Ποια θα είναι τελικά η λυπητερή για το ΓεΣΥ;

Ο Κυριάκος Πολυκάρπου αναφέρεται στις εξελίξεις που αλλάζουν μέρα με τη μέρα σχετικά με την επικείμενη εφαρμογή του Γενικού Συστήματος Υγείας (ΓεΣΥ):

«Ο φαύλος κύκλος με το Γενικό Σχέδιο Υγείας καλά κρατεί. Οι εξελίξεις τρέχουν και τα δεδομένα αλλάζουν σχεδόν καθημερινά. Εκεί που όλα έδειχναν ότι το νερό μπαίνει στ' αυλάκι και η εφαρμογή του ΓεΣΥ θα έχει αίσιο τέλος, και μάλιστα λίαν συντόμως, άρχισαν οι ανατροπές. Άλλος το πι, άλλος το ξι, άλλος το κοντό και άλλος το μακρύ... Και ο πόλεμος συμφερόντων για το περιβόητο σίριαλ, που παίζεται εδώ και 20 περίπου χρόνια, ξαναφουντώνει. Η ανεύρεση κοινής συνισταμένης απ' όλους τους εμπλεκομένους αιωρείται κάπου ανάμεσα στις διαφωνίες για το περιεχόμενο, όπως δηλαδή και στο Κυπριακό, όπου μοναδική σύγκλιση απόψεων είναι η διαφωνία στο περιεχόμενο της λύσης. Και το παιχνίδι συνεχίζεται απ' όλους τους συντελεστές. Κυβέρνηση, κόμματα, ασφαλιστικές, εργοδότες, εργαζόμενοι παντός είδους στον τομέα της υγείας, ιδιώτες γιατροί και νοσηλευτήρια, φαρμακευτικές κ.λπ.

»Τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που διακυβεύονται, δυστυχώς, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εφαρμογή ή όχι ενός τέτοιου Σχεδίου. Για να λέμε και τα πράγματα με τ' ονοματάκι τους, προς αποφυγήν οποιασδήποτε παρεξήγησης, όλοι θέλουν την εφαρμογή του ΓεΣΥ! Αλλά, με το δικό τους κοστούμι, κομμένο και ραμμένο στα δικά τους μέτρα... όπως είπαμε και παραπάνω, με το δικό τους περιεχόμενο! Και όπως λέει και η παροιμία, “όπου λαλούν πολλά κοκόρια αργεί να ξημερώσει...”.

»Στην αντίπερα όχθη οι πολίτες, η μάζα του πληθυσμού, αναμένοντας τον τελικό λογαριασμό, παρακολουθούν τα τερτίπια των προαναφερομένων, που διαφεντεύουν και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τον θεσμό προς ίδιον όφελος. Όσο λοιπόν τα δεδομένα αλλάζουν και όσο οι απαιτήσεις αυξάνονται, αυτονόητη θα πρέπει να θεωρείται και η αύξηση στον λογαριασμό. Της συνεισφοράς και των συμπληρωμών σε σχέση με τις παρεχόμενες υπηρεσίες».

Πορεία προς τον όλεθρο

O Άριστος Αθηνάκης περιγράφει τη στιγμή της αποσυναρμολόγησης της ταμπέλας της ΣΠΕ στην κεντρική οδό της κοινότητας Πάχνας, όπως αυτός την έζησε:

«Ήταν γύρω στο μεσημέρι μερικές μέρες πριν και, καθώς διέσχιζα περπατητός την κεντρική οδό της κοινότητας Πάχνας, βρέθηκα αντιμέτωπος με το πιο αποκρουστικό θέαμα της ζωής μου. Ήταν η στιγμή κατά την οποία κάποιος υπάλληλος, ανεβασμένος σε μια σκάλα, είχε σαν αποστολή την αποσυναρμολόγηση της ταμπέλας στην οποία αναγράφονταν τα αρχικά Σ.Π.Ε. και ασφαλώς δίπλα από τα αρχικά αναγραφόταν επίσης και το όνομα της κοινότητας.

