Μεταρρύθμιση της Τοπικής «Αυτοδιοίκησης»

Ο Δρ Νίκος Μαρουδιάς, μέλος του Δ.Σ. του Συνδέσμου «Φίλοι της Λευκωσίας», αναφέρεται στη μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης:

«Επιτέλους, 10 χρόνια μετά που άρχισε η παρούσα προσπάθεια για μεταρρύθμιση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, βλέπουμε να αρχίζει μια πρωτοβουλία για υλοποίησή της. Οι μελέτες που έγιναν τα τελευταία χρόνια για τη μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Κύπρο επιβεβαιώνουν την πολυδιάσπαση του συστήματος και την αδυναμία του να προσφέρει αποτελεσματικά υπηρεσίες σε τοπικό επίπεδο, κάτι που επιβεβαιώνεται από τις κακές εμπειρίες των πολιτών.

»Στη σημερινή Κύπρο, της σχεδόν ολοκληρωτικής εξάρτησης της τοπικής διοίκησης από την κεντρική διοίκηση που ασκεί ρόλο επικυρίαρχου, φαίνεται να υπάρχουν ακόμα τοπικοί "άρχοντες" που εθελοτυφλούν με ψευδαισθήσεις μεγαλειότητας. Οι Φίλοι της Λευκωσίας επικροτούν και χαιρετίζουν τη μεγάλη αυτή προσπάθεια της μεταρρύθμισης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

»Οι Δήμοι πρέπει να αποκτήσουν διευρυμένες εξουσίες και αρμοδιότητες με σκοπό την καλύτερη εξυπηρέτηση των δημοτών τους, π.χ. κοινωνική πολιτική, σχολικές εφορείες, κυκλοφοριακό, κ.ά. Πρέπει να έχουν μέγεθος πληθυσμού και γεωγραφίας (οικονομία κλίμακος), αλλά και πόρους που να τους εξασφαλίζουν το κατάλληλο μέγεθος, το οποίο θα μειώνει τα κόστη και ταυτόχρονα να προσφέρουν περισσότερα. Για τη Λευκωσία πιστεύουμε σίγουρα ότι η πρωτεύουσα πρέπει να έχει το μέγεθος που αρμόζει σε αυτήν. Αυτό ελπίζεται να οδηγήσει και στην αύξηση του ελέγχου και της διαφάνειας στο τοπικό επίπεδο Δήμων, και στη γενικότερη αύξησης της υπευθυνότητας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των τοπικών πολιτικών.

»Τέλος, δυστυχώς η δημόσια συμμετοχή απουσιάζει και πάλι. Ούτε η Κυβέρνηση, ούτε τα πολιτικά κόμματα, ούτε οι τοπικοί παράγοντες έχουν εν λευκώ εξουσιοδότηση να χειρίζονται το θέμα αυτό όπως μέχρι τώρα, δηλαδή σε κλειστές συσκέψεις. Είναι καιρός να ανοίξει ο διάλογος και να αρχίσει να ενημερώνεται ο πολίτης και ουσιαστικά να συμμετέχει στα τεκταινόμενα προτού μετατραπούν σε νομοσχέδια».

Τα γεωπολιτικά πόκερ μετά την απόφαση Tramp

Ο Χαράλαμπος Μερακλής γράφει για την απόφαση Ντόναλτ Τραμπ για απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από τα ανατολικά του Ευφράτη της Συρίας και από Αφγανιστάν, σημειώνοντας πως:

«…Πάγωσε συμμάχους και μη επειδή τους έπιασε εξ απροόπτου και χωρίς να προηγηθεί καμιά συνεννόηση μαζί τους και ούτε ήττα των τζιχαντιστών στο πολιτικό και στρατιωτικό πεδίο, αλλ’ ούτε πολιτική σταθεροποίηση και διαρκής κατάπαυση του πυρός και τρομοκρατίας σε Συρία και Αφγανιστάν.

»Η τηλεφωνική επικοινωνία με Ταγίπ Ερντογάν έδωσε σ’ αυτόν το πράσινο φως για να εισέλθει στο Μανμπίτζ, που απέχει 30 χλμ. από την τουρκοσυριακή μεθόριο και που κατοικείται από Άραβες και Κούρδους, για να κτυπήσει την τρομοκρατία. Αμέσως αντέδρασε η πολιτοφυλακή των Κούρδων YPG και κάλεσε τον συριακό στρατό να εισέλθει μετά από 6 χρόνια στην περιοχή για να τους προστατεύσει από τις τουρκικές ορδές της τρίτης τουρκικής εισβολής, που θα πραγματοποιείτο στην περιοχή.

