Oι λέξεις υπάρχουν στα λεξικά, ζουν, δεν σβήνουν, δεν περιπίπτουν σε αχρησία γιατί περιγράφουν υπαρκτές ανθρώπινες συμπεριφορές

Σκοπεύω να «αναμετρηθώ» με μια δύσκολη λέξη σήμερα, αγαπητοί αναγνώστες. Φορτισμένη λέξη. Τελευταίως και απαγορευμένη. Τη λέξη «προδοσία». Απαγορεύτηκε να ακούγεται στην Ελληνική Βουλή. Ο Πρόεδρος του Σώματος Νίκος Βούτσης διέγραψε τη λέξη αυτή από τα πρακτικά, όταν βουλευτής της ακροδεξιάς θέλησε να αιτιολογήσει την αρνητική ψήφο του στη Συμφωνία των Πρεσπών, με τη φράση «όχι στην προδοσία».

Η ΟΝΝΕΔ κάλεσε σε απολογία στελέχη της από την Ημαθία επειδή τόλμησαν να εκδώσουν ανακοίνωση που περιελάμβανε τη λέξη αυτή. Εισαγωγικά οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, στην πολιτική μας ιστορία, η λέξη «προδοσία» πάει παρέα με τον εθνικό διχασμό. Η εκτέλεση των «έξι» στο Γουδί και η απόπειρα της Βενιζελικής παράταξης να φορτώσει στη συντηρητική παράταξη όλες τις ευθύνες για τη Μικρασιατική Καταστροφή (ώστε να την εξαφανίσει από τον χάρτη), στοίχειωσε την πολιτική μας ζωή για δεκαετίες.

Χρειάστηκε να γίνει αναψηλάφηση της δίκης των έξι από τον Άρειο Πάγο προκειμένου να αποκαταστασταθεί η μνήμη των ηγετών της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης πριν από μερικά χρόνια. Ο Εμφύλιος Πόλεμος, η απόπειρα της αρπαγής της εξουσίας με τα όπλα, οι κομμουνιστικοί σχεδιασμοί για «Ανεξάρτητη Μακεδονία» και ο Ψυχρός Πόλεμος μάς οδήγησαν υποχρεωτικά στον δεύτερο γύρο του διχασμού. Στους «εθνικόφρονες» και τα «μιάσματα».

Πρωταγωνιστές της εποχής σύρθηκαν στα δικαστήρια κατηγορούμενοι για προδοσία, πολλές φορές δικαίως αλλά και άλλες φορές αδίκως. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έθεσε το 1958 στον Βασιλέα Παύλο όρο ανάληψης της πρωθυπουργίας, πέραν των γνωστών, την αποφυλάκιση πολιτικών κρατουμένων. Ο τόπος έπρεπε να πάει παρακάτω.

Η τραγωδία της Κύπρου και ο εθνικός ακρωτηριασμός είχαν τέλος ως αποτέλεσμα την παραπομπή των πρωταιτίων της δικτατορίας σε δίκη και την καταδίκη τους σε ισόβιο εγκλεισμό στις φυλακές του Κορυδαλλού. Οι πολιτικές συνέπειές της όμως φθάνουν ακόμη και μέχρι τις μέρες μας.

Η ακροδεξιά τα δίνει όλα προκειμένου να πάρει ρεβάνς στο όνομα των ιδεολογικών προπατόρων της. Όποιος μελετά λοιπόν σωστά την ελληνική Ιστορία, γνωρίζει καλά πως κάθε φορά που καλλιεργείται κλίμα προδοσίας εις βάρος του λαού, αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό της εθνικής ενότητας, την απαξίωση του πολιτικού κόσμου και εν τέλει την πρόκληση ανεπανόρθωτων δεινών.

Τούτων δοθέντων είναι κατανοητά τα ανακλαστικά μεταπολιτεύσεως που επιδεικνύει το παλαιό πολιτικό σύστημα κάθε φορά που κάποιος εκτρέπεται και προσφέρει τη βλάσφημο λέξη. Κανείς δεν θέλει να ζήσει ξανά τον διχασμό. Από την άλλη πλευρά, όμως, σε μια μέρα σαν την Τρίτη που πέρασε, την μαύρη επέτειο των Ιμίων, είμαι υποχρεωμένος να θέσω ορισμένα απολύτως συγκεκριμένα ερωτήματα.

