη νομοθεσία για την πρόληψη και την αποκατάσταση οποιασδήποτε περιβαλλοντικής ζημιάς...

Αν μας νοιάζει έστω και λίγο αυτός ο τόπος, προλαβαίνουμε να αφυπνίσουμε την οικολογική μας συνείδηση και να τον προστατεύσουμε, χωρίς παρωπίδες και ενδοιασμούς!».