»Και αντικρίζοντας αυτό το θλιβερό θέαμα, μου ήταν αδύνατο να παραμείνω στο σημείο εκείνο έστω και για ένα δευτερόλεπτο, αντιθέτως ήθελα να απομακρυνθώ όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Γιατί μου ήταν αδύνατο να φανταστώ ποτέ ή να πιστέψω ότι σε ελάχιστο χρόνο η πινακίδα της Σ.Π.Ε. της κοινότητάς μου θα σωριαζόταν νεκρή στο έδαφος, ύστερα από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα που θα εδέχετο, με τελική κατάληξη ίσως σε κάποιο σκουπιδότοπο, ενώ μια άλλη καινούρια, φωτεινή και σε όλο της το μεγαλείο, θα έπαιρνε τη θέση της παλιάς και αυτή δεν ήταν άλλη απ’ αυτήν της Ελληνικής Τράπεζας.

»…Και καθώς απομακρυνόμουν από τη σκηνή με γρήγορο ρυθμό, ο χρόνος εστρέφετο ολοένα προς τα πίσω. Και στη σκέψη μου δεν έβλεπα τίποτε άλλο, παρά μόνο τις σκιές όλων εκείνων, που έστησαν στο παρελθόν αυτό το οικοδόμημα με ιδρώτα και αίμα, να ξυπνούν απ’ την χειμερία νάρκη και να στέκουν περίλυποι, παρακολουθώντας αμήχανοι την κατρακύλα και το κατάντημα της σημερινής κοινωνίας.

»Και ενώ απ’ τη μια πλευρά δεν έβλεπα τίποτε άλλο παρά μόνο φτωχούς αγρότες του μόχθου και της βιοπάλης, ρακένδυτα παιδιά, καθώς και τις μάνες της παλιάς εποχής που δεν ήξεραν ποιον να πρωτοκλάψουν -αφού τα παιδιά τους πουλιόντουσαν για ένα κομμάτι ψωμί, ενώ κάποια άλλα κατέληγαν στο σανατόριο είτε στα φτωχά στενοσόκακα των πόλεων, όπου κυκλοφορούσαν σαν αδέσποτα σκυλιά- στην αντίπερα όχθη και στην απέναντι πλευρά που εκείτετο πλέον νεκρή η πινακίδα της Σ.Π.Ε., διέκρινα όλους τους τοκογλύφους και απατεώνες της παλιάς εποχής να ξυπνούν από βαθύ λήθαργο και να γίνονται ένα με τους σημερινούς χρηματοπαίκτες, τους χρηματολάτρες, τους τζογαδόρους και τους κάθε λογής μαφιόζους και όλοι μαζί να στήνουν ένα τρελό πανηγύρι κανιβάλων, έτοιμοι να χορέψουν τον χορό του Ησαΐα στο άψυχο κουφάρι του Συνεργατισμού, που έβαζε πάντοτε φρένο και φραγμό στα δόλια και πονηρά σχέδια όλων εκείνων, που πάντοτε νοσταλγούσαν το αμαρτωλό παρελθόν.

»Θα πρέπει όμως όλοι αυτοί να ξέρουν ότι αυτό το άψυχο αντικείμενο, στο οποίο αναγραφόταν η Σ.Π.Ε. της κοινότητας και το οποίο θα ερίχνετο προδομένο και καταφρονημένο σε κάποιο σκουπιδότοπο, έχει όνομα, έχει και φωνή αλλά και μια ένδοξη ιστορία. Και εκεί που θα βρίσκεται, θα δακτυλοδείχνει για πάντα τους ηθικούς αυτουργούς, τους νεροκουβαλητές αλλά και τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του λαού, οι οποίοι την 8η Ιουλίου 2018 και την 3η μεσημβρινή επικύρωναν στην πράξη τη συναλλαγή του αίσχους και του ξεπουλήματος του Συνεργατισμού, αλλά και τη ληξιαρχική πράξη θανάτου, ενώ ταυτόχρονα εθυσιάζετο ένα ολόκληρο δάσος για να σωθεί ένα ρημαγμένο δέντρο…».

Κάποιοι χαλάνε την καλή εικόνα που έχουμε προς τα έξω. Κρίμα!

