- «Θέλετε αφρώδες οίνο;», με ρωτάει το κοριτσάκι στο αεροπλάνο.

- Όχι, θέλω αφρώδες κινίνο, απαντώ με κακία.

- Άαα, να ρωτήσω, αν έχουμε...

Συχνά θυμάμαι τον Γιασιάρ Γιακίς, πρώην ΥΠΕΞ της Τουρκίας και καλό φίλο, που έλεγε: Στην ταυτότητά μας, πρέπει να αναγράφεται αν αγαπάμε ή όχι την ποίηση...

Και καθώς άκουγα από το ραδιόφωνο ότι έγιναν ογκώδεις διαδηλώσεις, αναρωτήθηκα αν μπορούμε να βρούμε ξανά τη χαμένη ταυτότητα του λαού μας, μιας και δεν μπορώ να λύσω το Κυπριακό, το ενεργειακό, τα ζητήματα του χαλλουμιού και του ΓεΣΥ...

Δεν λέγω ότι ο λαός μας δεν έχει αρετές. Είμαι πολύ υπερήφανη που ανήκω σ' αυτόν τον λαό.

Ωστόσο, καθώς φθάνουμε στο 2019, και μας μένουν δύο μόνο χρόνια μέχρι τα διακόσια που μας χωρίζουν από την Ελληνική Επανάσταση και τρία από την πρώτη εκατονταετηρίδα εκ της Μικρασιατικής Καταστροφής, και καθώς τα χρόνια περνούν (κοντά μισός αιώνας από το ΄74), η θλίψη γίνεται κατάθλιψη: Για έναν χαμένο κόσμο, για ένα χαμένο όραμα.

Λένε πως με το πέρασμα του χρόνου γινόμαστε λιγότερο ανεκτικοί με τον εαυτό μας, αλλά περισσότερο ανεκτικοί με τους άλλους... Ωστόσο, διαπιστώνω ότι με ενοχλεί πολύ που ο λαός μας παρουσιάζει σημάδια παρακμής, φθοράς, έκπτωσης, ισοπέδωσης. Με λυπεί η τρυφηλότητα, ο συβαριτισμός των πολλών και η αδιαφορία για ό,τι ξεπερνάει την άμεση εμβέλεια του ιδίου συμφέροντος.

Ο λαός μας δεν αντιστέκεται. Δεν ακούει μουσική. Αλλά η μουσική είναι αντίσταση. Αυτό μας δίδαξαν ο Μίκης, ο Μάνος, ο Ξαρχάκος, ο Βέρντι. Δεν αντιστέκεται, είναι νωθρός, δεν χορεύει, δεν τραγουδά, δεν διαβάζει, δεν μιλά, δεν αγκαλιάζει με το βλέμμα ό,τι μας έχει απομείνει από τη θάλασσα, το δάσος, τον κάμπο, τα αγάλματα, τα πανέμορφα κτίσματα που έφτιαξαν άλλοι πριν από εμάς και τα θαύματα της φύσης που έφτιαξε ο Θεός. Ο κόσμος μας δεν διεκδικεί αυτά που δικαιούται. Αρκείται στην παρέμβαση του κόμματος ή στα ελάχιστα και λειψά που του παρέχει το προβληματικό κράτος.

Ο ταχύς και άνευ όρων συμβιβασμός των όποιων ακτιβιστών χαρακτηρίζει τις διεγέρσεις μας. Ούτε καν αντιστέκεται στην αναίσχυντη εξουσία που διεισδύει στην ιδιωτική μας ζωή και την ισοπεδώνει. Δεν αντιστέκεται στην οικονομική επίθεση που δέχεται ο πολίτης, στην αυθαίρετη αποστέρησή του από πολλά μικρά πράγματα που θα έκαναν τη ζωή του ομορφότερη. Δεν υπήρξε κάποιος πνευματικός άνθρωπος, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, να παρέμβει στην κρίσιμη στιγμή της οικονομικής καταστροφής, και να στηρίξει τον κόσμο, να του δώσει κουράγιο.

Και είναι τραγικό που δεν θυμάται ο λαός μας, λες και μας έχουν κάνει λοβοτομή.

Πολλοί που κάποτε είχαν φωνή, έχουν σωπάσει. Έχουν κρυφτεί στο καβούκι τους. Μόνο κάποιοι "επαγγελματίες" κινούνται αργά, για να μη σηκώσουν κουρνιαχτό, δεν σείουν την φτέρη, δεν θέλουν να φανούν. Για να παίρνουν λίγους παράδες. Άξιος ο μιστός τους.

Το θέατρο είναι αντίσταση. Ο λαός μας υποδούλωσε ακόμη και ο θέατρο, το εξευτέλισε, το υποχρέωσε να ζητήσει άδεια από τα "υπουργεία" των κατεχομένων για να παίξει "Αντιγόνη" στη Σαλαμίνα και να επενδύσει ούτως τις επικοινωνιακές ανάγκες της νέας επέλασης των μεχμετζίκ.

Η άγρια κομματικοποίηση κάθε κοινωνικής δραστηριότητας καθιστά και τον κραταιό "ανθρωπιστικό ακτιβισμό" να μοιάζει ψεύτικος. Αυτό πιστοποιείται καθημερινά από τις παράπλευρες απώλειες που παρατηρούνται στην πολιτική ηθικής της κοινωνίας μας.

Οι πολίτες αδιαφορούν για την καθαριότητα των δημόσιων χώρων. Σκουπίδια παντού. Ναι, μπορεί τα δημαρχεία να είναι αχαΐρευτα ή φτωχά, αλλά ο πολίτης γιατί απορρίπτει, όπου τον βολεύει, μπουκάλια, πλαστικά ποτήρια, σακούλες; Γιατί βγάζει τον σκύλο του περίπατο και δεν τον νοιάζει, αν λερώνει με τα περιττώματά του εκεί που σε λίγο θα παίζουν παιδιά; Γιατί πετάει σκουπίδια και αποτσίγαρα από το αυτοκίνητο καθώς οδηγεί; Γιατί είμαστε η πιο βρόμικη χώρα τη ΕΕ;

Γιατί οι μαθητές μας έχουν τις χαμηλότερες επιδόσεις; Γιατί τους λίγους διαπρεπείς και ξεχωριστούς, που επιστρέφουν στον τόπο μας, και κάνουν τη διαφορά, τους εξουδετερώνουμε σε χρόνο μηδέν; Γιατί τους κόβουμε τα φτερά, τους κάνουμε σαν τα μούτρα μας;

Γιατί καίμε τα δάση, βρομίζουμε τις ακτές, ορθώνουμε τείχη από ουρανοξύστες στις παραλίες; Και γιατί αυτό το λέμε προκοπή; Ζούμε σε νησί, όχι σε μεγαλούπολη του εξωτερικού. Αλλά, οι φωνές διαμαρτυρίας είναι ελάχιστες. Δεν παραγνωρίζω, βέβαια, το γεγονός ότι οι πραγματικοί κυβερνήτες αυτού του τόπου είναι οι δισεκατομμυριούχοι επενδυτές, κατασκευαστές, ολιγάρχες.

Ζούμε μέσα στη μιζέρια. Ας αναζητήσουμε τον χαμένο μας κόσμο.

ΕΛΕΝΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ
Ευρωβουλευτής και Πρόεδρος του Κινήματος "Αλληλεγγύη"