»Οι σημειούμενες εξελίξεις στη Συρία δίδουν μια νέα δυναμική πολιτική στη Ρωσία για να προασπίσει τον Άσαντ και στις εξελίξεις στο Συριακό, που για τους πολλούς εθεωρείτο υπεύθυνος για την τραγωδία της χώρας του και κόκκινο πανί γιατί δεν παρέδιδε την εξουσία στους αντικαθεστωτικούς για να δημιουργήσουν το δικό τους καθεστώς. Αυτή η εξέλιξη διευκολύνει τη Συρία για να δημιουργήσει μια υβριδική Ομοσπονδία, αλλά συνάμα βάζει και φρένο στους σχεδιασμούς της Τουρκίας για γενικό έλεγχο της περιοχής και την υποχρεώνει να αναγνωρίσει τη συριακή επικράτεια.

»Στόχος τώρα της Τουρκίας είναι να αγκαλιάσει τον σουνιτικό ισλαμικό πληθυσμό της περιοχής, για να τον έχει στο πλευρό της σε μια μελλοντική μάχη με τους Κούρδους που θα αγωνίζονται για την επιβίωσή τους.

»Αυτές οι εξελίξεις δεν απομακρύνουν τις εντάσεις, αβεβαιότητες, γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς και στρατιωτικούς εξοπλισμούς και την ψυχρότητα που υπάρχει ανάμεσα στις Μεγάλες και περιφερειακές δυνάμεις και τις υπάρχουσες πολιτικές διαφορές σε διάφορα μέρη του πλανήτη, που υποχρεώνουν λαούς να γίνονται πειραματόζωα για χάρη των ξένων συμφερόντων και διαθέτουν ακόμα τον επιφανειακό και υπόγειο πλούτο τους προς τους ξένους σε τιμή ευκαιρίας, επειδή αδυνατούν να τον αξιοποιήσουν και να τον προστατεύσουν οι ίδιοι ή και για να τύχουν κάποιας ιδιαίτερης μεταχείρισης, ιδίως στα πολιτικά τους ζητήματα όπως συνέβη και στη δική μας περίπτωση με το κυπριακό.

»Σ’ αυτούς τους ανταγωνισμούς συμπεριλαμβάνεται και ο αγωγός Nord Stream II, που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από Ρωσία μέσω Γερμανίας προς τις λοιπές ευρωπαϊκές χώρες με συνολική ροή 55 δ.κιβ.μέτρων τον χρόνο και με κόστος 9,5 δις ευρώ. Τώρα καταβάλλονται ιδιαίτερες προσπάθειες για ακύρωσή του και για ανέγερση νέων υποδομών από πλευράς Γερμανίας για να στηριχθεί πολιτικά, οικονομικά και στρατηγικά ο τερματικός που θα δέχεται υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) από Κατάρ - Νορβηγία - ΗΠΑ, που ανεγείρεται από την Πολωνία στη Βαλτική Θάλασσα».

Αναμνήσεις από την Παλιά Λευκωσία

Ο Γιαννάκης Τσαγγαρίδης θυμάται την παλιά αίγλη της Πλατείας Ελευθερίας και κάνει μία σύγκριση με το σήμερα, χαρακτηρίζοντας το έργο που ολοκληρώνεται σιγά-σιγά ως ένα έκτρωμα:

«Περνούσα την 1η Ιανουαρίου 2019 από την τωρινή Πλατεία Ελευθερίας και αμέσως ήλθαν στη μνήμη μου τα παλιά εκείνα αξέχαστα παιδικά και νεανικά μου χρόνια, στην άλλοτε σφύζουσα από ζωή Πλατεία Μεταξά, μετέπειτα Πλατεία Ελευθερίας, την πιο πολυσύχναστη πλατεία που ένωνε το εμπορικό κέντρο της Λευκωσίας, εδώ όπου εγίνοντο όλες οι συγκεντρώσεις (συλλαλητήρια κ.ά.). Πώς μπορώ να ξεχάσω την περίοδο 1945-1969, τις άμαξες και τους ιππότες με τα χρυσοποίκιλτα μπαστούνια τους, τους νυκτερινούς περιπάτους των Λευκωσιατών τις νύκτες που ο ύπνος δεν ερχόταν και τις καντάδες και τις μαντολινάτες των Ανδρέου και Γεωργίου, που τραγουδούσανε «Ξύπνα αγάπη μου, η νύκτα τελείωσε» και «Κύμινο-Κύμινο» κ.ά. και έφταναν μέχρι το τέλος της οδού Λήδρας-«Μακρύδρομος».

Τώρα όλα άλλαξαν. Η παλιά πλατεία έγινε ένα μεγάλο γεφύρι. Στην προσπάθεια να την μοντερνοποιήσουν σύμφωνα με τις δήθεν ευρωπαϊκές προδιαγραφές, δεν έγινε με σωστό σχεδιασμό, έγινε ένα μεγάλο γεφύρι με λανθασμένες ράμπες και περιτριγυρίσματα, που έθαψαν αντί να αναδείξουν την ομορφιά των παλαιών τειχών της πάλαι ποτέ ωραίας Παλιάς Λευκωσίας. Με τον τρόπο που έγινε αυτό το γεφύρι με μπετόν αρμέ, και τους στενούς δρόμους που θα συνδέσουν την εντός των τειχών παλιά Λευκωσία, κατά τη γνώμη μου, δεν θα υπάρχει πλέον εμπορικό κέντρο».