Ο Α. Χατζηαντώνης γράφει για μία εμπειρία που είχε σε ένα σουβλατζίδικο στο κέντρο της Λευκωσίας και εκφράζει τον θυμό του για τη συμπεριφορά κάποιων Κυπρίων:

«Το 2014, που ήρθα από το εξωτερικό, για μόνιμη εγκατάσταση στη νήσο των Αγίων, σε ένα διάλογο με έναν διαδικτυακό φίλο, για τις διάφορες συμπεριφορές, ή μάλλον για τον χαρακτήρα των Ελληνοκυπρίων συμπολιτών μας, μου είχε πει θυμάμαι: "Αντώνη, οι Κύπριοι γενικά, είναι καλοί άνθρωποι!..". Ναι, αυτό διαπίστωσα στα 4 και κάτι χρόνια που είμαι εδώ. Δεν αμφισβητώ τα λόγια του φίλου αυτού.

»Όμως, είναι όλοι οι συν-Κύπριοι, έτσι; Φοβούμαι πως όχι. Πρόσφατα είχα πάει στη Λευκωσία, όπου επισκέπτομαι έναν καλό φίλο, πίνουμε καφέ, παίζουμε τάβλι και λοιπά. Το περασμένο Σάββατο, ωστόσο, του έτυχε κάτι και δεν συναντηθήκαμε. Έτσι, μια και ήμουνα στην κυπριακή πρωτεύουσα, ε, για να μη γυρίσω Λεμεσό άπραχτος, πήγα εκεί στην πλατεία Σολωμού, σε ένα μικρό σουβλατζίδικο, το οποίο έχει ένας πολύ ευγενικός, Τ/κ συμπατριώτης μας...

»…Κάποια στιγμή, μπαίνει ένας τύπος, θα 'τανε γύρω στα 40-45, ψηλός, γεμάτος, με χρυσή αλυσίδα στο χέρι. Συνοδευόταν από μια κοπέλα. Φαινόταν ματσωμένος. Κάθισε και παρήγγειλε κι αυτός δυό mixed. Ενισχυμένη με σεφταλιές δηλαδή, και μια παγωμένη Carlsberg... Σε λίγο, του τα έφερε η ξένη σερβιτόρα (ουδείς Κύπριος καταδέχεται αυτό το επάγγελμα σήμερα), και άρχισαν να τρώνε με τη φίλη του... Σε λίγο, ήρθε και το δικό μου φαγητό. Κάποια στιγμή, μπαίνει στο μικρό σουβλατζίδικο ένας νεαρός, αξύριστος, ντυμένος με πολύ φτωχικά ρούχα, Ελληνοκύπριος. Πρέπει να ήταν γνωστοί, διότι τον φώναξε μέσα, ο τύπος που λέγαμε.

»Άκουγα πολύ καλά τι λέγανε, αφού ήταν πολύ κοντά στο τραπεζάκι που καθόμουν εγώ. "Έχω που τα 'χτες να φάω, κύριε Κώστα... Γυρίζω ούλλη μέρα... Τίποτα! Εν υπάρχει ππαράς στο παζάρι!..". Ο πρώτος, τρώγοντας σαν πεινασμένος λύκος, καλεί τη σερβιτόρα να φέρει ακόμη ένα ποτήρι. "Φέρε αλλόναν ποτήριν, Ιβάνκα μου, για το φιλούιν μου!..". Εκείνη το φέρνει. Βάζει λίγη μπύρα στο ποτήρι του καημένου του νεαρού. Εκείνος, τον ευχαριστεί και πίνει λίγο. Αλλά, η συνέχεια είναι που με εκνεύρισε αφάνταστα. Εισέρχεται ένας καλοντυμένος, θα 'τανε γύρω στα 52-55. Χαιρετάει τον τύπο που έτρωγε και κοντοστέκεται. Σημειώστε, ότι δεν υπήρχε ελεύθερη καρέκλα εκεί, ήταν σχετικά μικρός ο χώρος. Και τι λέγει στον φτωχοντυμένο νέο; "Ακόμα κάθεσαι, ρε Σαββή; Σήκου πάνω, ρε, να κάτσω!..". Ο φίλος του, δεν αντέδρασε... Συνέχισε να τρώγει σαν γουρούνι!..

