Ας καταστήσουμε τον κάθε αξιωματούχο πραγματικά υπόλογο για τις πράξεις του, τις παραλείψεις του, τα σκόπιμα λάθη, την εξυπηρέτηση συγκρουόμενων συμφερόντων

Δικαιολογημένα την τελευταία εβδομάδα παρακολουθούμε την οργή των πολιτών να συγκεντρώνεται στο πρόσωπο του Υπουργού Οικονομικών και της Κυβέρνησης για την κατάρρευση του Συνεργατισμού. Ζητούμε παραιτήσεις, «διψούμε» για ηθική δικαίωση, όμως ξεχνούμε ότι και πάλι τον λογαριασμό θα τον πληρώσουμε εμείς.

Διαβάζοντας το πόρισμα της Ερευνητικής Επιτροπής, αβίαστα κάποιος συμπεραίνει ότι η ευθύνη κατάρρευσης είναι αλυσιδωτή, χρονολογείται πέραν της μιας δεκαετίας και φυσικά αγγίζει όλα τα πολιτικά, κομματικά και κοινωνικοοικονομικά κατεστημένα της χώρας, που βολεύονταν από την ασυδοσία, τη διαφθορά και τη διαπλοκή.

Το ερώτημα είναι απλό: Αν είχαμε θεσμοθετήσει την αρχή της Προσωπικής Αστικής Ευθύνης, θα μπορούσαμε να είχαμε αποτρέψει αυτήν την ασυδοσία; Θα μπορούσαμε να είχαμε εφαρμόσει μια πιο διάφανη κουλτούρα; Θα μπορούσαμε, ειδικά σήμερα, να αποδώσουμε ορθότερα τις ευθύνες για τη διάλυση του τραπεζικού συστήματος της χώρας και την κατάρρευση του Συνεργατισμού; Θα μπορούσαμε να δούμε επιτέλους σε αυτήν τη χώρα να αποδίδεται πραγματική δικαιοσύνη; Μιλούμε για κατεστημένα και διερωτώμαι αν θα μπορούσαμε μάλιστα να τα ονοματίσουμε, ένα προς ένα και να τους αποδώσουμε την ευθύνη που αναλογεί σε έκαστο άτομο, αν είχαμε εισαγάγει την αρχή της Προσωπικής Αστικής Ευθύνης.

Ποιοι άραγε θα προχωρούσαν τόσο αβίαστα σε ακατάλληλους διορισμούς ημετέρων, εξυπηρετώντας κομματικά συμφέροντα, γνωρίζοντας ότι θα έχουν Αστική Ευθύνη γι' αυτές τις αποφάσεις; Ποιοι θα σπαταλούσαν εκατομμύρια σε συμβόλαια εμπειρογνωμόνων και νομικών εκπροσώπων (που μάλιστα είχαν σύγκρουση συμφερόντων) αν γνώριζαν ότι θα λογοδοτήσουν για τις πράξεις ή παραλείψεις τους; Ποιοι από τα κομματικά στελέχη της ευρύτερης ηγετικής πυραμίδας του Συνεργατισμού θα είχαν τα κότσια να παραχωρούν δάνεια εκατομμυρίων, με πολιτικής φύσης αποφάσεις, αν είχαν το βάρος της Προσωπικής Αστικής Ευθύνης απέναντί τους;

Περαιτέρω, διερωτώμαι τι απέγινε όλος ο μηχανισμός της Κεντρικής μας Τράπεζας. Έστω για εκείνα τα τελευταία χρόνια, όταν ο Συνεργατισμός περιήλθε κάτω από τη δική τους εποπτεία. Ποια η ευθύνη της ηγεσίας της Κεντρικής Τράπεζας και του μηχανισμού της; Θα μπορούσαμε να είχαμε αποτρέψει την αδιαφορία τους, την έλλειψη συνεργασίας και επικοινωνίας, την παντελή απουσία εποπτείας, αν υπήρχε αυτή η Προσωπική Αστική Ευθύνη να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους, ως «δαμόκλειος σπάθη»; Νομίζω καταλαβαίνετε πού το πάω.

Τουλάχιστον ας μάθουμε μια φορά από τα λάθη μας. Ας καταστήσουμε τον κάθε αξιωματούχο πραγματικά υπόλογο για τις πράξεις του, τις παραλείψεις του, τα σκόπιμα λάθη, την εξυπηρέτηση συγκρουόμενων συμφερόντων. Με τη θέσπιση της αρχής Προσωπικής Αστικής Ευθύνης, θα κάνουμε ένα μεγάλο βήμα προς μια πιο διάφανη και πιο υπεύθυνη πολιτική κουλτούρα στη χώρα μας. Ο πραγματικός εξευρωπαϊσμός της χώρας μας ξεκινά από μια νέα, πιο διάφανη, πιο έντιμη πολιτική κουλτούρα.

ΑΝΤΡΕΑΣ Θ. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ
Υποψήφιος Ευρωβουλευτής,
Αντιπρόεδρος Κινήματος «Συμμαχία Πολιτών»