Αν η λέξη «προδοσία» αντενδείκνυται για λόγους ιστορικούς, παιδαγωγικούς, εθνικούς, τότε η αδυναμία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων να πατήσουν το πόδι τους σε ελληνικό έδαφος στα Ίμια 33 ολόκληρα χρόνια μετά απ' όσα συνέβησαν εκεί τη μοιραία νύχτα και η αδυναμία Υπουργών Άμυνας να πετάξουν ένα στεφάνι στη μνήμη των αξιωματικών μας ακριβώς στο σημείο που κατέπεσε το ελικόπτερο, με ποια λέξη μπορεί να περιγραφεί; Προτείνετε μία! Παρακαλώ!

Η δέσμευση την οποία ανέλαβε εκείνη τη βραδιά η κυβέρνηση Σημίτη προς το γεράκι των Αμερικανών Χόλμπρουκ ότι η Ελλάς δεν θα διανοηθεί ποτέ στο μέλλον να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο στα 12 μίλια, με ποια λέξη μπορεί να περιγραφεί; Η γραπτή δέσμευσή μας με τη Συμφωνία της Μαδρίτης ότι η Άγκυρα έχει νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο, πώς μπορεί να χαρακτηριστεί; Εθνική προσφορά;

Επίσης: Η γραπτή οδηγία που έδωσε η κυβέρνηση Σημίτη στους διαπραγματευτές για το σχέδιο Ανάν τέλη του 2003 αρχές 2004, να μην τίθεται ως προϋπόθεση της επίλυσης η απόσυρση του Αττίλα, τι είναι; Εθνική ευεργεσία; Την απαίτηση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ προς την κυπριακή Κυβέρνηση (αποκαλύψεις Μιχαηλίδη) να μη θέτουν στο τραπέζι το ζήτημα της αξιοποίησης της ΑΟΖ απαρνούμενη τον ορυκτό εθνικό πλούτο, πώς μπορούμε να την πούμε; Προτάσεις παρακαλώ!

Η παρότρυνση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ προς τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (αποκαλύψεις Κοτζιά) να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με το όνομα «Μακεδονία» για να δημιουργηθούν τετελεσμένα και να βγει η Ελλάς από τη δύσκολη θέση, ποιου χαρακτηρισμού μπορεί να τύχει ως πολιτική πράξη; Επινοήστε, παρακαλώ, μία λέξη για όλες αυτές τις πομπές και ευχαρίστως να ζητηθεί από τον Γεώργιο Μπαμπινιώτη να διαγράψει το συγκεκριμένο λήμμα από τα λεξικά του.

Ωστόσο, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι οι λέξεις υπάρχουν στα λεξικά, ζουν, δεν σβήνουν, δεν περιπίπτουν σε αχρησία γιατί περιγράφουν υπαρκτές ανθρώπινες συμπεριφορές. Βεβαίως είμαι υποχρεωμένος να κάνω τον διαχωρισμό: Αλλιώς χαρακτηρίζει κανείς κάποιον που με δόλο προκαλεί βλάβη στο εθνικό συμφέρον (στα απόρρητα των Wikileaks θα βρείτε πολλούς σύγχρονους Εφιάλτες) και αλλιώς χαρακτηρίζει κανείς κάποιον που χωρίς δόλο, από άγνοια, ασύγγνωστη αμέλεια, ελαφρότητα, αυταπάτη, πλάνη ότι διαπράττει το καλό, προκαλεί αντικειμενική βλάβη στο εθνικό συμφέρον. Όπως λέει και κάποιος «από έναν εξωνημένο πράκτορα περισσότερο επικίνδυνος είναι ένας πεπεισμένος πράκτορας. Αυτός προδίδει και νομίζει ότι βρίσκεται... σε εθνική αποστολή...».

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη: Προδότες στις μέρες μας, δόλιοι, πεμπτοφαλαγγίτες πιθανώς να υπάρχουν, πιθανώς και να μην υπάρχουν. Λαός που αισθάνεται προδομένος, όμως, υπάρχει. Και όσοι λειτουργούν ως αστυνομία σκέψεως στην πατρίδα μας, καλό είναι να το γνωρίζουν: Οι λέξεις μπορεί και να απαγορευτούν. Με διατάγματα ή χωρίς. Τα συναισθήματα, όμως, όχι. Δεν απαγορεύονται, δεν καταπιέζονται, Υπάρχουν και εκδηλώνονται.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΟΤΤΑΚΗΣ
Διευθυντής της εφημερίδας "Εστία"