»Ο νέος, φανερά θιγμένος, σηκώθηκε, τους χαιρέτησε ντροπαλά και σεμνά, πήρε και μια φθαρμένη σακουλίτσα που είχε μαζί του, και έφυγε με σκυμμένο κεφάλι. Εκνευρίστηκα τόσο με την αγένεια και των δύο συμπατριωτών μας, που μου ήρθε να τους βρίσω. Ή να τους πετάξω το πιάτο μου στο κεφάλι. Έλεος, μα έλεος δηλαδή! Αυτή η συμπεριφορά αμαυρώνει την σχετικά καλή εικόνα, που διατηρήσαμε όλα αυτά τα χρόνια, ως λαός. Φιλόξενος και ευγενής. Προσηνείς, καλοσυνάτοι και καλοί ως Κύπριοι…».

Η στρατηγική των ΗΠΑ στη γειτονιά μας

Ο Χαράλαμπος Μερακλής γράφει για τη μελέτη των ΗΠΑ για τη στρατηγική που θα εφαρμόσουν στο μέλλον στην περιοχή μας:

«Σε μελέτη τους οι ΗΠΑ για τη στρατηγική που θα εφαρμόσουν στο μέλλον στην περιοχή μας αναφέρονται εκτεταμένα στον φάκελο "US Integrated Country Strategy", που σχετίζεται άμεσα με Ελλάδα, Τουρκία, Κύπρο, ΠΓΔΜ και Αλβανία…".

»…Όσον αφορά τις αμερικανό-τουρκικές σχέσεις, τονίζουν πως, παρά τις τριβές, θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν την Τουρκία ως έναν ισχυρό εταίρο στην ευρύτερη περιοχή και πως τα επόμενα χρόνια θα επιδιώξουν να αξιοποιήσουν τα σημαντικά πλεονεκτήματά της, προς όφελος των κοινών στόχων γιατί θεωρείται ως σύμμαχος έναντι των παγκόσμιων προκλήσεων.

»Η αμερικάνικη στρατηγική για το νησί μας είναι πως αυτό θεωρείται σημαντικός εταίρος γι’ αυτές λόγω του γεωστρατηγικού χώρου και θα επεκτείνουν την συνεργασία τους σε διάφορους τομείς, όπως είναι η άμυνα - ενεργειακά - επενδύσεις - νέα τεχνολογία κλπ. Εκτός των άνω, τονίζουν το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκμεταλλεύεται τους πόρους στην ΑΟΖ της. Πάγια θέση τους, όμως, είναι οι πόροι των υδρογονανθράκων του νησιού να κατανέμονται δίκαια και στις δυο κοινότητες, στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης.

»Παρά την οπισθοδρόμηση για λύση του Κυπριακού, τονίζουν πως υπάρχει ένας οδικός χάρτης για επανέναρξη των συνομιλιών, με την προϋπόθεση ότι υπάρχει επαρκής πολιτική βούληση και από τις δυο πλευρές του νησιού. Όσον αφορά την κυπριακή οικονομία, τονίζεται πως είναι αρκετά καλές οι προοπτικές, αλλά θα πρέπει να προσεχθούν οι προκλήσεις που δέχεται καθώς επίσης τα μη εξυπηρετούμενα τραπεζικά δάνεια και η ανεργία. Τέλος, επισημαίνουν πως δεν αναγνωρίζουν την ανακήρυξη της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου. Για την ΠΓΔΜ επισημαίνουν πως εργάζονται για την προώθηση της δημοκρατίας του κράτους δικαίου, της οικονομικής ευημερίας και της περιφερειακής ασφάλειας και πως μαζί με του Ευρωπαίους συμμάχους τους θα βοηθήσουν τους ηγέτες της για να ανταποκριθούν σε κάθε κρίση και στον στρατηγικό τους ρόλο.

