Τα σημαντικότερα μυαλά ηγεσιών, που φώτιζαν τους ανθρώπους, σπούδασαν τη γλώσσα και γενικά τον πολιτισμό μας

Όλοι ψάχνουν να βρουν το δηλητήριο που θα εξοντώσει τους Έλληνες. Εχθρεύονται τους Έλληνες. Επειδή ό,τι ανακαλύψουν, αντιλαμβάνονται ότι το βρήκαν οι Έλληνες πριν από δυόμισι χιλιετίες, γράφει στη «Γέννηση της Τραγωδίας» το 1872 ο Φρ. Νίτσε. Αγνοούν ότι και το δηλητήριο που γυρεύουν το ανακάλυψαν οι Έλληνες; Διχάζονται κι αδελφοσκοτώνονται μόνοι τους, κλείνοντας τ’αφτιά στον Βρεττάκο, που «με τους αγγέλους θα μιλήσει ελληνικά»! Παρά ταύτα, οι ξένοι σπουδάζουν την ελληνική σκέψη στη γλώσσα της, γνωρίζοντας από τον Αριστοτέλη πως «οι λέξεις της Ελληνικής έχουν ψυχή».

Οι προηγμένες χώρες εντάσσουν την ελληνική δημιουργία στην παιδεία τους, στην προσπάθειά τους να ανέλθουν πνευματικά. Στα μεγάλα Πανεπιστήμια του κόσμου η σπουδή των Ελληνικών είναι επιδίωξη, επειδή θεωρείται προϋπόθεση νοητικής εξέλιξης και όρος εγκεφαλικής λειτουργίας του ανθρώπου. Ένα κοίταγμα στην Παιδεία της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Αγγλίας, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ιαπωνίας και γενικά των κόσμων εξελιγμένης σκέψης, οδηγεί στη διαπίστωση της ανάγκης σπουδής του ελληνικού πολιτισμού. Τα σημαντικότερα μυαλά ηγεσιών, που φώτιζαν τους ανθρώπους ή δίδασκαν κοσμοθεωρίες, σπούδασαν τη γλώσσα και γενικά τον πολιτισμό μας. Ο Γκαίτε, ο Σίλλερ, ο Μαρξ, ο Λένιν, μελέτησαν Όμηρο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη και στην αρχαία ελληνική σκέψη, τη φιλοσοφία, την ποίηση, στερέωσαν τις προσδοκίες τους. Αμερικανοί Πρόεδροι είχαν στο προσκεφάλι τους τον Θουκυδίδη, μελετούσαν τον «Επιτάφιο», πρότυπο πολιτικού λόγου.

Ο κόσμος σπουδάζει τον Ελληνισμό γνωρίζοντας την αξία του πνεύματος που διέπει τη ζωή. Όλος ο κόσμος, εκτός από τους Νεοέλληνες, που εκτόπισαν την ελληνική σπουδή από την εκπαίδευσή τους. Από το 1976, επί υπουργίας Γ. Ράλλη (Νέα Δημοκρατία), περιθωριοποίησαν την Αρχαία, με τις διαβόητες «μεταρρυθμίσεις» που έσυραν την Παιδεία μας στη σημερινή κατάντια. Οι διαπιστώσεις από τις εξετάσεις εισαγωγής στα Πανεπιστήμια πονούν σαν γροθιές στα στομάχια μας. Διεθνείς στατιστικές μάς καθηλώνουν στον πυθμένα της απαξίωσης!

Ξένοι διερωτώνται αν ο σημερινός Ελληνισμός βρίσκεται στο άλλο άκρο της πνευματικής πραγματικότητας, σε σύγκριση με το προπατορικό θαύμα. Επί Μ. Γιαννάκου (Ν.Δ.) γράφτηκε το αίσχος για τη σφαγή της Σμύρνης. Στη μετόπη πανεπιστημίου του Εδιμβούργου αναγράφεται πως «ο την Ελλήνων γλώτταν οιδών, μετά Θεού διαλέγεται». Αλλά οι Νεοέλληνες συνομιλούν με τη Ρεπούση για «τον συνωστισμό στη Σμύρνη» και με τους τερατουργούς του «γλωσσαρίου»!

