Για ποια εμπιστοσύνη μπορεί να μιλά κανείς, όταν η τουρκική αρπακτικότητα διαλάμπει, στυγνή και αδιάπτωτος, στα Στροβίλια, στη Δένεια και σε άλλα σημεία της Νεκρής Ζώνης;

Ένας από τους πιο κραυγαλέους παραλογισμούς στην πολυετή πορεία του Κυπριακού, που έχουν επισημανθεί επανειλημμένως, είναι το γεγονός ότι συνομιλούμε, ως «ε/κ πλευρά», με κάποιον που δεν έχει καμία πραγματική εξουσία στα χέρια του. Αυτός ο αδολέσχης και μονίμως στερούμενος εξουσίας συνομιλητής είναι ο εκάστοτε Τ/κ ηγέτης, ο οποίος άγεται και φέρεται από τις αδήριτες επιταγές του τουρκικού βαθέος κράτους, είτε στην κεμαλική είτε στην ερντογανική εκδοχή του.

Εκείνος που διοικεί, στην ουσία, τα κατεχόμενα είναι ο τουρκικός στρατός κατοχής, ο οποίος λαμβάνει απευθείας εντολές από την Άγκυρα, χωρίς να «λογοδοτεί» σε κανέναν Ταλάτ, Έρογλου, Ακιντζί ή σε οιονδήποτε άλλον βρεθεί στο ετεροκίνητο πηδάλιο της τ/κ ηγεσίας.

(Οποία κοινοτοπία, θα πει κανείς, αλλά, να που επαναλαμβάνεται κατά κόρον, μη και τα παθήματα γίνουν, κάποια στιγμή, μαθήματα).

Συνομιλούμε με τον Μ. Ακιντζί ή ετοιμαζόμαστε να παρακαθίσουμε σε μιαν από τις πλέον κρίσιμες συναντήσεις για την επανέναρξη της διαπραγματευτικής διαδικασίας, και ο κατοχικός στρατός προβαίνει, μεθοδικά και οργανωμένα, σε συνεχείς παραβιάσεις του «στάτους κβο» στη «γραμμή αντιπαράταξης», στη γραμμή κατοχής, με άλλα λόγια, συνεχίζοντας την προέλαση επί του κυπριακού εδάφους.

Και ενώ οι δύο ηγέτες -ως ηγέτες κοινοτήτων- συμφωνούν για την εφαρμογή νέων ΜΟΕ (τα οποία εφαρμόζει, από τη μια, ένα αναγνωρισμένο νόμιμο κράτος, η Κυπριακή Δημοκρατία, και, από την άλλη, ένα παράνομο μόρφωμα, ελεγχόμενο από τον στρατό κατοχής μιας ξένης δύναμης), ο κατοχικός στρατός συνεχίζει να επιτελεί το «θεάρεστο» έργο του, γελοιοποιώντας τόσο τους δύο ηγέτες -ή, μάλλον, τον έναν εξ αυτών-, όσο και τις λέξεις και τις σημασίες τους. Για ποια εμπιστοσύνη μπορεί να μιλά κανείς, όταν η τουρκική αρπακτικότητα διαλάμπει, στυγνή και αδιάπτωτος, στα Στροβίλια, στη Δένεια και σε άλλα σημεία της Νεκρής Ζώνης; Και για ποια «οικοδόμηση» γίνεται λόγος, όταν αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει είναι η επανοικοδόμηση, δι’ επεκτάσεως, του αίσχους της κατοχής;
Την ίδια ώρα, οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, υλοποιώντας το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», αλωνίζουν ανενόχλητες στην κυπριακή ΑΟΖ και στα νερά του Αιγαίου, επιβάλλοντας τα «μέτρα» της τουρκικής επικυριαρχίας.

Ο Τ/κ ηγέτης ερωτάται περί της νέας τουρκικής προκλήσεως και, ως ιδανικός και… άξιος εγκάθετος, ποιεί την νήσσαν. «Δεν είναι αρμοδιότης μου», λέγει, «δεν γνωρίζω, δεν έχω εξουσία»! «Καλύτερα, ρωτήστε τον τουρκικό στρατό»!

Εν τω μεταξύ, ενώ συνομιλούμε για επανέναρξη της διαπραγματευτικής διαδικασίας και συμφωνούμε για εφαρμογή νέων Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, ο τουρκικός στρατός μπορεί, χωρίς να ρωτήσει ή να ενημερώσει κανέναν, να προχωρήσει σε μεγαλύτερο βάθος εντός του κυπριακού εδάφους, καταλαμβάνοντας ολόκληρη τη Νεκρή Ζώνη, και παραπέρα…

Έχει, μάλιστα, την ευχέρεια, μ’ ένα αστραπιαίο και καίριο πλήγμα, να καταλάβει ολόκληρη την Κύπρο, ενώ οι δύο ηγέτες συνομιλούν για να… ξαναρχίσουν οι συνομιλίες και να υλοποιηθούν τα νέα ΜΟΕ!!!

Πώς μπορούμε να μη μειδιάσουμε μπροστά σ’ αυτήν τη θλιβερή τραγικοκωμωδία της αδιέξοδης μοίρας μας; Ο ηγέτης ενός ημικατεχόμενου κράτους-παρωδία συνομιλεί με το ανδρείκελο μιας μονίμως παρανομούσας απολυταρχικής δύναμης, ευρισκόμενης σε επεκτατικό παροξυσμό.

Σε μιαν από τις πιο ενδιαφέρουσες ανεκδοτολογικές ιστορίες της λήξης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, την περίοδο που οι νικητές προετοίμαζαν το παρασκήνιο για τη Διάσκεψη της Γιάλτας, οι Δυτικοί σύμμαχοι βολιδοσκόπησαν τον Ιωσήφ Στάλιν, κατά πόσον μπορούσε να συμμετάσχει στη διάσκεψη και ο Προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, Πάπας Ρώμης. Για να λάβουν την αφοπλιστική… απορία του Σοβιετικού ηγέτη: Μα, ο Πάπας, πόσες Μεραρχίες έχει;

Ο Μουσταφά Ακιντζί, λοιπόν, πόσες έχει; Όχι πως ο Νίκος Αναστασιάδης έχει και τίποτα για να τον φοβάσαι, ωστόσο, είναι ο ίδιος ο υπεύθυνος λογο-θέτης της γύμνιας και της αδυναμίας του, αυτός που θα δώσει, ως είθισται, τη μνησιπήμονα προσταγή… «όπλο, παρά πόδα» ή που θα δώσει το σύνθημα για την «παρά δύναμιν» ανταπάντηση στις προκλήσεις, κι όποιον πάρει ο Χάρος.

Με άλλα λόγια, ο Μ. Ακιντζί δεν έχει τη δύναμη να αποφασίζει ούτε για πόλεμο, ούτε για ειρήνη, αλλά ούτε πού θα πάει ένας απλός Τούρκος στρατιώτης, ενώ ο Ν. Αναστασιάδης την έχει, έστω και αν δεν μπορεί ούτε πόλεμο να κάνει, ούτε να διασφαλίσει την ένοπλη, δυναστευμένη ειρήνη που του επιβλήθηκε.

Εδώ, συνοψίζεται όλη η παρωδία των συνομιλιών δι’ εντολοδόχου. Που συνεχίζονται και, δυστυχώς, θα τελειώσουν μέσα σε μια σπαραξικάρδια «εγκαστρίμυθη» παντομίμα, μαζί με τους τίτλους τέλους.