Τώρα που η οικονομία εισήλθε σε πορεία ανάπτυξης, η Πολιτεία οφείλει να προωθήσει πολιτικές για βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των μη προνομιούχων
«Η συγκέντρωση του πλούτου επιταχύνθηκε ακόμη περισσότερο το 2018, με 26 δισεκατομμυριούχους να κατέχουν περιουσίες που ισούνται με το σύνολο των εισοδημάτων του φτωχότερου μισού της ανθρωπότητας». Mε αιχμή το κείμενο αυτό, η μη κυβερνητική Oxfam καταγγέλλει πως oι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, με τον πλούτο των κροίσων να αυξάνεται με ιλιγγιώδη ρυθμό που μεταφράζεται σε 2,5 δισ. δολάρια την ημέρα.
Πραγματικά, δεν μπορεί ο ανθρώπινος νους να χωρέσει αυτήν την εξωφρενική πραγματικότητα, η οποία καταδυναστεύει την ανθρωπότητα προκαλώντας εκατόμβες δυστυχούντων καθημερινά, γεννώντας ταυτόχρονα το έγκλημα, τη βία και την τρομοκρατία. Φρονώ ότι στον 21ον αιώνα το οξύτερο πρόβλημα του πλανήτη δεν είναι πώς θα θρέψει τους φτωχούς αλλά πώς θα χορτάσει τους πλούσιους, γεγονός που αντικατοπτρίζει τη σχιζοφρενική κατάσταση που επικρατεί παγκοσμίως. Είναι ευκόλως αντιληπτό πως η αδικία και η φτώχια είναι η μήτρα του εγκλήματος, το οποίο έχει πλέον εξαπλωθεί σε κάθε γωνιά της Γης.
Στην Κύπρο, η φτώχια κτυπά την πόρτα ολοένα και περισσότερων νοικοκυριών, ενώ η κοινωνική ανισότητα μεγαλώνει. Λόγω της τραπεζικής κατάρρευσης και της οικονομικής κρίσης, η μικρομεσαία τάξη στην Κύπρο έχει δεχθεί σοβαρά πλήγματα, ενώ οι ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού έχουν συρθεί στη φτωχοποίηση και την κοινωνική περιθωριοποίηση. Τώρα που η οικονομία εισήλθε σε πορεία ανάπτυξης, η Πολιτεία οφείλει να προωθήσει πολιτικές για βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των μη προνομιούχων συμπολιτών μας. Προς την κατεύθυνση αυτή, τούτη την ώρα προέχει:
1. Να αυξηθούν ουσιαστικά οι χαμηλές συντάξεις, οι οποίες σήμερα είναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα, που προσβάλλουν την αξιοπρέπεια των πρεσβυτέρων συμπολιτών μας και δεν μας τιμούν ως χώρα, ως κοινωνία και ως λαό. H πρόσφατη απόφαση της Κυβέρνησης για αύξηση του επιδόματος των χαμηλοσυνταξιούχων κινείται προς την ορθή κατεύθυνση. Ωστόσο, απαιτείται η υιοθέτηση ριζοσπαστικών πολιτικών, ώστε η χαίνουσα κοινωνική πληγή των χαμηλών συντάξεων να κλείσει οριστικά.
2. Να κατοχυρωθούν νομοθετικά βασικοί όροι των συλλογικών συμβάσεων εργασίας για να σταματήσει η εργασιακή εκμετάλλευση.
3. Να παταχθεί η αδήλωτη εργασία, η οποία κάνει θραύση, πλήττοντας τα κοινωνικά ταμεία αλλά και τον υγιή ανταγωνισμό, μεταξύ εργαζομένων αλλά και μεταξύ επιχειρήσεων.
4. Να θωρακισθεί και ενδυναμωθεί ο θεσμός των Ταμείων Προνοίας ως δεύτερου πυλώνα συνταξιοδότησης, καλύπτοντας το σύνολο των εργαζομένων.
5. Να λειτουργήσει ποιοτικό και αξιόπιστο σύστημα δημοσίων συγκοινωνιών και οπωσδήποτε να εφαρμοστεί το ΓεΣΥ.
6. Να φορολογηθεί ο πλούτος στη βάση του τεκμηρίου πολυτελούς διαβίωσης και μέρος των εσόδων να κατατίθενται σε ξεχωριστό ταμείο για στήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων, μέχρις ότου η κατώτατη σύνταξη φθάσει σε ικανοποιητικά επίπεδα.
Με αυτές τις πολιτικές, είναι βέβαιο ότι η φτώχια θα μειωθεί, η κοινωνική συνοχή θα ενδυναμωθεί ουσιαστικά και η κοινωνία θα εισέλθει σε τροχιά ελπίδας, αποτρέποντας τα χειρότερα.
ΞΕΝΗΣ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ
Δημοσιογράφος