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν

Ο Α. Χατζηαντώνης γράφει για το εθνικό μας θέμα, με αφορμή την κινητικότητα που προέκυψε με τον ερχομό της κ. Λουτ, αναφέροντας πως δεν τον άφησε να «αγιάσει»:

«Πώς να αποκαλέσουμε την παρέκκλιση από την, υποτίθεται, ορθή γραμμή της "ιερής ", απαρέγκλιτης ΔΔΟ, από τον κ. Αναστασιάδη; Ο οποίος βάζει στο τραπέζι νεοφανείς λύσεις τύπου ΑΧΟ; Αποκεντρωμένης Χαλαρής Ομοσπονδίας; Τι όρος κι αυτός αλήθεια; Δεν σας θυμίζει το δημώδες: "Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν;..".

»Εγώ, τον παραδέχομαι πάντως! Είναι πραγματικά ένας κομψός statesman, που με το κατάλληλο αυστηρό ύφος, άνετα, μας σερβίρει ό,τι θέλει!.. Θα μπορούσε, π.χ., ο μ. Σπ. Κυπριανού, ή ακόμη και ο κ. Γ. Βασιλείου, να κάνουν χρήση αυτού του όρου; Δεν νομίζω!.. Κάποιος που ασχολείται, έστω και στοιχειωδώς, με το Κυπριακό, τα τελευταία 44 χρόνια, διαπιστώνει ότι το όλο θέμα έχει ξεφτίσει τόσο πολύ, που έγινε σχεδόν αγνώριστο. Από πού ξεκινήσαμε, θυμάστε; Κάτι παλλαϊκές συγκεντρώσεις στις επετείους, κάθε που ερχόταν η αποφράς 20ή του Ιούλη;

»Τι ωραία συνθήματα ακούγαμε τότε! Όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους! Τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια, έξω όλοι οι στρατοί-ανεξάρτητο νησί! Και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο εύηχο σύνθημα, άκρως πατριωτικό, που είχαν εφεύρει οι εκάστοτε κυβερνώντες, έφτανε στα αφτιά μας!.. Τη στιγμή, που κάποιοι πανηγύριζαν, τρίβοντας από χαρά τα χέρια τους από την υπεραξία που αποκτούσαν τα παλιοχώραφά τους στις ελεύθερες περιοχές!.. Οποία απίστευτη καπηλεία, ή ας την πούμε αυθαίρετη ερμηνεία του όρου Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, έγινε από το 1977, όταν έγινε για πρώτη φορά αναφορά στον όρο αυτό, από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο;

»Αν ανατρέξουμε στα ΑΠΑΝΤΑ ΜΑΚΑΡΙΟΥ, Τόμος ΙΗ', σελ. 61, βλέπουμε ότι ο τότε Πρόεδρος δεν αναφερόταν σε γεωγραφικό διαχωρισμό. Μπορεί να αναφερόταν σε περιφέρειες, καντόνια και λοιπά, αλλά ποτέ σε δύο ζώνες. Και τόνισε την ανάγκη να ζητήσουμε χάρτη, που να δείχνει το ποσοστό εδάφους που θα παραχωρηθεί στην ε/κυπριακή πλευρά. Από τότε, υπήρξε μια απίστευτη παραφιλολογία. Τεχνηέντως θα έλεγα. Για να μπερδευτεί ο ατυχής πρόσφυγας, και να μην ξέρει ούτε κατ' ελάχιστον τι διαπραγματεύονταν οι ηγέτες του.

»Μα, μήπως τώρα μας διαφώτισε κανένας απ' όσους αποτελούν τη διαπραγματευτική ομάδα; Ποιος μας εξήγησε, έστω τα ουσιώδη στοιχεία που περιλαμβάνει η Αποκεντρωμένη που εισηγούνται; Ούτε αν θα κληθούμε να αποφασίσουμε με ελεύθερο δημοψήφισμα, αν εγκρίνουμε τέτοιου είδους λύση, γνωρίζει κανένας. Ακούγονται πολλά. Ένα είναι το σίγουρο, που εγώ τουλάχιστον κατάλαβα: Όπως όλα κοστίζουν σε αυτόν τον κόσμο, έτσι και η μελλοντική λύση -όπως και να την ονομάσουμε- θα στοιχίσει πολύ ακριβά. Και προκύπτει το βασικό ερώτημα: Πού θα βρεθούν οι πόροι, για την ίδρυση και -κυρίως- την διατήρηση, ενός πολύπλοκου, τρικέφαλου "κράτους";».