»Για τη συμφωνία των Πρεσπών επισημαίνουν πως είναι μια ιστορική ευκαιρία για το προσεχές διάστημα, γιατί ανοίγεται το μέλλον των Σκοπίων ως ευημερούσα δυτική δημοκρατία. Οι ΗΠΑ για την Αλβανία επισημαίνουν πως χρειάζεται εκσυγχρονισμός και καταπολέμηση της διαφθοράς σε όλους τους τομείς. Τονίζουν πως θα βοηθήσουν την Αλβανία στους τομείς κράτους δικαίου και σε μια σειρά μεταρρυθμίσεις στους τομείς οικονομίας, δικαιοσύνης, απασχόλησης, εκσυγχρονισμού κλπ. Επίσης θα γίνουν προσπάθειες για να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ - ΕΕ, ώστε να υπάρχει εσωτερική και περιφερειακή ασφάλεια. Στόχος ΗΠΑ - ΕΕ είναι να περιορισθεί η επιρροή της Ρωσίας στα Δυτικά Βαλκάνια».

Νέα Πτέρυγα Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας

Η Πρόεδρος του Συνδέσμου Καρδιοπαθών και Φίλων Λάρνακας, Λυγία Φυσεντζίδου, γράφει για τη νέα πτέρυγα στο Γεν. Νοσοκομείο Λάρνακας, την οποία αναμένουν εδώ και έξι χρόνια να αποπερατωθεί:

«Τα ‘χω πει πολλές φορές και το ξαναλέω. Από την εποχή της αποικιοκρατίας ώς τη Δημοκρατία, καμία κυβέρνηση δεν έκτισε νοσοκομείο στη Λάρνακα, και εξηγούμαι: Το παλαιό Νοσοκομείο το έκτισε η μεγάλη ευεργέτιδα της Λάρνακας, Ευανθία Πιερίδου, το 1935, το υφιστάμενο, ο λαός των Ηνωμένων Πολιτειών το 1985. Για τη Λευκωσία κτίστηκαν 3 Νοσοκομεία, για τη Λεμεσό 2, για την Πάφο 2, για την Αμμόχωστο 2, για την Κερύνεια 1 και για τη Λάρνακα κανένα!

»Η ταλαιπωρία του κόσμου που αναγκάζεται να επισκεφτεί το Νοσοκομείο δεν περιγράφεται, αφού δεν υπάρχει επάρκεια χώρου για στάθμευση, λόγω της επέκτασης. Τι να πω για τους καρδιοπαθείς της πόλης και επαρχίας Λάρνακας, που ταλαιπωρούνται, αφού ούτε ένα ιατρείο δεν υπάρχει; Οι καρδιολόγοι εξετάζουν όπου βρουν, πότε στο Γυναικολογικό, στο Παθολογικό, στο Ουρολογικό, το Οφθαλμολογικό, όπου λάχει!

»Όσο για τη νοσηλεία των καρδιοπαθών, παρόλο που από το 2012 δημιουργήθηκε καρδιολογική πτέρυγα νοσηλείας με 10 κρεβάτια, οι καρδιοπαθείς νοσηλεύονται όπου λάχει! Στο Παθολογικό, στο Χειρουργικό, στο Ορθοπεδικό, στο Γυναικολογικό κ.λπ, χωρίς την απαιτούμενη εξειδικευμένη ομάδα νοσηλευτών, χωρίς τηλεμετρία… Ευτυχώς που κάποιοι επιβιώνουν…

»Επίσης, αντιλήφθηκε κάποιος υπεύθυνος την ταλαιπωρία όλων των ασθενών που επισκέπτονται το Νοσοκομείο (δεν πηγαίνουν για ψυχαγωγία στο νοσοκομείο αλλά για τον γιατρό); Εδώ και 6 χρόνια σταθμεύουν όπου βρουν χώρο σε απόσταση πέραν του μισού χιλιομέτρου. Κανενός δεν ιδρώνει το αφτί γι' αυτήν την κατάσταση που επικρατεί. Από χρόνο σε χρόνο και από μήνα σε μήνα, μόνο υποσχέσεις ακούμε. Στο τέλος θα περιμένουμε άλλα τόσα χρόνια σίγουρα για τον εξοπλισμό!!! Να είστε βέβαιοι γι’ αυτό κι όποιος αντέξει…

»Έλεος, πια, τι αμαρτίες έχει να ξεπληρώσει η Λάρνακα;».