Αν οι σοβαροί ηγέτες αναζητούσαν τις αιτίες της πνευματικής καταβαράθρωσης, θα κατέληγαν στο αβίαστο συμπέρασμα πως την ευθύνη φέρουν πρόσωπα που, Κύριος οίδε πώς, βρέθηκαν ηνίοχοι στο άρμα της Παιδείας. Επειδή δεν νοιάστηκαν για προστασία του δημόσιου λόγου. Για την ορθοέπεια. Αγραμματοσύνη εκπηγάζει από αστοιχείωτους επικοινωνιακούς. Δείγμα οι επιστρατεύοντες διαλεκτικές κουβέντες στα δελτία ειδήσεων, με αποτέλεσμα να προκαλούν απορίες και να επισύρουν ειρωνικά μειδιάματα.

Εργοδοτούν ακατάλληλους δασκάλους. Γιατί τους διατηρούν στην εκπαίδευση; Αγράμματους δημοσιογράφους. Γιατί τους ανέχονται; Απαράδεκτους λειτουργούς. Γιατί τους διορίζουν; Γιατί συντηρούν και αμείβουν την αθλιότητα στον δημόσιο λόγο; Θα μπορούσαν να συγκροτήσουν επιτροπές αξιολογήσεων στα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Όχι να μετατρέπουν σε λαβύρινθο συσκότισης την επικοινωνία. Να εισαγάγουν την αξιοποίηση ανθρώπων που γνωρίζουν τη χρήση του λόγου. Να απομακρύνουν τους διαφθορείς της γλώσσας. Να αξιοποιούν όσους επικοινωνούν σωστά με την κοινωνία. Να αποβάλουν από τον δημόσιο βίο τους θεομπαίχτες, όπως τους μαστίγωνε ο Ανδρέας Καρκαβίτσας από την «ΕΣΤΙΑ» στη δύση του 19ου αιώνα κι ο Γκάτσος τούς έλεγε σκουπίδια: «Έλα της θάλασσας θεριό/ και του πελάγου μπόρα/ το φοβερό σκουπιδαριό/ να διώξεις απ’ τη χώρα». Τους πράκτορες των ξένων που προκαλούσαν την αγανάκτηση του Σολωμού και του Παπαδιαμάντη. Και ένα και πλέον αιώνα μετά εξακολουθούν να επηρεάζουν τη ζωή του λαού και να υπαγορεύουν τη μαύρη μοίρα της πατρίδας μας;

Οφείλουν οι πνευματικοί άνθρωποι να αναλάβουν τους ρόλους που οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις τούς υπαγορεύουν, όταν ο Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών Αντώνης Κουνάδης τούς πληροφορεί ότι οι ξένοι εμπλουτίζουν τον λόγο τους με χιλιάδες ελληνικές λέξεις, στη Γαλλική κατά 65%, στην Πορτογαλική κατά 80%, στην Αγγλική 150.000 λέξεις προέρχονται από την Ελληνική. Θυμάμαι τον Ξενοφώντα Ζολώτα και τον βασιλιά Παύλο, που μίλησαν σε διεθνείς συνάξεις στην Αγγλική αλλά με ελληνικές λέξεις! Βέβαια οι Γλύξμπουργκ και οι Χοελζόρλεν δεν φημίζονταν για την ελληνομάθειά τους, αλλά την ομιλία του τότε βασιλιά τού έγραψαν πανεπιστημιακοί καθηγητές μας. Παράδειγμα η θλιβερή Φρειδερίκη, που γέρασε καταβροχθίζοντας και θησαυρίζοντας σε βάρος των Ελλήνων, αλλά τα ελληνικά της παρέμεναν γερμανικά, όπως βέβαια και η ναζιστική νοοτροπία της...

Κάποτε οι παλιοί φιλόλογοι δίδασκαν τον λόγο, την αξιοπρέπεια, την αντίσταση, εξοβελίζοντας κάθε απρέπεια που προσέβαλλε τον κόσμο. Κυμάτιζαν τις σημαίες του χρέους. Τι απέγιναν εκείνοι οι δάσκαλοι; Τους έφαγε η λάμια της σκοπιμότητας και της υστεροβουλίας; Έπαψαν να σμιλεύουν στον παιδευτικό γρανίτη την αξία του ανθρώπου; Να είναι οι στυλοβάτες της κοινωνίας; Συνδικαλίζονται για ταξικά συμφέροντα; Και συμβιβάζονται με τον κάθε πράκτορα που αποτολμά διαστροφή και πτώχευση της γλώσσας με γελοία γλωσσάρια, προκαλώντας χλευαστικές ελεεινολογίες, ναρκοθετώντας κατ’ εντολήν τον εθνικό λόγο με βλακώδη εφευρήματα υπόπτων υποβολών και ηλίθιες πανουργίες αργυρώνητων οργάνων ευτέλειας και δουλοφροσύνης, προτείνοντας παράκαιρα αποκριάτικα του Τριωδίου;