Η Γαλλία δεν είναι η πρώτη φορά που είδε οδοφράγματα και στιγμιαία αναρχία. Είναι η φύση της, ο αέρας της, ο τρόπος τού σκέπτεσθαι και ενεργείν των παιδιών της

Στη Γαλλία από αρκετό καιρό υπάρχει το κίνημα των «Κίτρινων γιλέκων», το οποίο έχει επεκταθεί και σε άλλες χώρες, περιλαμβανομένης και της Κύπρου.
Το κίνημα αυτό άρχισε με διαμαρτυρίες των πολιτών σχετικά με τις τιμές των καυσίμων, προχώρησε, όμως, σε πολλά θέματα της εσωτερικής διακυβέρνησης και ζητά, μεταξύ άλλων, μείωση ορισμένων φορολογιών, μείωση του φόρου εισοδήματος, αντιμετώπιση των προνομίων των πολυεθνικών, καλυτέρευση της κατάστασης των συνταξιούχων και άλλα πολλά.

Είναι, όμως, πρώτη φορά που κινητοποιούνται τέτοια κινήματα στη Γαλλία; Ασφαλώς όχι. Η Γαλλία είναι η χώρα των ιδεών και των κινημάτων. Η Γαλλική Επανάσταση του 1789 χάραξε με ανεξίτηλα γράμματα την παρουσία της στην Παγκόσμια Ιστορία (βλ. Χρίστου Α. Θεοδούλου Θέσεις: Από τη Διεθνή και Κυπριακή Πολιτική ζωή (1957-1970), Λευκωσία, Εκδόσεις «Χέλκα», 1971, σελίδες 13-18 «Γαλλία '68, «Η Κομμούνα της Νιότης»).

Μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, που είναι ένα ορόσημο στην Παγκόσμια Ιστορία, είχαμε τέτοια κινήματα, π.χ. τις «Μέρες του Ιουλίου 1830», που ξανάφεραν στη Γαλλία τα οδοφράγματα και έβαλαν στον θρόνο το Λουδοβίκο-Φίλιππο, τον πολίτη βασιλιά. Το 1848 είχαμε τις «Μέρες του Φλεβάρη», όταν πήρε την εξουσία ένας άλλος Βοναπάρτης, ο οποίος αργότερα ανέβηκε στον θρόνο ως ο Ναπολέοντας ο Τρίτος.

Μετά την ήττα της Γαλλίας από την Πρωσία στο Σεντάν (1870), ο Ναπολέων Γ’ έχασε τον θρόνο του και δημιουργήθηκε αυτό που είναι γνωστό στην Παγκόσμια Ιστορία ως η «Κομμούνα του Παρισιού» (1871). Πάλι το Παρίσι γέμισε με οδοφράγματα και οδομαχίες.

Η «Κομμούνα» έδωσε τη θέση της στην 3η Γαλλική Δημοκρατία που, αφού γέμισε από δόξα με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τελείωσε με τη γαλλική παράδοση του Μαΐου του 1940, για να δώσει τη θέση της στην 4η Δημοκρατία στο τέλος του πολέμου.

Οι δυσκολίες μετά τον πόλεμο και ο πόλεμος της Αλγερίας έφεραν στην εξουσία τον Σαρλ Ντε Γκωλ και μαζί του την 5η Γαλλική Δημοκρατία (οπ. παρ.). Η πολιτική του «μεγαλείου» του Ντε Γκωλ, μαζί με την παραμέληση της εσωτερικής πολιτικής κατάστασης στη Γαλλία, έφεραν, ως αποτέλεσμα, τις «Μέρες του Μάη» 1968, που αποκάλεσα στο άνω αναφερόμενο άρθρο μου «Κομμούνα της Νιότης». Οι «Μέρες του Μάη» του '68 άρχισαν με εξέγερση των φοιτητών στη Σορβόννη και γενικεύθηκε με ξεσήκωμα των εργατών, των αγροτών και όλων των δυσαρεστημένων με το γκωλικό καθεστώς. Πάλιν η Γαλλία γέμισε με οδοφράγματα και οδομαχίες.

Σήμερα έχουμε τα «Κίτρινα γιλέκα», κίνημα το οποίο βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Ας μου επιτραπεί να τελειώσω αυτό το σύντομο άρθρο με ένα απόσπασμα από το βιβλίο μου Θέσεις… σχετικά με τον Μάιο του '68 (οπ. παρ., σελ. 17-18): «Η Γαλλία δεν είναι η πρώτη φορά που είδε οδοφράγματα και στιγμιαία αναρχία. Είναι η φύση της, ο αέρας της, ο τρόπος τού σκέπτεσθαι και ενεργείν των παιδιών της. Να απορεί κανείς για τον τρόπο αυτόν της διεκδίκησης από τους Γάλλους των αιτημάτων και δικαιωμάτων τους και να κυκλοφορεί κάθε μέρα - όπως πολλές μη γαλλικές εφημερίδες και περιοδικά - «Γαλλική Επανάσταση» με πηχυαίους τίτλους, δείχνει άγνοια της Ιστορίας. Επιπροσθέτως, με τα εγγλέζικα «sit-in» οι Γάλλοι στήνουν και οδοφράγματα και, για να στήσουν οδοφράγματα, πρέπει να ξεριζώσουν δέντρα και να αναποδογυρίσουν αυτοκίνητα. Αυτήν, όμως, τη φορά είναι οι φοιτητές που "έβαλαν τον πρώτον λίθον"».

ΔΡ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ
[email protected]
Δικηγόρος,
Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών & Διεθνών Σχέσεων
(Η.Ε.Ι., Γενεύης, Ελβετίας),
πρώην Μέλος της Γραμματείας του ΟΗΕ